Mistrzowie komiksu Liga Niezwykłych Dżentelmenów. Nemo. Trylogia

POBOCZNA LIGA

I kolejne wznowienie „Ligi niezwykłych dżentelmenów” pojawiło się na rynku. Tym razem wybór padł na „Trylogię Nemo”, czyli taki niezależny spin-off z jednym z bohaterów serii. Czytać można więc nie znając pozostałych tomów – i czytać warto, bo świetna to historia – jak i jako uzupełnienie. Tak czy tak sprawdza się znakomicie, jest inteligentne, zabawne, pomysłowe i wyśmienicie żonglujące klasycznymi motywami, którym składa hołd, a zarazem ożywia je na nowo. No i zostaje tylko mieć nadzieję na wznowienie jeszcze tomu „Wiek XX” i „Burzy”, gdzie historia zaczyna wykraczać daleko poza znane nam ramy – bo aż w odległą przyszłość.

Trzy historie. Trzy przygody. Jeden bohater. A właściwie bohaterka!

Janni Dakkar, córka swego ojca, można by rzec i nowa kapitan statku „Nautilus”. To ona rusza na wyprawy i po przygody. Rusza choćby na Antarktydę, która była celem ostatniej podróży jej rodzica. A potem skaczemy w czasie, do lat 40. XX wieku i patrzymy, jak wraz z mężem, starając się ratować córkę, rzuca się nasza bohaterka w samą paszczę Rzeszy, gdzie czeka na nią między innymi nazistowska wersja Ligi Niezwykłych Dżentelmenów. A wreszcie trafiamy do roku 1975, gdy Janni mierzy się z duchem własnej przeszłości gdzieś w amazońskich ostępach, stara już, zmęczona i niepewna właściwie niczego…

Alan Moore potrafi. Oj jak ten gość potrafi. Wielu jest świetnych autorów, wielu próbowało się z klasyką, brało za łby z bohaterami i wątkami znanymi wszystkim i niewielu się to udało. A tak jak jemu to już w ogóle – przynajmniej w komiksie, bo taki serialowy „Sherlock” od BBC to rewelacyjnie wręcz wyszedł. Zanim się zepsuł pod sam koniec, oczywiście. A Moore klasyczną literaturę lubi i uwielbia, widać to, czuć to, bierze więc to co tak kocha i ożywia, miksując z elementami, o jakich wtedy nikt by nie pomyślał i jeszcze dorzucając garść od siebie. A we mnie ożywia tym tomem na dodatek sporo sentymentów, bo pamiętam, jak za dzieciaka oglądałem „20 000 mil podmorskiej żeglugi” animacji z Willym Fogiem i jak to mnie wtedy bawiło.

A teraz bawi mnie na podobnym polu Moore i robi to w rewelacyjny sposób. I sam też się bawi: bawi historią, faktami, fikcją, postaciami, tłem też się bawi. Jak to dziecko, co do piaskownicy zabrało swoje ulubione zabawki i nie tylko odtwarza ulubione historie z nimi związane, ale i jeszcze je poprawia. A że poprawić potrafi, wychodzi mu super. Na dodatek wzbogaca to wszystko o bonusy, o wszelkiej maści atrakcje, jakby to było wydanie filmu na DVD albo BR z masą materiałów dodatkowych. A i w tym jest mistrzem, o czym przekonał nas nie raz i nie dwa. I co z tego, że traktuje tę serię, jako czystą rozrywkę, że to zabawa, a nie jakiś ambitny, głęboki projekt – ambicję i głębię też potrafi tu zawrzeć i zachwycać nas tym wszystkim raz po raz.

Świetny komiks, znakomity. I bardzo fajnie narysowany. Specyfika kreski Kevina O’Neilla, zmarłego w listopadzie 2022 roku, jego cartoonowa prostata, kanciaste kształty i tym podobne zabiegi pasują do tego. A tu jeszcze świetne wydanie dochodzi – taka wisienka na tym torcie. Więc warto pod każdym względem.

PopKulturowy Kociołek:

Liga Niezwykłych Dżentelmenów Nemo: Trylogia to zbiorcze wydanie trzech komiksów (Serce z lodu, Berlińskie róże, Rzeka duchów), z których każdy jest zamkniętą historią. Sam tytuł może troszkę mylnie wskazywać, że gwiazdą albumów jest kapitan Nemo. Główną bohaterką scenariusza jest jednak jego córka, a sam członek Ligi już od pewnego czasu nie żyje. Akcja każdego rozdziału toczy się w zupełnie innej epoce. Pierwszy z nich to lata 20. (dokładnie 1928), śledzimy tu losy młodej bohaterki, która przemierza Antarktydę śladami swojego ojca. Druga z historii przenosi czytelnika do lat 40. (1941), gdzie Janni trafia w samo serce niebezpiecznej Rzeszy i wraz z mężem próbuje uratować córkę. Ostatni z rozdziałów dzieje się w połowie lat 70. (1975) i widzimy tu doświadczoną życiowo osiemdziesięcioletnią seniorkę, która ostatni raz wyrusza na pokładzie Nautilusa w wyprawę w górę Amazonki, aby ostatecznie zmierzyć się ze swoim największym wrogiem. Pomimo tego, że Nemo nie odgrywa tu pierwszoplanowej roli, każda z historii staje się w pewnym sensie odzwierciedleniem jego życia. Wszystko to za sprawą córki, która zarówno zachowaniem, jak i poglądami na świat dosyć mocno przypomina ojca.

Każda z opowieści w dużym uproszczeniu to wartka dawka prostej przygodowej rozrywki, w której widowiskowość miesza się z ciekawymi bohaterami i całą masą kulturowych nawiązań/easter eggów (tak bardzo charakterystycznych dla całej serii). Miłośnicy wyłapywania różnego rodzaju smaczków powinni być więcej niż zachwyceni. Autor przygotował bowiem dla nich gigantyczną ilość poukrywanych znaczeń (wiele mocno niejednoznacznych). Miłośnik dobrej popkultury odkryje tu między innymi elementy Lovecrafta (W górach szaleństwa), nawiązania do filmu Metropolis, Tytanik, Obywatel Kane czy powiązania z całą masą popularnych książek, chociażby Zaginiony świat Arthura Conana Doyle’a. Jest to ledwie wierzchołek przysłowiowej góry lodowej i jestem przekonany, że niezależnie od tego ile razy będzie się komiks czytać, to zawsze odkryje się w nim coś nowego.