Militarni. Polskie organizacje proobronne to pierwsza w Polsce książka poświęcona współczesnemu ruchowi proobronnemu. Jej Autorzy, dziennikarze Wojciech Chełchowski i Andrzej Czuba przeprowadzili prawie sto wywiadów z członkami organizacji oraz osobami decydującymi w naszym kraju o ich roli w strukturach obronnych. I twierdzą, że nie spodziewali się, iż ten temat jest tak skomplikowany. W efekcie powstała książka traktująca nie tyle o samych strzelcach i innych „militarnych”, co o znacznie szerszym problemie; systemie obronności naszego kraju. Autorzy oraz ich rozmówcy stawiają w niej ważne pytanie: polscy „militarni” to już wojskowi, czy jeszcze cywile?
„Militarni” chcą, aby ich traktować jako dobrze zorganizowane i wyszkolone formacje, które w czasie pokoju mogą zostać wykorzystane w stanach zagrożenia, takich jak powódź. A w wypadku ataku wroga zostaną automatycznie włączone w struktury wojskowe. Po to właśnie dobrowolnie przechodzą prawdziwe wojskowe szkolenia. Duże nadzieje wiążą także z powstaniem Federacji Organizacji Proobronnych objętej patronatem MON. Jej prezesem został generał Bogusław Pacek, który twierdzi:
„[…] w naszym zespole zidentyfikowaliśmy około 130 zarejestrowanych w Polsce organizacji proobronnych. […]Uważam, że Federacja powinna zrobić wszystko, aby […] były naprawdę przydatne […] Organizacje proobronne w razie wybuchu wojny staną się organizacjami paramilitarnymi.
„Militarni” uważają, że samo ich istnienie może powstrzymać zewnętrznego wroga przed atakiem na Polskę. Nie ma bowiem silniejszej obrony, niż wyszkoleni cywile działający na własnym terenie, tego dowiódł m.in. Afganistan.
Tego samego zdania jest Romuald Szeremietiew, szef Biura Inicjatyw Obronnych przy Akademii Obrony Narodowej, który już w latach 90. wymyślił i zaczął wprowadzać w życie koncepcję Obrony Terytorialnej, w skład której weszłyby organizacje proobronne.
Czy taki plan w dzisiejszych czasach ma szansę na realizację?
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii reportaż
Czego konkretnie dowiem się o polskich organizacjach proobronnych z książki "Militarni"?
Publikacja stanowi kompleksowe studium współczesnego ruchu proobronnego w Polsce i jego miejsca w strukturach państwowych. Czytelnik poznaje mechanizmy działania wielu zarejestrowanych organizacji oraz ich aspiracje do stania się częścią oficjalnego systemu obronnego kraju. Autorzy szczegółowo analizują proces przeobrażania się grup strzeleckich w formacje paramilitarne gotowe do realnego wsparcia wojska. Książka wyjaśnia również zawiłości prawne i organizacyjne towarzyszące powstawaniu Federacji Organizacji Proobronnych pod patronatem MON.
Czy autorzy książki przeprowadzili rozmowy z rzeczywistymi członkami organizacji paramilitarnych?
Treść reportażu opiera się na blisko stu wywiadach przeprowadzonych z aktywnymi członkami organizacji oraz decydentami wojskowymi. Wojciech Chełchowski i Andrzej Czuba dotarli do osób bezpośrednio zaangażowanych w szkolenia oraz do generałów kształtujących politykę obronną kraju. Dzięki temu czytelnik otrzymuje wielogłosową perspektywę obejmującą zarówno punkt widzenia pasjonatów, jak i profesjonalnych strategów. Rozmowy te rzucają światło na motywacje ludzi dobrowolnie poddających się rygorystycznym treningom wojskowym.
Czy publikacja omawia praktyczne wykorzystanie organizacji proobronnych w sytuacjach kryzysowych?
Książka szczegółowo opisuje potencjał wykorzystania wyszkolonych formacji cywilnych w stanach zagrożenia pokoju, takich jak klęski żywiołowe. Autorzy wskazują, że organizacje te dążą do pełnienia funkcji ratowniczych i porządkowych podczas powodzi czy innych zdarzeń losowych. Analiza obejmuje gotowość tych grup do natychmiastowego włączenia w struktury wojskowe w momencie wybuchu ewentualnego konfliktu zbrojnego. Przedstawione przykłady dowodzą, że zorganizowani cywile stanowią istotne wsparcie dla lokalnych społeczności w sytuacjach krytycznych.
Dla kogo publikacja "Militarni" może okazać się zbyt szczegółowa lub nieodpowiednia?
Książka nie jest typowym podręcznikiem survivalu ani instrukcją obsługi broni, lecz reportażem o charakterze analityczno-systemowym. Osoby poszukujące wyłącznie porad technicznych dotyczących sprzętu wojskowego mogą poczuć się przytłoczone dużą ilością faktów dotyczących struktury obronności państwa. Publikacja skupia się na problematyce strategicznej i politycznej, co wymaga od czytelnika skupienia na kwestiach organizacyjnych. Nie jest to lektura przeznaczona dla odbiorców szukających lekkiej beletrystyki wojennej bez pogłębionego kontekstu społecznego.
Jaką rolę w systemie obronnym państwa według autorów pełnią wyszkoleni cywile?
Wyszkoleni cywile działający na własnym terenie są przedstawieni jako kluczowy element odstraszania potencjalnego agresora. Autorzy przywołują koncepcję Obrony Terytorialnej Romualda Szeremietiewa, w której organizacje proobronne stanowią fundament lokalnego oporu. Skuteczność takich działań potwierdzają przykłady konfliktów asymetrycznych, w których wyszkoleni obywatele skutecznie paraliżowali działania najeźdźców. Publikacja stawia tezę, że synergia wojska zawodowego i formacji paramilitarnych jest niezbędna dla skutecznej ochrony granic.
