Moloch. Eberhard Mock. Tom 10

To już moje dziesiąte spotkanie z Eberhardem Mockiem i po takim czasie trzeba zadać sobie pytanie, czy jest to strzał w dziesiątkę?

Krajewski wraca do znanego z poprzednich książek brudnego, ciasnego i pełnego tajemnic Breslau doby dwudziestolecia międzywojennego, aby tym razem skonfrontować Mocka z tajemniczymi, okultystycznymi siłami, które z ukrycia rządzą miastem. Otrzymujemy mieszankę wąskich, brukowanych uliczek, odrapanych kamienic, zaduchu, brudu oraz tajnych stowarzyszeń, czyli idealne tło dla Mocka – "detektywa z tajemnicą", który kobiety zna jak nikt, a w ręce trzyma pistolet Mausera. W tym momencie trzeba też nadmienić jedną rzecz: to już wszystko było. Nie jest to duży zarzut, a przy dziesiątej książce w cyklu takie zdanie może wydawać się oczywiste – kto książki Krajewskiego lubi, ten doskonale wie, czego się spodziewać. Chociaż styl autora pozostaje na wysokim poziomie, wprawne oko wychwyci pewne konwencje oraz schematy, którymi posługuje się Krajewski. Niektóre postaci wyglądają całkiem znajomo, podobnie jak niektóre zwroty fabularne. Także sama historia może wzbudzić zastrzeżenia, bo trudno ukryć, że apetyt rośnie w miarę jedzenia, a ostatnia przygoda Mocka nie jest jego najciekawszą – tą w mojej opinii jest "Dżuma w Breslau" – mimo tego "Moloch" to wciąż świetna i nastrojowa powieść detektywistyczna dla wszystkich miłośników mrocznych, brutalnych tajemnic. Nie jest to strzał w dziesiątkę, ale w siódemkę na pewno.

Strasznie lubię kryminały i już kilka miałam w ręce, jeżeli chodzi o twórczość pana Krajewskiego. Tym razem na rynku ukazał się kolejny tom przygód policjanta Mocka, który żyje w międzywojennym Breslau i z wielkim zaciekawieniem sięgnęłam po tą książkę. Moja ciekawość została zaspokojona, a przygody Mocka bardzo fajne. Dobry, mroczny kryminał dla ludzi, którzy lubią się bać - tak chyba tą książkę można opisać w skrócie. Widać, że pan Krajewski po raz kolejny nie zawodzi. Zawsze uważałem, że jest to bardzo dobry autor, który wymyśla bardzo dobre intrygi, a jego kolejna książka jest tego dowodem. Ja z całego serca polecam i zapraszam wszystkich do Wrocławia - Breslau, gdzie jak zwykle nie ma czasu na nudę.

„Moloch” to książka o czarnobiałym zabarwieniu. Jest taki typ literatury, o którym mówię, że brak tym książkom koloru zielonego. Najczęściej akcja umieszczona jest w dwudziestoleciu międzywojennym, albo nawet przed pierwszą wojną światową. Nie ma mowy o komputerach i telefonach komórkowych, a każdy Policjant dużo sprawniej korzysta ze swojego mózgu niż z dobrodziejstw technologii. Długopis, kartka i rozmowa – to podstawowe narzędzia śledztwa. Wszystko w tych powieściach jest takie przyćmione, ponure, jakby za mgłą… To niewątpliwie rodzi specyficzny klimat powieści, który wprowadza czytelnika w stan pewnego otumanienia. To otumanienie jest bardzo pożądane, bo powoduje zupełnie inny odbiór zdarzeń. Odcięta głowa, czy zmasakrowane ciało robią wrażenie, ale zupełnie inne, niż w powieści „z kolorem zielonym” One tu są i należą do codzienności. Nie powodują przerażenia, są jakby nieodłącznym elementem całości.

„Moloch” to 10 już tom powieści o przygodach wrocławskiego śledczego, Mocka. Proszę się nie zrażać ilością tomów, bo bez przeszkód można czytać każdy tom oddzielnie. Wprawdzie osoba głównego bohatera dużo zyskuje przy poznaniu go od początku, (czyli od pierwszego tomu) do końca, ale absolutnie nie powoduje zamętu związanego z tym, że nie wiadomo, co się działo w poprzednich częściach. Mock tym razem musi rozwiązać niezwykle mroczna tajemnicę związaną z wydarzeniami na cmentarzu oraz z porwaniem dwójki dzieci. Na cmentarzu krew się leje, odprawiane są dziwne rytuały a wszystko to związane jest z… właściwie do końca trudno się połapać, choć rozwiązanie może zaskoczyć. Porwane dzieci natomiast, to dzieci byłej kochanki Mocka. Zrozpaczona kobieta doznaje szoku tak głębokiego, że musi zostać umieszczona w szpitalu psychiatrycznym. Nie reaguje na żadne bodźce, głosy, ani znane jej osoby. Jedynie postać Mocka wywołuje reakcję polegającą na wypowiedzeniu kilka niezrozumiałych słów…

W tle tych wydarzeń możemy obserwować przedwojenny Wrocław – brudny i zakurzony, pełen biednych spelunek zamieszkałych przez kobiety lekkich obyczajów. Miasto pełne smrodu i nieczystości, w którym trwa ciągła walka z przestępczością nie zachęca czytelnika do bliższego poznania. Powstaje grupa ludzi, która postanawia walczyć z tym wizerunkiem. Jej członkowie marzą o budowie miasta przyszłości, miasta, którego sercem będą drapacze chmur zbudowane ze szkła i metalu. Zaraz miałam w głowie „Przedwiośnie” Żeromskiego i Jego szklane domy… Co z tym wspólnego ma okultystyczne stowarzyszenie i czy ten pomysł ma szansę na realizację?

Powieść jest naprawdę dobra. Przemyślana fabuła, ciekawa zagadka i bardzo dobra narracja – to wszystko składa się na bardzo dobrą powieść, od której nie mogłam się oderwać. Ciężko mi było jedynie przez ten przysłowiowy „brak zielonego koloru”. To ponura książka, pełna brudu, ciemności i bezeceństw. Ale uwierzcie mi – można się wtopić w ten przedwojenny Wrocław i nie chcieć już wracać do rzeczywistości.

Akcja książki rozgrywa się w 1928 roku w szpitalu psychiatrycznym Kletschkau Strasse. Główny bohater staje tu twarzą w twarz ze swoją dawną miłością, której dzieci zostały porwane. O zbrodnię kobieta oskarża swojego męża. Mock zaczyna prowadzić własne śledztwo, które naprowadza go na mroczne ślady - czarne msze, wyuzdany seks, bezwzględni ludzie to tylko część problemów, które spotka na swojej drodze. Tajne stowarzyszenie okultystyczne śledzi każdy jego krok. Książka jednocześnie porusza kilka wątków, które są świetnie ze sobą połączone, fabuła jest wyjątkowo dynamiczna. Czytelnik może przenieść się do lat XX-tych, wejść w całkiem inny, ponury świat, ale jakże ciekawy! Jak dla mnie jest to jedna z lepszych książek tego autora.

Lata 20-te ubiegłego wieku stanowią jeden z moich ulubionych okresów historycznych, kiedy zatem na sklepowej półce ujrzałem najnowszy kryminał Marka Krajewskiego, bez wahania postanowiłem umieścić go w swoim koszyku. Jest rok 1928, akcja powieści rozgrywa się w Breslau. "Moloch" urzekł mnie swoim niezwykle ciężkim klimatem, a także wpleceniem do fabuły wątków okultystycznych i satanistycznych. Przyznam szczerze, że początkowo można się nieco zagubić w całej historii, mnogość wątków może niektórych wprawić w poczucie przytłoczenia. Po dłuższej chwili akcja nabiera jednak prawdziwego rozpędu, a my z niecierpliwością i wypiekami na twarzy zaczynamy przewracać kolejne strony powieści, zatapiając się coraz bardziej w brutalnym świecie. Cóż mogę powiedzieć - bardzo dobry kryminał.