Moody. Historia jednego masażu

To już nie wiem która moja książka Penelope Ward.. ja po prostu biorę wszystko od niej w ciemno i nigdy mnie nie zawodzi.

Jak zwykle świetnie wykreowani bohaterowie, realny powód dla którego nie mogą być, jest między nimi chemia i przyciąganie i po prostu chce się czytać dalej i dowiedzieć jak się skończy.

Styl autorki bardzo mi odpowiada, bo jest lekki, prosty, taki nawet konkretny powiedziałabym, bez jakichś niepotrzebnych dłużyzn, opisów i rozwlekania się nie wiadomo ile nad jedną sytuacją czy wyglądem bohaterów. W jej książkach (jak i w duecie z Vi Keeland) uwielbiam to, że postacie tak trochę "walą prosto z mostu". Tzn często mówią co myślą, często sprawiają sprawę jasno, że coś do siebie czują no ale z jakiegoś powodu ich związek jest utrudniony. Nie ma naciąganych problemów, ani sztucznych niedomówień czy obrażania się na siłę, wszystko jest jakieś takie jasne no ale zawsze jest konflikt, który wciąga. Nie brakuje gorących scen, chociaż tutaj było ich chyba ciut mniej jak zazwyczaj.

Nie będzie to moja najulubieńsza z jej książek, ale jest na tyle dobra, że i tak daję jej 5/5.

Wren jest masażystką, pewnego razu otrzymuje zlecenie, nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że mężczyzna chciał by to właśnie ona przyjechała, a nie inna masażystka. Już podjeżdżając pod dom klienta dziewczyna zorientowała się, że mężczyzna jest zamożny, lecz nie spodziewała się, że będzie tak przystojny. Dax Moody jest tajemniczym mężczyzną. Ostatecznie masaż nie został wykonany, a ich spotkanie nie zakończyło się przyjemnie. Mężczyzna jednak podjął drugą próbę i ponownie umówił się na masaż. Tym razem potrafili się dogadać i nawet się polubili.

Oboje zdali sobie sprawę, że wpadli sobie w oko, zwyczajnie czuć było iskry między nimi. Jednak mimo to, nic nie miało prawa się wydarzyć. Życie mężczyzny jest bardzo pokręcone i zwyczajnie nie miał czasu na miłość. Dziewczynie było trudniej bo kierując się sercem, została odtrącona. Zostało jej tylko próbować zapomnieć i nie tęsknić.

Czy Wren odnajdzie jeszcze szczęście i miłość? Jakie tajemnice skrywa Moody? Czemu mężczyźnie tak zależało na masażu?

Książki autorki miałam już okazję czytać i chętnie sięgam po jej twórczość. Tym razem jednak minimalnie się rozczarowałam.

Główna bohaterka, mimo iż jest młodą osobą, to ma dosyć duży bagaż doświadczeń. Jej życie nie było usłane różami. Jako mała dziewczynka musiała pochować matkę i została sama z ojcem. Musieli sobie dawać radę sami, ona swoim zachowaniem niestety nie ułatwiała sprawy. Mimo to wie, co jest ważne w życiu. Wren jedyne czego pragnie to być kochaną.

Moody to chodząca tajemnica. Biznesmen ma swoje zasady, których stara się przestrzegać. Do wszystkiego doszedł sam, nie uznaje dróg na skróty. Po śmierci małżonki nie ma nawet czasu na żałobę, bo poświęca się pracy, ale również ma pod opieką nastolatka. Widać, że chce dla chłopca jak najlepiej i jest w stanie zrobić dla niego bardzo wiele. Jednak gdy nie widać postępów każdego dopadały by chwile zwątpienia.

Bohaterów ciągnie coś do siebie, jednak mężczyzna jest świadom pewnej rzeczy, która przekreśla ich związek definitywnie.

Bardzo podobała mi się ich relacja, to że potrafili rozmawiać na każdy temat, że byli ze sobą szczerzy, aczkolwiek odniosłam minimalne wrażenie, że dziewczyna była trochę za bardzo nachalna.

Szczerze to spodziewałam się ognistego romansu. Autorka zaserwowała nam dosyć skomplikowaną powieść gdzie jest masa trudnych tematów. Żałoba, strata, zdrowie psychiczne, traumy, ale to wszystko jest tak naturalnie wplecione w tę historię, że zupełnie to czytelnika nie przygnębia.

Pewnie zastanawiacie się czemu się minimalnie rozczarowałam. Otóż momentami trochę się nudziłam. W kółko to samo, on chce, ale nie może, ona chce, ale on ją odtrąca. Taka nużąca zabawa w kotka i myszkę. Co do zakończenia, cóż nie będę ukrywać, że było przewidywalne.

Autorka jednak ma bardzo lekki styl pisania, co sprawia, że książkę czyta się dosyć szybko. Ja na pewno kiedyś jeszcze sięgnę po historie stworzone przez autorkę, bo naprawdę uwielbiam jej twórczość (z wyjątkiem tej jednej).

Z ręką na sercu przyznaję, że po romansie nie spodziewałam się aż tak intensywnego wachlarza emocji, jaki zaserwowała mi ta książka. „Moody. Historia jednego masażu” to coś więcej niż kolejna lekka i przewidywalna historia o miłości. To opowieść, która potrafi przytłoczyć swoim ciężarem, wciągnąć głębią relacji i pozostawić po sobie ślad na dłużej.

Wren McAllister to nie tylko masażystka – to kobieta z krwi i kości, która zmaga się z własnymi emocjami i granicami zawodowego profesjonalizmu. Dax Moody zaś to postać niezwykle intrygująca – tajemniczy, skomplikowany, pełen sprzeczności. To nie typowy książę z bajki, ale człowiek z przeszłością. Już sam ich pierwszy kontakt – pełen napięcia, niezręczności i... odrobiny złości – zapowiada, że nie będzie to historia pełna różowych chmur i happy endów na wyciągnięcie ręki.

Ogromnym atutem są dialogi. Nie ma tu miejsca na sztuczne, przesłodzone rozmowy. Każda wymiana zdań między Wren a Daxem jest żywiołowa, naturalna i pełna emocji. Ich rozmowy pulsują napięciem, czasem są pełne humoru, a czasem gorzkiej prawdy – ale zawsze wciągają i nadają akcji niesamowite tempo.

Fabuła może z pozoru wydawać się prosta, ale autorce udało się uniknąć typowego schematu „poznali się, zakochali, pokonali przeszkody”. Historia, która na pierwszy rzut oka może wydawać się romansem, w rzeczywistości dotyka tematów znacznie głębszych: straty, odrzucenia i nieumiejętności otwarcia się na drugą osobę.

To książka, która zaskakuje, angażuje i pozostawia czytelnika z pytaniami o to, czym jest miłość i jak wiele jesteśmy w stanie zaryzykować, by ją odnaleźć. Polecam ją każdemu, kto szuka czegoś więcej niż cukierkowy romans – czegoś z duszą, głębią i autentycznymi emocjami.

"Życie jest pracą w toku, serią wzlotów i upadków. To, co się liczy, to żebyśmy wstawali po każdym upadku i ruszali dalej”.

Zgadzasz się z tym cytatem? Mnie bardzo przemawia do serca, dlatego zgadzam się z nim w 100%! Pochodzi on z książki Penelope Ward „Moody. Historia jednego masażu”, która opowiada historię Wren oraz Dexa.

„Moody. Historia jednego masażu” to kolejna świetna powieść w dorobku autorki. Lekka, pełna humoru, scen potrafiących wzruszyć, a przy tym poruszająca bardzo ważne, życiowe i trudne tematy.

Pomysł na fabułę jest świetny i okazał się być tym, czego akurat teraz potrzebowałam. Relacja Dexa i Wren od samego początku bardzo przypadła mi do gustu. Rozwija się ona stopniowo. Bohaterowie prowadzą ze sobą długie rozmowy, poznają się, otwierają się przed sobą i próbują wzajemnie zrozumieć. Chemia i pożądanie oczywiście są obecne, ale Dex i Wren nie dają się im tak szybko porwać. Najpierw stawiają na dobro drugiego człowieka.

Kreacja tej dwójki – Dexa oraz Wren – jest świetna i trudno ich nie polubić. Oboje zamiast własnych uczuć stawiają na pierwszym miejscu dobro nastolatka, który stracił matkę. Postać Dexa jest niezwykle złożona, a jego zachowanie początkowo może wydawać się nie do końca jasne. Jednak strona po stronie coraz lepiej go rozumiałam i podziwiałam, jak starał się odnaleźć w roli ojca dla nastolatka, którego spotkał prawdziwy dramat. Natomiast Wren jest urocza, a jej szczerość w życiu to cecha, którą bardzo doceniam w jej kreacji.

„Moody. Historia jednego masażu” to lekki romans, który podczas czytania wywołuje śmiech, wzruszenie, momentami złość, a także przyspieszone bicie serca. Serdecznie polecam!

#Współpraca recenzencka

Choć bardzo lubię sięgać po twórczość autorki to w przypadku historii młodziutkiej Wren, która pracuje jako masażystka i tajemniczego Daxa Moody’ego, który ma obiekcję przed pierwszym w życiu masażem, jakoś do mnie niestety nie przemówiła. Początek zapowiadał fajną i jak to jest z książkami autorki słodko — gorzką historię, która praktycznie czyta się sama. Niestety, choć nie należy ona do zbyt długich, czytanie szło mi dość opornie. Wykreowana postać Wren była dla mnie zdecydowanie na plus natomiast Dax nie będzie należał do moich ulubionych bohaterów, dżentelmeńsko wycofany, młody wdowiec, niby czegoś pragnie, a jednak się do tego nie zabiera, a wręcz z samego założenia odtrąca. Oczywiście wraz z kolejnymi rozdziałami zaczynamy go bardziej rozumieć, ale jeśli miałabym być szczera, to główny powód jakoś do mnie nie trafił, tak jakby ten problem był wymyślony na siłę. Przyznaję, że w tym duecie to dla mnie Wren była bardziej tą starszą, dojrzalszą i z pewnością bardziej bezpośrednią osobą i nie powiem, kilka razy mnie to aż zdziwiło. Wydaje mi się, że trochę tego wszystkiego było tutaj za dużo. Strata najbliższych osób i trauma, problemy ze zdrowiem psychicznym, „zakazana” relacja, rodzinne konflikty, różnica wieku, walka o siebie, radzenie sobie z bólem, rozczarowanie i w końcu wielka miłość. „Moody” miało naprawdę spory potencjał i szczerze zamysł fabuły był całkiem ciekawy. Czekałam na to wielkie „coś”, ale no cóż, nie doczekałam się. Niemniej jednak nie żałuję poświęconego czasu na lekturę tej pozycji i gorąco zachęcam Was do wyrobienia swojego zdania na jej temat, bo doskonale wiecie moje Moliki, że to, co mi się nie podobało, nie oznacza, że nie znajdzie swojej rzeszy wiernych fanów.

Za możliwość zrecenzowania tej książki dziękuję Wydawnictwu EditioRed