Mój pamiętnik

Pamiętniki dają czytelnikom bilet wstępu do cudzego życia. Wprowadzają do intymnego świata ich autora, a do tego między wierszami niosą wiele refleksji natury egzystencjalnej, które skłaniają do porównań tego, co dawniej i dziś. Takim zaproszeniem do bliższego poznania biegu życia znanej i cenionej niegdyś w towarzystwie kobiety jest „Mój pamiętnik” autorstwa Anny Stanisławowej Potockiej z Rymanowa, z Działyńskich ostatniej, który w nowej, zaktualizowanej wersji ukazał się niedawno nakładem Wydawnictwa SBM.

Dzięki staraniom wydawnictwa i trosce potomków autorki tej książki, mamy okazję poznać kulisy życia jednej z niewielu kobiet, która pozostawiła po sobie tego rodzaju literackie świadectwo. I choć jej intencją było spisanie swych losów dla licznego potomstwa, to na całe szczęście „Mój pamiętnik” wyszedł poza krąg rodzinny i trafił do rąk współczesnych czytelników, którzy za sprawą tej lektury zgłębią historię nie tylko jednej kobiety i jej rodziny, ale również wszystkich mieszkańców ziem polskich, którym żyć przyszło w tak odmiennej od znanej Nam współcześnie rzeczywistości.

Podzielona na trzy części narracja, rozciągająca się od XIX do XX wieku, pozwala przyjrzeć się z bliska kolejnym etapom życia córki słynnego twórcy Biblioteki w Kórniku, od wczesnego dzieciństwa aż po dojrzałą, wdowią egzystencję w otoczeniu dzieci i wnuków. Ten ciekawy życiorys przedstawiony na tle ówczesnych czasów mówi Nam wiele o powinnościach XIX-wiecznej kobiety, ukazuje zmagania płci pięknej z losem a zwłaszcza z decyzjami ojców i mężów, które zwykle odbierały jej podmiotowość i sprowadzały do roli żony i matki. I choć narratorka tego pamiętnika wiodła los podobny do współczesnych sobie kobiet z arystokracji, to zdecydowanie wychodziła poza schemat pomagając ubogim, organizując opiekę zdrowotną dla potrzebujących czy zarządzając słynnym Rymanowem po śmierci małżonka. Jej życiowy trud odzwierciedlony w tej opowieści wart jest uwagi czytelnika.

Przed Wami znakomita proza, oparta na ludzkich doświadczeniach, w której warto się zaczytać. Zdecydowanie polecam!

Szczery, bez koloryzowania i kłamstw, czasem nawet brutalny taki jest „Mój pamiętnik” Anny Stanisławy Potockiej z Rymanowa, z Działyńskich Ostatniej.

Napisany nie do druku, a dla dzieci, by wiedziały, jaka była, jak wyglądało jej życie i jak pracowała. Chciała przekazać im też, co tak naprawdę było najważniejsze w życiu. Podsuwała im mądrości życiowe, by nie popełniali błędów i nie narażali się na rozczarowania. Pierwszy raz został wydany rok po śmierci autorki w roku 1927.

Anna Stanisława Potocka to niesamowita kobieta, która pracowała po kilkanaście godzin dziennie. Tak należała do arystokracji, ale przez całe życie pracowała ciężko. W Rymanowie założyli z mężem uzdrowisko, prowadziła tam zakład lecznicy, szkółkę rzeźbiarską dla chłopców i koronkarską dla dziewcząt. Sama wychowywała siedmioro dzieci, bo jak pisała, często miała kłopoty z nianią, bo żadna nie zasługiwała na zaufanie.

Opisuje nie tylko życie codzienne, kłopoty w gospodarstwie, organizowanie kolejnych bali i rautów, wychowanie dzieci, ale też np. swoje problemy z wiarą w Boga. Jest bardzo bezpośrednia. Niczego nie ukrywa, nawet jeżeli to, co zrobiła, okazuje się błędem. Pokazuje potomnym, że trzeba pracować bardzo ciężko, mając duże pieniądze, bo taka jest powinność.

Świetna książka, którą czyta się, jak powieść, przy okazji poznając historię Polski i Polaków XIX wieku. Wiele z myśli spisanych w pamiętniku nic nie straciło na swojej aktualności, ale myli się ktoś, kto sądzi, że to kilkaset stron pouczeń i nauk. Są one ukryte wśród świetnych tekstów i opisów. Tło epoki oddają też zdjęcia. Jeden z najlepszych pamiętników, które czytałam.