Mrokowisko

Lubicie historie, które wywołują ciarki? Ja tak! Uwielbiam takie thrillery. Właśnie taką książką jest „Mrokowisko” Julii Halladin. Ta opowieść jest genialna! Podczas czytania czuć mrok i niepokój, który działa na nasze zmysły. Choć na początku tytuł kojarzył mi się z mrowiskiem, to już wiem, że nie chodzi tu o mrówki.

Fabuła książki przypomina trochę serial „Nawiedzony dom na wzgórzu”, bo tak samo, jak tam, tu matka z córką przeprowadzają się do domu, który będą musiały wyremontować, a w którym zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Niepokojące odgłosy, nagły brak prądu, przeciągi i wrażenie, że ciągle ktoś patrzy to codzienność Gabrysi i jej mamy. To jednak nie wszystko, bo z Czerwonym Domem łączą się tragiczne historie przeszłości, a ostatnia z nich to sprawa sprzed piętnastu lat dotycząca zaginięcia nastolatki.

Posiadłość, którą remontują Maja i Gabrysia, mieszkańcy omijają z daleka. Dziewczyny na własnej skórze poczują, dlaczego nikt tam się nie zapuszcza oraz po co w oknach domów lśnią wielkie krzyże. Mówię Wam, atmosfera tej książki jest genialna. Wkręciłam się w tę opowieść, zarówno w dziwne zaginięcie Liliany, które bierze na tapet Gabrysia oraz w to, co dzieje się aktualnie w domu. Czytałam nocą, co jeszcze bardziej pobudziło moją wyobraźnię i wyostrzyło zmysły. Dzięki temu mocniej odczuwałam niepokój i lęk mieszkanek Czerwonego Domu.

Sam budynek to jednak nie wszystko. Autorka wprowadziła tu postać Szeptuchy, która swoją obecnością przyprawia o ciarki. Gęsta atmosfera, straszny dom i dziwni ludzie po połączeniu tworzą tytułowe mrokowisko, które czuć w opuszkach palców. Uwielbiam historie, które wywołują takie emocje, a te tu w ogóle nie opadają, wręcz kumulują się aż do zakończenia, które wprowadza w osłupienie. Końcówka jest tak mocna, że musiałam przeczytać ją dwa razy. Koniec był totalnym sztosem!

„Mrokowisko” to pozycja obowiązkowa dla fanów thrillerów, które wywołują stan niepokoju i niepewności. Książka bezsprzecznie trafia do mojej topki, dlatego polecam.

Moja ocena: 10/10.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

Kryminały pojawiają się u mnie na tyle rzadko, że ich wyselekcjonowanie sprawia, że nie są one rozczarowaniem. Co więcej - śmiało mogę powiedzieć, że ponad 80% z nich to naprawdę kawał świetnego czytadła, z którym warto się zapoznać przynamniej przez umiarkowanych fanów opowieści z dreszczykiem.

Mrokowisko jest jednak tym tytułem, który wyrzucił mnie z butów i to na taką odległość, że nawet dla osób kręcących nosem może być to lektura obok której trzeba zatrzymać się na dłużej.

Co dzieje się na Podlasiu?

Maja to agentka nieruchomości. Przyjeżdża do małej miejscowości na Podlasiu, aby wyremontować i sprzedać dom. Opuszcza więc ze swoją córką Sopot i rozpoczynają nowy etap swojego życia. Niestety nad domem wiszą czarne chmury, a cienie pełzają po ścianach. Coś nie daje spokoju naszym bohaterkom, a mieszkańcy szeptają o klątwie. Jaki związek z teraźniejszymi wydarzeniami mają zbrodnie sprzed lat?

Autorka nie bierze jeńców

Próbowałam czytać Bradbury'ego i Kinga jeśli chodzi o klasykę horroru. Wiele osób chwali niepowtarzalny i mroczny klimat. Dla mnie natomiast sprzyjał on szarej pogodzie i popołudnia pod kocem - nie miał wiele wspólnego ze strachem i dreszczem. Być może Instytut wprowadzał nutę niepokoju. Mrokowisko natomiast jest niczym długa i napięta do granic możliwości struna, która w każdej chwili może pęknąć. Jak ona to robi?

Od pierwszej, do ostatniej strony (z drobną przerwą na kilkanaście lżejszych momentów gdzieś za połową) budzi w czytelniku lęk przed tym, co kryje się w ciemności, co stoi za drzwiami, co skrada się nocą po korytarzach...

Ścieżka na którą wkraczają Maja i Gabrysia od początku przypomina jak tor przeszkód, a niestety im dalej, tym gorzej.

Historia opowiada o przemocy której często nie widać, samotności z którą trzeba się mierzyć i przeszłością, która wraca w najmniej odpowiednim momencie.

Błądzimy po omacku, a próbując złapać się jakiejś teorii, wplątujemy się w kolejny gąszcz tajemnic i niewyjaśnionych motywów. Trudno się od niej oderwać. Coraz bardziej zanurzamy się w mroku.

Nie możemy do końca odróżnić czy znajdujemy się jeszcze w rzeczywistości, czy to tylko sen. Błądzimy na granicach zmysłów i staramy się znaleźć logiczne rozwiązanie.

Nie pomaga w tym klimat małej społeczności wypełnionej ludowymi przesądami i postacią lokalnej szeptuchy.

Wątki pięknie nam się zazębiają, a z każdym kolejnym rozwiązaniem, chce się więcej.

Plot twisty i ostateczne rozwiązanie wbijają w fotel, a my przekonujemy się, że ten oniryczny stan, to zwyczajny koszmar.

To jest ta książka o której chce się zapomnieć, żeby cieszyć się nią raz jeszcze. Jednocześnie nie za wiele mogę napisać o fabule, bo zepsułoby to Wam podróż po podlaskim koszmarze.

Przez Mrokowisko tak się zasiedziałam przed snem, że ostatecznie spałam tylko cztery godziny, ale było warto. Czapki z głów dla autorki!

Ta książka zapowiadała się jak klasyczny thriller, gdzieś tam pojawiał się dom pełen tajemnic, więc sztampa wisiała w powietrzu, ale szybko zrozumiałam, że autorka chce zagrać przede wszystkim atmosferą i to właśnie ona oddziałuje tutaj najbardziej. Czerwony Dom staje się osobnym bohaterem powieści, mimo tego, że rzeczy martwe nie mają takich możliwości. Pojawiają się opuszczone wnętrza, niedojedzone posiłki i ślady nagłego zniknięcia mieszkańców budujące duży niepokój.

Halladin umiejętnie wykorzystuje motyw podlaskiej wsi, dość odizolowanej, cichej i naznaczonej dawnymi sekretami. Opisy skrzypiących korytarzy, nocnych kroków i niewyraźnych sylwetek skutecznie podtrzymują napięcie, nie uciekając się do tanich straszaków.

Ciekawie wypada również relacja Mai i Gabrieli. Matka skupiona na pracy i racjonalnym podejściu zderza się z nastoletnią ciekawością córki, która coraz mocniej angażuje się w zagadkę zaginięcia sprzed lat. Dzięki temu powieść nie ogranicza się wyłącznie do wątku grozy, ale pojawia się też temat rodzinnych napięć, samotności i potrzeby poznania prawdy.

Fabuła rozwija się spokojnie, momentami wręcz smętnie, ale działa to na korzyść historii, ponieważ autorka stopniowo odsłania kolejne elementy tajemnicy, podsycając poczucie niepewności. Czytelnik długo nie wie, czy źródłem dziwnych zdarzeń są nadprzyrodzone siły, czy raczej sekrety ukrywane przez ludzi.

„Mrokowisko” to propozycja dla osób, które lubią mroczne, klimatyczne historie bardziej niż dynamiczne thrillery pełne zwrotów akcji. Jeśli ktoś szuka dusznej atmosfery, tajemnicy starego domu i opowieści, która zostawia po sobie lekki niepokój jeszcze długo po zakończeniu lektury, książka Julii Halladin może okazać się bardzo udanym wyborem.

Lubicie się bać podczas lektury? Każdy człowiek obawia się czegoś innego. Jeden pająków, inny klaunów, a jeszcze inny spojrzenia w okno ze strachu, że ktoś (lub coś) tam się czai i zwykły cień potęguje to uczucie niepokoju... to jak, co w książkach powoduje, że macie gęsią skórkę na plecach i nie pójdziecie w nocy do toalety?

Agentka nieruchomości widzi w jednym z domów na Podlasiu okazję do włożenia w niego nieco pracy, odrestaurowanie go i sprzedanie. W głowie już ma plan, a zysk może być naprawdę spory, ale gdy zjawia się na miejscu, okazuje się, że to nie tylko pusty budynek, ale także historia, która wstrząsnęła okolicą. W domu wszystko zostało rzucone, a nawet stoją naczynia z resztkami jedzenia. Dlaczego? Jedyne co wiadomo, to to, że zniknęła nastolatka, która kiedyś mieszkała w tym miejscu, a ostatnią osobą, która ją widziała była jej siostra.

W każdym horrorze, jaki oglądam czy czytam zawsze pukam się w głowę, jak bohaterowie wchodzą do potencjalnie nawiedzonych budynków, albo schodzą do piwnicy, ciemnej, bo słyszą głosy. Oczywiście napawa to niepokojem, ale naprawdę, wchodzą w pułapkę? Naprawdę? Dlatego lubię dobrze skonstruowane powieści grozy, ale nie z naiwnymi postaciami i taki tutaj dostajemy. Wyobrażacie sobie, że w tym domu w nocy słychać kroki? Albo, że słychać dziwne odgłosy? No jeszcze na odgłosy można przymknąć oko, bo jak ktoś się boi, to i płynącą w rurach wodę uzna za makabryczny dźwięk, ale kroki? Albo postacie pojawiające się w cieniu?

Czytałam z zapartym tchem, bo akcja dość specyficzna, a jednak wyczekiwałam momentu, kiedy to główna bohaterka zacznie po prostu [motyla nóżka]ć gdzie pieprz rośnie mając już w nosie interes i kasę ze sprzedaży domu. W końcu nie bez powodu nikt się nim nie interesował tyle czasu, prawda? Prawda?!

No powiem szczerze, że atmosfera jest tutaj gęsta tak, że momentami nie ma czym oddychać. Strach się przeplata z zaskoczeniem, a dodatkowo, to że główna bohaterka jest kimś innym z zawodu niż emerytowany policjant, naprawdę na plus. Można się naprawdę srogo zdziwić na koniec, a całość nie pozwala zasnąć.

No nie czytajcie jej w nocy, serio!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Zysk i S-ka.

Dobra książka, choć nie ukrywam, wcześniejsza książka autorki - Rykowisko, była trochę lepsza. Ale mimo to to nadal dobra, wciągająca powieść.

Generalnie Mrokowisko to powieść grozy. Jednak autorka nie próbuje straszyć tanimi chwytami. Ta powieść nie potrzebują gwałtownych zwrotów akcji ani potworów wyskakujących z ciemności. Prawdziwy niepokój rodzi się tutaj z ciszy, z pustych pomieszczeń, z pustki w ogóle, z rzeczy pozostawionych tak, jakby czas nagle się zatrzymał. Julia Halladin stworzyła historię, która bardziej osiada pod skórą, niż uderza w czytelnika. Nie ma nagłych zwrotów akcji, szokujących scen. Jest coś innego. I właśnie dlatego Mrokowisko działa tak mocno.

Największą siłą powieści jest atmosfera. Ona zdecydowanie (jak to się mówi) robi robotę. Podlasie wg. Halladin nie jest malowniczą pocztówką z lasami i mgłami, przytulnymi wioskami i dobrym jedzeniem. Jest to miejsce, gdzie w każdym miejscu jest cisza, niedopowiedzenia, skrywane tajemnice, gdzie ludzie wiedzą więcej, niż chcą powiedzieć. Autorka znakomicie wykorzystuje prowincjonalny klimat: niedopowiedzenia, zamknięte społeczności, stare urazy i pamięć, która mimo uoływu lat nadal mocni tkwi w ludziach, w miejscach. Wszystko jest bardzo realne. Nawet gdy zaczynają dziać się rzeczy trudne do wyjaśnienia, czytelnik nie ma poczucia, że to fantasy. Czytelnik jest pewien, że to prawda.

Mrokowisko to nie tylko horror o nawiedzonym domu. To także kawał dobrego kryminału i powieści obyczajowej. To opowieść o tym, że przeszłość nigdy nie znika naprawdę. O miejscach, które stają się grobami cudzych sekretów. O ludziach próbujących uciec od bólu, wspomnien, choć to nic nie daje. Julia Halladin stworzyła historię mroczną, melancholijną i emocjonalnie ciężką — taką, która zostaje z czytelnikiem długo po zamknięciu ostatniej strony. Polecam.