Mistrzowie Komiksu Batman. Zabójczy żart

Kultowy komiks, który obił się szerokim echem w branży i na stałe wyrył sobie miejsce w historii komiksów Stanów Zjednoczonych. Był główną inspiracją dla Tima Burtona przy filmowym "Batmanie" z 1989 roku. Scenariusz zawiera kilka bardzo awangardowych motywów, które wpłynęły na późniejsze historie o Batmanie. Sercem "Zabójczego żartu" jest fantastycznie napisana relacja na linii Batman-Joker, która wykorzystała na maksa dość ograniczone przez batmanowską konwencję ramy własnej twórczości.

Dziś z perspektywy czasu trzydziestoletnia historia może już trąci myszką i nie robi takiego wrażenia, jak w momencie premiery, jednak jest to pozycja, którą każdy fan komiksów powinien posiadać w swojej biblioteczce.

To był mój pierwszy komiks... Nie pamiętam dokładnie ile miałem lat, ale pamiętam jak ogromne wrażenie na mnie wywarł. Historia zamknięta w tym zeszycie była dla mnie tak przerażająca, to zło, wydobywające się z najczarniejszej głębi człowieka... Do dziś pamiętam ciarki na plecach. I to zdziwienie, żę Joker to nie jest nieco szalony, a czasami nawet zabawny Jack Nicholson z filmu Tima Burtona "Batma", że Joker to okrutna, diaboliczna postać, która zostałą stworzona po to by życie marnego, sfrustrowanego komika nabrało jakiegokolwiek sensu.....

Czytałem ten komiks w nieskończoność, choć nie wprawiał mnie w mieszanek osłupienia i przerażenia.

Teraz chce go sprezentować mojemu siostrzeńcowi. Mam nadzieje, że będzie to dla niego taki sam dobry początek fascynującej przygody (w moim przypadku trwa do dziś niemal 30 lat) z komiksem :)

10/10 dzieło uniwersalne, ponad czasowe.

Obowiązkowa lektura dla osób zainteresowanych komiksem superbohaterskim. Błyskotliwy scenariusz, świetnie przedstawiający genezę zwichrowanego umysłu człowieka, którego życie zmieniło się nieodwracalnie. Odważne kadry, sięgające do zakamarków ludzkiej wyobraźni. Wyciągające na wierzch, najbardziej karykaturalne postacie, a jednocześnie tak realne, że aż przechodzi Cię dreszcz.

Klasyczna kreska i świetnie dobrane kolory budują specyficzny klimat. W mojej opinii, idealnie pasujący do Batmana element niepewności i grozy.

Jestem zachwycony. Może to efekt tego, że wychowałem się na filmach Tima Burtona i ten komiks trąca jakiś głęboko zakorzeniony efekt nostalgii do klasycznych utworów, albo po prostu kwestia pewnego gustu estetycznego. Sprawdźcie sami, jakie będą Wasze wrażenia.

Jeden z najlepszych komików o Batmanie i Jokerze. Komiks skupia się w duże mierze na przeszłości Jokera co jest mocnym atutem komiksu.Naprawdę go polecam.

W życiu każdego popkulturowego konsumenta przychodzi taki moment, że znajduje ON chwilę czasy, aby nareszcie nadrobić pewne zaległości czytelnicze, szczególnie te zaliczane do kanonu pozycji „kultowych”. Jednym z takich tytułów jest wydany w 1988 roku komiks Batman: Zabójczy Żart (wydania zeszytowe) pozycja, która pomimo sędziwego wieku nadal zachwyca i ciągle umiejąca przyćmić swoją jakością wiele współczesnych dzieł graficznych.

Z dużą dozą prawdopodobieństwa można zakładać, że jeśli ktoś dotarł do tego miejsca tekstu, to podobnie jak ja nie miał wcześniej do czynienia z recenzowanym tytułem, lub obcował z nim tak dawno temu, że jego pamięć zaczyna być dość mglista. Dlatego na samym wstępie należy napisać przynajmniej w kilku słowach coś na temat fabularnej otoczki scenariusza stworzonego przez legendę branży Alana Moore’a.

W rodzimym albumie opublikowanym nakładem wydawnictwa Egmont na samym początku czeka na czytelnika krótki wstęp pokazujący genezę komiksu napisany przez Tima Sale. Dowiadujemy się z niego między innymi kilku ciekawostek na temat pomysłów scenariuszowych (np. początkowe założenie pojawienia się w komiksie obok Batmana, Sędziego Dredda), czy założeń stosowania konkretnej palety barw. Krótki, ale treściwy wstępniak, który jest doskonałą przystawką przed daniem głównym. To jednak nie koniec niespodzianek przygotowanych dla potencjalnych odbiorców. W albumie znalazło się również miejsce dla posłowia napisanego przez samego Briana Bollanda czy krótkiej historii dodatkowej umieszczonej na końcu dzieła.

Cała fabularna historia rozpoczyna się od przybycia Batmana do Azylu Arkham, w którym chce się ON spotkać z jednym ze swoich najgroźniejszych przeciwników Jokerem. Szybko okazuje się, że osoba przetrzymywana w zakładzie to podstawiony człowiek, a prawdziwy Joker już dawno jest na wolności. Od tego momentu zaczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki, a zamaskowany superbohater zostaje zepchnięty na drugi plan akcji, ustępując miejsca uśmiechniętemu i szalonemu antagoniście. Złoczyńca przejmuje podniszczone wesołe miasteczko, w którym przygotowuje wiele ciekawych „atrakcji” dla swoich oponentów (między innymi Jima Gordona czy Batmana).

Wątek z wydostaniem się z Arkham i prowadzenie wesołego miasteczka, w którym dzieje się akcja komiksu, to tylko jeden mało znaczący element albumu. Zdecydowanie najważniejszą część dzieła stanowią retrospekcje stylizowane na klimat noir, pokazujące kim tak naprawdę był Joker i co spowodowało, że jego umysł uległ całkowitemu wypaczeniu. Moore w dość intrygujący sposób stara się ukazać odwiecznego wroga obrońcy Gotham, nadając mu ludzkich cech i po części tłumacząc jego zachowanie.

Niestety ze względu na ograniczoną ilość dostępnego miejsca akcja rozgrywa się bardzo szybko, powodując w kilku monetach zbyt drastyczne spłycenie interesująco zapowiadającego się fragmentu. Pewne obiekcie można mieć również do samych dialogów, które w paru kadrach są nazbyt przekombinowane (szczególnie niektóre monologi Jokera). Wszystko to jest jednak małą niedoskonałością przykrytą grubą warstwą świetnej treści.

Dobry i przemyślany scenariusz musi współgrać z odpowiednią oprawą graficzną, jeśli tytuł ma osiągnąć sukces. Tutaj tego zdecydowanie nie brakuje, więc nikogo nie powinno dziwić, dlaczego album zalicza się do grona kultowych. Bollandowy Joker jest niebywale ekspresywny i na tyle hipnotyzujący, że od niektórych kadrów trudno oderwać wzrok. Kreska w całym albumie jest wyrazista i tworząca niesamowity klimat epatujący mocnym niepokojem. Uzupełnieniem rysunków są świetnie dobrane kolory, które jak można przeczytać we wstępie w przeciwieństwie do pierwotnego wydania, są tutaj o wiele chłodniejsze, podkreślające w ten sposób ponury ton opowieści.

Fabularnie dzieło być może ma kilka potknięć, które lepiej widać z perspektywy czasu, nie zmienia to jednak faktu, że komiks był, jest i pewnie jeszcze długo będzie jednym z najlepszych dzieł z Batmanem i Jokerem w rolach głównych. Tytuł zdecydowanie należy przeczytać i warto do niego od czasu do czasu wracać, aby odświeżyć sobie świetną historię. W przeciwieństwie do tego, co widnieje w tytule i widać na okładce albumu, czytelnikowi na pewno nie będzie do śmiechu i będzie miał ON okazję na chwilę większej zadumy, nad tym co przeczytał i zobaczył.