Michał Koterski. To już moje ostatnie życie

Książka niezwykła, bardzo osobista. Po jej przeczytaniu nie jest możliwe odłożenie jej na półkę i momentalne zapomnienie o historii w niej opisanej. Czy można bowiem zapomnieć o książce zawierającej bardzo intymne wyznania człowieka, którego nałóg nie chciał uwolnić ze swoich szponów przez wiele lat? W której czytamy o walce z demonami i własną słabością? Na mnie książka „Michał Koterski. To już moje ostatnie życie” wywarła ogromne wrażenie. Przeczytałam ją kilka dni temu, ale historia Pana Michała jest wciąż ze mną.

Michał Koterski, syn znanego reżysera – Marka Koterskiego, postać znana z wielu ról filmowych, prowadzenia imprez rozrywkowych czy programów telewizyjnych. Osoba bardzo lubiana, zawsze uśmiechnięta, życzliwie przyjmowana przez widzów. Aż trudno uwierzyć, że ten pozytywny i radosny człowiek, popularny „Misiek”, ma za sobą tak wiele trudnych chwil i lata walki z nałogiem. Ogromnie emocjonalnie odbierałam szczere przyznanie się Pana Michała do zażywania narkotyków, popełnienia wielu życiowych błędów, bezowocnej walki o normalne życie. Szok wywołała opowieść o stoczeniu się na samo dno, kiedy to spał on na klatkach schodowych, był bliski śmierci. Trudno mi się czytało o takich chwilach w jego życiu, kiedy zupełnie nikt, nawet on sam nie wierzył, że uda mu się pokonać uzależnienie i uniknąć przedwczesnej śmierci. Nie każdego stać na takie wyznania...

Jego odpowiedzi na zadawane przez współautorkę książki pytania są szczere, proste, pełne emocji. Wyczuwa się w nich bagaż dramatycznej przeszłości i trudnego dzieciństwa autora. Najmłodsze jego lata były bowiem również niezwykle traumatyczne, Marek Koterski, jego ojciec, przez wiele lat był pijącym alkoholikiem. Michał często jako dziecko bał się wracać do domu, gdzie na porządku dziennym był widok pijanego ojca i rodzinne awantury.

Michał Koterski potrafi się również z siebie śmiać, co również nie jest łatwe. Przykładem takiej autoironii może być wątek mówiący o kursie na prawo jazdy i pierwszych samodzielnych przejażdżkach samochodowych. Śmiałam się do łez czytając niektóre fragmenty książki 🙂

Michał Koterski nie zażywa narkotyków i nie pije alkoholu od 8 lat. Jak twierdzi, po wielu nieudanych próbach uwolnienia się z nałogu i wielokrotnych odwykach, udało mu się odnieść zwycięstwo dzięki nawróceniu, pomocy Boga i modlitwie. Nie wiem, co tak naprawdę pomogło Panu Michałowi, czy wiara, czy jakaś inna dobra energia, a może cud – najważniejsze, że udało mu się wyjść na prostą i cieszyć się w pełni świadomym życiem. Obecnie pracuje, założył rodzinę – ma partnerkę i synka. Wiedzie spokojne, trzeźwe, szczęśliwe życie.

Atutem książki są zamieszczone w niej zdjęcia prywatne autora oraz kadry z filmów i programów telewizyjnych. Dużo tu również ciekawostek z życia aktorów, twórców filmowych i celebrytów.

Zachęcam wszystkich do poznania bliżej tego nietuzinkowego i uroczego człowieka. W książce podzielił się on z czytelnikami swoimi porażkami i sukcesami. Warto przeczytać i skorzystać z jego życiowych doświadczeń, przeanalizować popełnione przez niego błędy, czerpać siłę z jego zwycięstwa.

Panu Michałowi życzę wytrwałości, sukcesów zawodowych i samych szczęśliwych chwil. Trzymam kciuki 😊

Cztery lata temu film „7 uczuć” oceniłam na 7 gwiazdek,  z krótką notką na Filmwebie: „czasami jest śmiesznie, ale tematyka poważna i ważna, więc warto się wybrać. Świetna gra aktorska”, przy czym kiedy zobaczyłam Michała Koterskiego w roli Adasia Miauczyńskiego, pomyślałam sobie: „no tak, tatuś zatrudnił synusia”. I teraz powinnam zrobić to samo, co zrobił Marcin Dorociński, bo inaczej żadne kolejne zdanie nie spłynie z moich ust. PRZEPRASZAM MICHAŁ...

Nie da się ukryć, że mamy wręcz wrodzoną, paskudną przypadłość oceniania innych, no dobra,  większość tak ma, są wyjątki, ale cała reszta leci z ferowaniem wyroków po bandzie. Te wszystkie sądy a posteriori na temat młodego Koterskiego wynikały z tego, co do naszej wiadomości przemyciły media, a tym nigdy nie zależało na prawdzie, tylko klikalności, bo przecież goła pupa pokazana gdzieś na mieście wyświetli się lepiej, niż tekst o tym, że Michał po raz kolejny walczy ze swoim uzależnieniem.

„Michał Koterski. To już moje ostatnie życie” to wspomnienia spisane przez doświadczoną Beatę Nowicką, która dokonała niemożliwego, mianowicie ogarnęła życie Michała. Od dzieciństwa, poprzez dorastanie w rodzinie dysfunkcyjnej, następnie kolejne kroki ku całkowitej zagładzie, powolne tonięcie w morzu używek, a gdzieś pomiędzy urywki życia z planu filmowego, pracy, jeśli akurat była,  czy związków z kobietami, które gdzieś tam zawsze czuwały. Absolutnie poruszająca jest tu szalenie trudna relacja ojciec-syn. Jestem pewna, że każdy z nich, w pewnych momentach płakał, choć każdy oddzielnie, każdy w innym paroksyzmie bólu. Wrażliwy czytelnik wyłapie te momenty i będzie płakał razem z nimi, bo ta szczerość porusza. Mam tu zaznaczone mnóstwo fragmentów i mam nadzieję, że osoba, do której powędruje ta książka, przeczyta, chociaż te urywki. Piękniejszego świadectwa o upadku człowieka i wstawaniu z kolan nie przeczytacie.

IG @angelkubrick

Czy łatwo spędza się dzieciństwo, gdy wokół niego czyhają się wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwa, na które rodzice nie zauważają, tylko widzą własne potrzeby i wykonywany zawód, a nie obserwują, jak zachowuje się ich dziecko, które potrzebuje miłości, zwrócenia na siebie uwagi? Jakim był naprawdę dzieckiem młody Michał Koterski, z jakimi zmagał się problemami, co lubił robić, kto był jego prawdziwym przyjacielem, czy miał autorytety, z czego śmiał, co go martwiło, kiedy odkrył prawdziwy smak życia i poczuł, że może aktorstwo to jest to, w czym się widzi najlepiej i może pokazać twarz, jaką nikt nie zna, zakrywając po drodze to, co dane mu było przeżyć ciężkie rany, aby móc zapomnieć o nich lub nie.

Michała Koterskiego miałam okazję poznać jako aktora, ale również aktywnego uczestnika wielu programów telewizyjnych, który potrafił mnie pozytywnie w nich zaskoczyć sposobem wypowiedzi i pomysłowością na to, jak przedstawić własną twórczość artystyczną. Przede wszystkim podobał mi się u niego uśmiech, co prawda był on czasami tajemniczy. Zawsze w niewygodnych dla niego sytuacjach kryzysowych zachować zimną krew. To silna osobowość pomimo tego, że jest znanym synem reżysera Marka Koterskiego.

Książka pt.'' Michał Koterski. To już moje ostatnie życie'' autorstwa Michała Koterskiego, Beaty Nowickiej uważam, za doskonałe zrelacjonowanie tego, czego my nie wiemy o tej pory o życiu aktora, który pod maską wykreowanych granych przez niego bohaterów w filmach bądź też w serialach umie stworzyć w nich wyjątkowy klimat, a w szczególności powierzone mu role czuje, a to się daje bardzo łatwo zapamiętać i polubić.

Aktor zyskuje na tym, jak jest wyjątkowy na swój sposób i gdy jest coś w nim, co pozwala mu dalej popracować nad wyrazistością nowym wizerunkiem jego całkiem innej zagranej nowej postaci w powierzonej mu jako głównej roli, która jest później szansą nad sprawdzeniem się w teatrze czy w filmie.

W trakcie czytania książki zadawałam sobie pytania, jak to jest, że my tak z pozoru nic nie wiemy o naszych ulubionych aktorach, jakie mieli życie, zanim stali się sławni, co Michał czuł, gdy grał, kiedy poczuł się naprawdę szczęśliwy?

Ta książka uświadomi wielu czytelnikom, jak prezentuje się życie aktora odsłaniającego realne karty barykad wyborów do podjęcia trudnych decyzji, gdy nie ma się czasami kontroli nad nim, że można się stoczyć łatwo, ale, jak można również przy tym znaleźć siły na to, że są jednak sposoby na nie poddawanie się, pomimo że pojawiają się do pokonania przeszkody, które da się przewidzieć, gdy wykonuje się zawód aktora.

Książka ta składa się z 15 rozdziałów. Zamieszczone zostały w niej piękne wykonane zdjęcia z życia prywatnego, zawodowego aktora.

Podoba mi się to w tej książce, że na zadawane pytania przez autorkę aktor wypowiada się z użyciem języka zrozumiałego, a przede wszystkim odpowiedzi nie są krótkie.

Książkę tę czytało mi się bardzo dobrze.

Polecam przeczytać tę książkę.

Nie przeczytałam tej książki. Sam tytuł dał mi do zrozumienia, że jesteśmy na tym samym etapie. Jestem w trakcie pisania własnej książki. Dokładniej mówiąc na początku. Jestem ciekawa czy zechcesz przeczytać to co napisałam do tej pory. Czy moja motywacja jest wystarczająca by przekazać to co chcę przekazać ?

Jedno z najbardziej znanych powiedzeń mówi "Trzeba sięgnąć dna, by się od niego odbić". Ale ile razy? Czytając świadectwo życia, jakim jest rozmowa Beaty Nowickiej z Michał "Misiek" Koterski, okazuje się, ze nawet kilka razy, aż nie dojdzie się do momentu z tytułu książki "To już moje ostatnie życie".

Nie jest to książka, którą można recenzować, bo sprowadziłoby się to do oceniania życia Michała Koterskiego. Nikt nie dał mi do tego prawa, ani ni skorzystałbym z niego, gdybym je otrzymał. Rozmowa bez tajemnic, obnażenie każdej słabości, upadku, ale także pokazanie jak powstaje się z kolan, jak rodzą się uczucia, kariera i jak znowu domek z kart się rozsypuje.

Dzisiaj jest czysty, podobnie jak jego ojciec znany reżyser Marek Koterski, alkoholik, którego "Misiek" pilnował przed swoją maturą, żeby nie zapił się na śmierć. Dumny jest z faktu, że jego syn Fryderyk jest pierwszym Koterskim, który urodził się w trzeźwej rodzinie.

Myślę, że jest to niezwykle ważna książka dla tych, którzy wpadli w jakikolwiek nałóg, a słowa Michała Katerskiego: "zrozumiałem, że jak dzisiaj się nie zatrzymam, to już nigdy nie powtórzy się taka szansa. Umrę tu samotnie. Zaćpam się, zapiję, zachleję na śmierć. To będzie mój koniec" - to memento na całe życie.

Michał Koterski otwarcie mówi, że to, że jest czysty, to dar od Boga. W rozmowie opowiada, ile razy prosił go o pomoc, o mocnym w związku z nim, wręcz relacji proszę i natychmiast otrzymuję. “Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje, a kto szuka, znajduje, a kto kołacze, temu otworzą.” Mt. 7:7-8 pisze Ewangelista. Zastanawiam się tylko, jak mocno trzeba kołatać...