Monachium. W obliczu wojny. Wydanie filmowe

Jakiś czas temu sięgnęłam po książkę ,,V2" tego autora, która wywarła na mnie spore wrażenie. Postanowiłam dać szansę jego najnowszej pozycji.

Tym razem przenosimy się w czasie do lat 30. XX wieku kiedy to miało odbyć się spotkanie w Monachium. Główny bohater był prawą ręką rządzących i mających coś do powiedzenia, miał dostęp do spotkań i niektórych materiałów wcześniej niż inni. Czy miało się to dla niego skończyć pomyślnie?

O ile ,,V2" wciągnęła mnie od początku i pochłonęło do samego końca, o tyle ,,Monachium" w moim odczuciu odrobinę mniej trzyma w napięciu do końca. Podobały mi się doskonale wybrzmiałe ostatnie sceny, które ukazały w świetle dziennym niektóre z tajemnic bohaterów.

Nie jest to zła książka, ale w porównaniu do swojej poprzedniczki wypada odrobinę słabiej. Nadal bardzo podobała mi się nuta przewodnią tej kilkuwątkowej i zaskakującej czytelniczej przygody. Mam nadzieję że w dorobku autora znajdę inne perełki, ponieważ jeśli chodzi o twórczość tego autora to mam co nadrabiać.

,,Monachium" to jedna z tych książek, które są obszerne, jednak nużące i ze spokojem można się z nią zapoznać w wolny wieczór.

Akcja rozgrywa się w 1938 roku, podczas konferencji monachijskiej, gdzie przywódcy europejscy próbują zapobiec wybuchowi wojny. Główni bohaterowie, brytyjski urzędnik i niemiecki dyplomata, dawni przyjaciele, próbują wpłynąć na decyzje swoich przywódców. Harris ukazuje napięcia polityczne tamtego okresu, tworząc wciągający thriller historyczny.

Każdy z nas wie jak historia oceniła zawarcie „układu monachijskiego” oddającego część Czechosłowacji Adolfowi Hitlerowi w 1938 roku. Dzięki powieści Roberta Harrisa możemy spojrzeć na ówczesną nabrzmiałą sytuację polityczną oczami ludzi, dla których wybuch drugiej wojny światowej był nieznaną przyszłością. Wojny, której chciano za wszelką cenę uniknąć godząc się na ustępstwa kosztem Czechosłowacji.

Mimo że czytelnika bogatszego o wiedzę historyczną trudno zaskoczyć, to jednak Harris potrafi pisać w sposób wzbudzający napięcie i ciekawość. Tło historyczne samo w sobie jest fascynujące, a autor wzbogaca je o wątek szpiegowski, który dodaje dodatkowego smaku i dreszczyku emocji. Z olbrzymim zainteresowaniem zanurzyłam się w ten świat wielkiej polityki, podchodów i uników. Przyglądałam się motywacjom osób decydujących o przyszłości Europy, ale i tych znajdujących się tak blisko wydarzeń, ale pozbawionych jakiejkolwiek mocy sprawczej. A przynajmniej tak się mogło wydawać na pierwszy rzut oka.

Postaci znane z historii zyskują drugi, bardziej ludzki, wymiar, a te wykreowane przez autora, stojąc w cieniu decydentów pozostają świadkami nie tylko oficjalnych stanowisk i decyzji, ale i zakulisowych rozgrywek i intryg. Jeśli interesuje Was historia i nie stronicie od zagadnień politycznych, to powieść wpisze się w Wasze klimaty, a styl Harrisa z pewnością uczyni z niej fascynującą lekturę.

Niby Robert Harris, ale czegoś tutaj zabrakło. Niestety inaczej nie da się rozpocząć tej opinii, chociaż książka wcale nie jest najgorsza. Jednak zacznijmy od początku.

Autor jak zawsze zgrabnie połączył fikcję z faktami. Tym razem przyglądamy się bliżej konferencji monachijskiej, która dobrze wiemy jak się skończyła. W tło podpisania układu monachijskiego wpleciono wydarzenia, których czytelnik kompletnie się nie spodziewał. Pod kątem przedstawienia historii nie możemy się przyczepić do niczego, a autor przedstawił nam nawet bogatą bibliografię. Pierwsza część książki - nazwijmy ją zapoznawczą - dość mocno mi się dłużyła. Natomiast druga wniosła coś nowego i zdecydowanie ciekawszego. To tam dopiero wydarzenia nabierają tempa i zaczynają nas wciągać. Jednak w całości zdecydowanie zabrakło mi troszeczkę akcji, której tak bardzo oczekiwałam. Nie czułam tego dreszczyku i jakiś większych emocji. Jedyną obroną dla książki były ciekawie zarysowane postacie i fabuła.

Za najbardziej wyraziste postacie możemy uznać samych Hugha Leganta oraz Paula von Hartmanna. To właśnie w dłoniach tych dwóch mężczyzn spoczywały informacje, które mogły zmienić bieg historii.

Jestem pewna, że miłośnicy historii i powieści opartych na wydarzeniach historycznych będą zadowoleni z lektury. Mi troszeczkę czegoś zabrakło, ale i tak oceniam książkę dość pozytywnie. Harris pomieszał fikcję z faktami z nutką gracji, której tak naprawdę brakuje wielu autorom. Tutaj osoba nie znająca stricte historii nawet by nie odróżniła co faktycznie miało miejsce, a co jest wyłącznie wyobrażeniem pisarza. Z „Monachium” pomimo wszystko spędziłam dość udane dwa wieczory. Czy polecam? Jasne, że tak!

Instagram: @[Adres usunięty]nska