Moje serce pamięta. Detektyw Rafał Kamieński. Tom 4

Nie każda zbrodnia znajduje odpowiedzi. Czasami nawet lata wzmożonej pracy śledczej nie przynoszą pożądanych efektów. Innym razem oskarżenie pada na człowieka, którego wina budzi jawne wątpliwości wśród najbliższych. I właśnie tak patową, wręcz niemożliwą do rozwiązania sprawę, przydziela swojemu bohaterowi Agata Przybyłek w powieści Moje serce pamięta. I budzi tym gestem całą gamę emocji, jakie drzemią w młodym mężczyźnie. Od początkowego zniechęcenia, poprzez nagłe zaangażowanie, aż po niespodziewany tembr najpiękniejszych uczuć.

To już czwarty tom cyklu z detektywem Rafałem Kamieńskim, ale podobnie jak miało to miejsce w drugiej i trzeciej częściej, do roli głównej zaangażowany zostaje inny bohater. Niemal rasowy bawidamek, typowy lekkoduch i kobieciarz w jednym – Michał zdecydowanie nie grzeszy profesjonalizmem, nie sprawia też dobrego wrażenia jako mężczyzna, czytelnik dosłownie przewraca oczami, definiując skalę jego arogancji. Ale też przygląda mu się z żywym zainteresowaniem, doskonale bowiem wie, że ten właśnie rozpoczyna wyjątkowy rozdział własnego życia. Zaczyna przesiąkać przydzieloną celowo sprawą, nieświadomie otwiera się też na nowe emocje, zarówno te zawodowe, jak również osobiste – początkowo błędnie interpretowane, a jednak coraz bardziej śmiałe, ochocze, szczere. I naturalnie piękne.

Fabularnie historia ta zdaje się być znacznie bardziej kryminalna, niż miało to miejsce w poprzednim tomie. Tu na pierwszy plan wyraźnie wysuwa się śledztwo oraz niemożność jego rozwiązania – odbiorca mimowolnie wgryza się w to niecodzienne zadanie, próbuje wyłuskać z dialogów potrzebne informacje i śledząc działania Michała niemal krok w krok, zwyczajnie chce dociec brutalnej prawdy. Przy tak dogłębnej pracy detektywistycznej, świetnie poprowadzona warstwa obyczajowa, staje się po prostu przyjemnym umilaczem czasu. Na uwagę zasługuje przede wszystkim mocno zaakcentowany tu wątek romantyczny, odczuwalnie zawadiacki i burzliwy, wyraźnie podyktowany pierwotnymi żądzami oraz jawnie wyrażanymi kaprysami, wręcz efektownie prezentowaną niechęcią, a jednak nadal widowiskowy, porywający i uroczy.

Wyśmienita kompozycja kryminału z powieścią obyczajową – w moim odczuciu książka bardzo angażująca, tajemnicza i charyzmatyczna, ale też czule rozpływająca się po chłonnej wyobraźni. Agata Przybyłek każe wejść w meandry przerażającej zbrodni, pamiętając jednocześnie o finezji najważniejszych życiowych chwil. Tu romans rozkwita na bazie rozkosznej zadziorności słowa, powstaje wręcz na wrogich fundamentach, aby z czasem przyjemnie dojrzeć do właściwej definicji – do szczerego rozpoznania własnych emocji. Moje serce pamięta to historia, która w głębinach zagadkowego śledztwa, pozwala kreacjom odnaleźć siebie. A czytelnikowi świadomie dostarcza szalonych wrażeń.

Wielu z nas czeka na miłość. Na uczucie, które wypełni nasze serce radością. Które sprawi, że będziemy patrzeć na świat przez różowe okulary, będziemy uśmiechać się bez konkretnego powodu, mając wciąż w myślach fakt, że ktoś nas pokochał. A co jeśli wraz z tym uczuciem przychodzi strach? Obawa przed tym, że oto ta bliska dla nas emocjonalnie osoba, nie będzie odpowiednia, aby na stałe zająć miejsce u naszego boku? Co wtedy? Czy powinniśmy zaryzykować, a może uciec i mieć nadzieję, że uda nam się przeczekać to wszechogarniające odurzenie. Pytanie tylko, czy przed prawdziwą miłością można uciec…?

Seria „W tajemnicy” to bez wątpienia nieco inne oblicze Agaty Przybyłek. Kryminalny charakter najnowszego tomu, który zdaje się najmroczniejszym z całego cyklu, na pewno zaskoczy czytelniczki. Tym razem autorka postawiła bowiem na pewną zawiłą sprawę, która miała należeć do tych „nierozwiązywalnych”. Miała być wyzwaniem dla pewnego zadufanego w sobie i bezczelnego początkującego detektywa. Tymczasem stała się początkiem kryminalnej przygody, do której został wciągnięty. Podczas lektury czuć, że Agata Przybyłek poświęciła dużo pracy nad badaniem meandrów działania policji, włączając w to procedury w przypadku spraw o morderstwo. Dlatego też poza powieścią obyczajową napisaną w stylu charakterystycznym dla autorki, czytelnik otrzymuje także możliwość obserwowania rozwoju śledztwa. Uważam, że udało się jej oddać klimat sprawy, nad którą pracował główny bohater z całą jej poruszającą, a jednocześnie przerażającą otoczką.

Jak to w książkach Agaty Przybyłek bywa, nie zabrakło także wątku romantycznego. Tym razem autorka postawiła na relację hate-love, która połączyła dwójkę głównych bohaterów. Początkowa niechęć, utarczki słowne, wbijanie sobie szpilek – wszystko to sprawia, że czuć, iż między Michałem a Igą iskrzy aż miło. Oczywiście, jak to w przypadku miłości bywa, droga do niej nie jest łatwa i prosta. Dlatego nasza dwójka będzie musiała się zmierzyć nie tylko ze wzbudzającym wiele emocji śledztwem, ale również z własnymi lękami i obawami dotyczącymi relacji damsko-męskich.

Pomiędzy wiodącymi watkami Agata Przybyłek wplata w fabułę równie ciekawe wątki poboczne, dotyczące wielu ważnych kwestii, jak depresja, która może zaskoczyć nas w najmniej spodziewanym momencie, kiedy przyjdzie nam stanąć w obliczu straty tego, co kochaliśmy czy ten dotyczący relacji rodzinnych, u których fundamentów nie zawsze leży zaufanie i wsparcie, ale bywa i tak, że ktoś staje się dla jej członków czarną owcą, która jest traktowana, mimo oczywistych koligacji, jak persona non grata. Jak również wątek dotyczący bólu przedwczesnego odejścia kogoś, kto miał przed sobą całe życie. Życie, które zostało mu w brutalny sposób odebrane…

Podsumowując:

„Moje serce pamięta” to stanowczo najbardziej kryminalna książka Agaty Przybyłek i mój ulubiony tom serii „W tajemnicy”. Autorce udało się bardzo dobrze połączyć powieść obyczajową z mroczną historią, która wywołuje ciarki na plecach. To opowieść, która pokazuje, że nie zawsze powinniśmy sądzić innych po pozorach, bo pod maską arogancji i buty może kryć się zupełnie inna osoba. Dlatego warto najpierw otworzyć się na drugiego człowieka, dać mu szansę na poznanie się, a wówczas możemy niespodziewanie odkryć, że zupełnie nie wiedząc kiedy, coś, co pozornie było dla nas irytujące i odpychające, stało bliskie i wyczekiwane. Nowa książka autorki to także, a może przede wszystkim, opowieść o miłości, przed którą nie powinniśmy uciekać. Bo ucieczka nigdy nie jest dobrym rozwiązaniem. Zawsze warto najpierw szczerze porozmawiać, a tym samym oszczędzić sobie bólu rozczarowania w przyszłości.

Wyraźnie zaznaczająca iskrzące napięcie, osadzone na fundamencie przyciągania się poprzez iluzoryczne odpychanie. Nasączona nutą kryminalnej układanki, która w tym tomie wybrzmiewa znacznie głośniej. Podkreślająca nieodgadnione meandry uczuć, które w nieproszony sposób odważnie przekraczają próg zlęknionego serca. „Moje serce pamięta” to czwarta odsłona serii, która stanowi intrygującą kompilację powieści obyczajowej, subtelnego romansu oraz kryminalno-detektywistycznego splotu fabularnego, w moim odczuciu będąca najlepszą spośród wszystkich tytułów. Ta kreacja zauważalnie mocniej zgłębia ścieżki pracy śledczej wynajętego obserwatora, tym samym mimowolnie wkrada się w myśli odbiorcy, frapuje rozwiązaniem, ale także porusza. Nie zabrakło również, charakterystycznego dla pióra Agaty Przybyłek, oblicza miłosnych porywów, które obrazują nieujarzmione emocje natury romantycznej, nie zawsze idące w parze z rozumem, ale często kroczące ramię w ramię z szaleństwem. Nakreślona kompozycja przybliża charakterną, ale, w odniesieniu do wcześniejszych portretów, dosyć kontrowersyjną postać głównego bohatera. Jawi się on bowiem jako lekkoduch, niestroniący od współczesnych rozrywek wielbiciel kobiet, który nie stawia na piedestale pracy i obowiązków. Niewątpliwie trudno od pierwszych stron obdarzyć go czystą sympatią, aczkolwiek z każdą kolejną zyskuje na bliższym poznaniu ukrytej za nałożoną maską osobowości. To seria, która zapewnia słodko-ekscytujące doznania, nieograniczające się jedynie do jawnych miłostek bądź przyspieszających bicie serca wrażeń, wznieconych mroczną otoczką morderstw, przybierając formę spajającą oba motywy – to nadal wypełniona naturalną codziennością pozycja obyczajowa, ale wzbogacona szczyptą zintensyfikowanych impresji, nadających jej jaskrawszego smaku. To lekkość, prostota i tematyka angażująca w treść, ale nie wymagająca skupienia, a więc odzwierciedlająca właściwy wybór na wieczór po ciężkim dniu, literacka mieszanina, na którą od czasu do czasu ochotę ma każdy miłośnik książek – tytuły z tego cyklu znakomicie się do tego nadają. Co więcej, tych historii można doświadczać naprzemiennie, każda fabuła oscyluje wokół innego bohatera, badającego odmienną zagadkę ze zbrodnią w tle. Jednak wniosek wręcz nasuwa się sam – po co ograniczać swoje czytelnicze przeżycia, skoro można poznać je wszystkie.

To nie tylko NAJLEPSZA POWIEŚĆ Z SERII o detektywie Rafale Kamieńskim, ale także jedna z najlepszych książek, jakie autorka do tej pory napisała!

Jak ogromnie mnie zaskoczyła!

Kocham twórczość Agaty, wiedziałam, czego mogę się po niej spodziewać, wiedziałam, że mnie ukoi, uspokoi, utuli, rozbawi do łez i rozczuli. Jednak nie spodziewałam się, że autorka sprawdzi się świetnie… w kryminale! Bowiem, choć nadal jest to Agata Przybyłek, jaką pokochały czytelniczki, to tym razem odsłoniła przede mną zupełnie inne oblicze, o które, choć delikatne zadatki ku temu obserwowałam w poprzednich powieściach, jej nie podejrzewałam!

„Moje serce pamięta” to świetnie napisana romantyczna powieść obyczajowa z mocnym wątkiem kryminalnym. Mocnym do tego stopnia, że momentami zastanawiałam się, czy nie zaklasyfikować tej historii do kryminału właśnie. Uwierzycie? Agata Przybyłek jako kryminalistka!

Muszę także wspomnieć o świetnie wykreowanych bohaterach. Za Michała Piotrowskiego nie dałabym złamanego grosza. Jednak autorka poprowadziła tę postać w tak fascynujący, genialny sposób, że pod koniec książki miałam ochotę mocno go przytulić. Od nienawiści, do miłości. Nie przypuszczałam, że doczekam takiej relacji z bohaterem książkowym 😄

„Moje serce pamięta” została jedną z moich ulubionych powieści Agaty. Płynęłam przez tę historię, przestałam oddychać w oczekiwaniu na jej zakończenie. Które oczywiście mnie zaskoczyło, a jakże!

Ta książka to jedno wielkie ZASKOCZENIE. Wiedziałam, że Agata to zdolna dziewczyna, świetna pisarka, ale tą pozycją rozłożyła mnie na łopatki…

Czwarta część cyklu “W tajemnicy” niewątpliwie zostaje moim ulubieńcem! Dlaczego? Czytajcie dalej, za momencik o wszystkim opowiem. Ja już niejednokrotnie rozwodziłam się na temat tego, jak lubię pióro Agaty. W tej kwestii nic się nie zmienia. Uwielbiam płynąć między słowami, które ułożyła z niesamowitą lekkością, tworząc tym razem klimat idealny na jesienne wieczory. Nareszcie doczekałam się doskonałego rozwinięcia wątku kryminalnego! Sprawa, która trafia w ręce Michała, intryguje. Czułam się zachęcona do poznania rozwiązania. Na horyzoncie pojawia się też Iga — szanowana pani sierżant o ciętym języku. Od razu wyczułam, co tu się będzie święcić. Ciągnie swój do swego! Polubiłam tych dwoje, choć nie od razu. Michał musiał chwilę zapracować na moją sympatię, bo jego olewający tryb życia bardzo działał mi na nerwy. W prawdziwym życiu też nie lubię takich ludzi. Ah, powiem Wam, że pięknie sobie leciała ta fabuła. Bardzo fajnie połączono ze sobą motywy śledztwa i rodzące się między bohaterami uczucie. Wszystko mi tutaj grało i zasadniczo nie mogę przyczepić się do niczego w tej powieści, no może poza tym, że niektóre sytuacje były trochę uproszczone, ale wiecie… To już taki naciągany zarzut. Sięgałam po tę książkę z przyjemnością i ciekawością. Mimo braku czasu na dłuższe książkowe posiedzenia i tak połknęłam ją bardzo szybko. Za szybko! Lekka, wciągająca i rozgrzewająca serducho… Czego chcieć więcej? No może jeszcze kocyka i gorącej herbaty. Ten zestaw będzie doskonałym towarzyszem na teraz, gdy za oknem robi się chłodno. Niech ostateczną rekomendacją tego tytułu będzie fakt, że wszystkie wydane do tej pory tomy stoją na mojej półce, a jak wiecie, ja nie kolekcjonuję książek. Polecam!