Morze potworów. Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy. Tom 2. Wydanie filmowe

Nie czytałam wcześniej nic od Ricka Riordana, o Percym Jacksonie tylko słyszałam. Komiks zawiera wszystko, czego można było się spodziewać po tym tytule.

Przede wszystkim jest ciekawa fabuła, skrojona pod nastoletniego odbiorcę, oraz mnóstwo fajnych odniesień do mitologii greckiej. Czuję się zachęcona do poznania reszty uniwersum.

Bardzo podobały mi się kolory i projekty potworów, ale mimika postaci mnie trochę drażniła. Często wyraz twarzy kompletnie nie pasował do aktualnej sytuacji.

Polecam fanom fantastyki młodzieżowej, szczególnie takiej sięgającej do dawnych wierzeń.

"Morze potworów" to kolejna część serii książek Ricka Riordana, które nie bez powodu zachwyciły młodych czytelników na całym świecie. Autor uznał, że mitologia grecka może stanowić ciekawe uzupełnienie współczesnej powieści dla dzieci, a w rezultacie powstała świetna książka, w której nie brakuje akcji, boskich bohaterów, a przede wszystkim kapitalnego poczucia humoru, które podbija nawet serca dorosłych. Odnoszę wrażenie, że znając już ten świat z pierwszej części, tym razem dzieci czują się swobodniej i mogą bardziej skupić na samej akcji:)

Dla mnie mitologia to takie fajniejsze bajeczki dla dużych dzieci. Pełne niesamowitych mocy, knowania, spisków, karkołomnych pomysłów, krwi, morderstw i kar cielesnych. Może nie są to historie na dobranoc, ale nie można powiedzieć, że są nudne. A, co ważniejsze, odnośniki do nich i ogólnie starożytności, odnajdujemy do dziś w wielu dziedzinach. Z takiego założenia wyszedł też Rick Riodran, uznając, że dzięki temu mitologia grecka nigdy nie umarła. A skoro ona żyje, żyją i bogowie Olimpu. Autor tak skonstruował powieści, że poza przystępną mitologicznie bazą, młody czytelnik znajdzie w nich wartką akcję, przygodę i humor. Te dwa ostatnie spodobają się każdemu, nawet jeśli mitologię nie bardzo kocha.

Co znajdziemy w tomie drugim? Dalsze losy Percy'ego. To ostatni dzień szkoły. Po raz pierwszy w życiu prawie przez cały rok nie został wydalony. Do tego nazajutrz rozpoczyna się Obóz Herosów. Jednak wszystko zmienia się. Coś dzieje się w obozie, co może być niebezpieczne dla chłopca, dlatego jego wyjazd stoi pod znakiem zapytania. Okazuje się, że drzewo wzmacniające bezpieczeństwo w obozie zostało mocno osłabione, zapewne za sprawą nieznanej trucizny. Jedynym wyjściem jest znalezienie antidotum i odnowienie ochrony Obozu Herosów. Ta historia jest nieco mniej fascynująca niż pierwsza książka, tylko dlatego, że jesteśmy już zanurzeni w świecie, w którym istnieją bogowie. Teraz jest mniej do nauczenia się, więc pod pewnymi względami wydaje się to nieco mniej tajemnicze i bardziej znajome.

Więcej na [Adres usunięty]

„Morze potworów”, Robert Venditti, Attila Futaki

Pierwsza część komiksowej odsłony cyklu „Percy’ego Jacksona i bogów olimpijskich”, zatytułowana podobnie jak jej literacki odpowiednik – „Złodziej Pioruna”, okazała się całkiem zadowalającą powieścią graficzną. Jednak szczerze można stwierdzić, że stoi w cieniu drugiej części. Znaczniej egzotyczna, rozbudowana i bogatsza w masę różnorodnych szczegółów o wiele bardziej satysfakcjonuje czytelnika. Ostatnio to zjawisko można spotkać nie tylko w tym przypadku, ale również w paru innych tytułach z branży komiksowej. Ale co jest takiego w „Morzu Potworów”, czego brakowało „Złodziejowi Pioruna”?

Druga część przygód Perseusza Jacksona zabiera czytelników ponownie do obozu młodych herosów, który stoi na krawędzi zagłady. Ochronna magia słabnie, jedyny bóg znajdujący się w jego obszarze ma wszystko gdzieś, a protagonista – mimo że odkrywa jak zapobiec wyniszczeniu, zostaje zbyty, zaś pomysł ocalenia zwierzchnik obozu powierza komuś innemu. Percy ma jednak swoje plany, a wsparcie przychodzi mu z niespodziewanej strony. Jackson wraz z Annabeth i, cudem odnalezionym bratem przyrodnim, cyklopem Tysonem rusza na wyspę Polifema (cyklopa – nemezis Odysa), po Złote Runo. Jego wyprawa nie jest taka łatwa, jakby się mogło wydawać. Owa wyspa leży w samym środku Trójkąta Bermudzkiego, i jak się okazuje stanowi centralny punk tytułowego Morza Potworów.

Barwni bohaterowie to element, który z pewnością przyczynia się do lepszego odbioru – zarówno książki, filmu czy komiksu. Być może graficzni nie dorastają do pięt tym z oryginalnej, literackiej wersji, ale prezentują porządny poziom. Poszczególne postaci mają właściwą sobie specyfikę, charakterystyczne cechy i zachowania, które wyróżniają ich na tle pozostałych. Komiksowe zaprezentowanie wizerunku – i poniekąd osobowości – jest całkiem interesujące. Percy Jackson na przykład to mityczna parafraza współczesnego nastolatka oraz jego problemów – taka kreacja to niewątpliwie sprawka Ricka Riodana, ale twórcy graficznej powieści doskonale poradzili sobie z przeniesieniem jej do swojego dzieła. Podobnie rzecz się ma pozostałych postaci – czy to pierwszo- drugoplanowych czy epizodycznych, choć kontrast pomiędzy tymi ważniejszymi a tymi mniej jest czasem niezwykle wyraźny.

Przedstawiony świat natomiast wypada jeszcze piękniej niż poprzednim razem. Rysownik oraz grafik zadbali o to, żeby wykonane ilustracje lokacji, przedmiotów i wszystkich szczegółów prezentowały się jak najlepiej. Malownicze krajobrazy, cieszące oko detale oraz mitologiczne – nierzadko występujące – akcenty to zaledwie parę z ogromu słów, jakimi można opisać przedstawiony świat. Oczywiście, czytelnik ma okazję zapoznać się z bodajże drugim największym uniwersum fantasy młodzieżowym po Harrym Potterze. Świat „Percy’ego Jacksona i bogów olimpijskich” to nic innego jak czasy współczesne z domieszką wszystkiego, co możemy znać z greckiej mitologii. Chociaż wszystko, co fantastyczne żyje w pewnego rodzaju ukryciu, acz stanowi integralną część świata śmiertelników.

Język w jakim prowadzone są dialogi jest jasny, zrozumiały i nigdzie nie można spostrzec żeby cokolwiek w owym aspekcie zostało stworzone na siłę. I mimo iż jest to świat przepełniony mitologicznymi zjawiskami, potworami czy bóstwami to fachowe nazewnictwo stanowi rzadki element, a jeżeli już występuje, to nie stanowi dla odbiorcy żadnej zagadki. Jedyną zauważalną wadą całości są natomiast wydarzenia, które miejscami dzieją się za szybko i można mieć wrażenie, jakby brakowało niektórych fragmentów, zamykających poboczne wątki.

Kwestia rysunku i doboru barw skupia się właściwie na tym, że autorzy postarali się aby dane sytuacje oddawały właściwy klimat. Gdy wydarzenia są mroczne, radosne bądź emocjonujące – kolorystyka, cieniowanie, zarys i pociągnięcia kreski nadają poszczególnej scenie odpowiedniej formy, a przedstawiona sceneria raczej ma pogłębić zamierzony efekt. Grafik oraz rysownik doskonale zaprezentowali uniwersum. I obu autorom nie można niczego zarzucić, zwłaszcza że praca włożona w ten tom stoi o poziom wyżej od poprzedniego.

Komiks „Morze Potworów” to świetny okazja dla czytelników, aby powrócić do uniwersum i poznać je w zupełnie innej formie. Dla tych, którzy nie znają jednak literackich przygód nastoletniego syna Posejdona może być to natomiast świetny czas, żeby rozpocząć przygodę z mitologią grecką we współczesnym świecie, bo poziom komiksu jest naprawdę wysoki, a wykonanie i scenariusz zasługuje na niejedne słowa uznania, i przy okazji druga część podbija poprzeczkę względem jakości poprzedniczki. Prawdziwa gradka dla fanów Perseusza Jacksona i miłośników greckich mitów!