Burza. Miasto Gasnących Świateł

#320

"Miasto gasnących świateł. Burza" @alexandraswiderska

"Burza" to druga część serii "Miasto gasnących świateł".

W tej książce nie ma czasu na nudę, fabuła pędzi jak rollercoaster. Lekki styl autorki sprawia, że tę cegiełkę czyta się bardzo szybko.

Warto podkreślić, że ta kryminalna seria zawiera wątek relacji męsko - męskiej, LGBTQ+. Relacja między dwoma mocnymi charakterami została wykreowana bardzo profesjonalnie. Postacie nawet te drugoplanowe zostały świetnie wykreowane.

📖 W jednym z renomowanych hoteli zostają odnalezione zwłoki trans- dziewczyny, śledztwo się rozpoczyna.

A co słychać u naszych bohaterów?

Konrad Gronczewski chce znaleźć na własną rękę seryjną morderczynię po tym jak ta próbowała zabić Adama.

Zaś Adam po długiej rekonwalescencji postanawia wrócić do pracy. Otrzymuje sprawę która stawia ponownie na jego drodze Konrada.

Jest jescze coś o czym Adam nie ma bladego pojęcia, od jakiegoś czasu Konrad otrzymuje pogróżki, zagrażające obojgu.

Co przyniesie nadciągająca burza?

Czy po burzy przyjdzie spokój?

Dobrze, że postanowiłam odłożyć w czasie przeczytanie Burzy i w pierwszej kolejności sięgnęłam po Mgłę. Myślę, że wiele bym straciła.

„Byli swoimi przeciwnościami, jak biel i czerń, ale tak samo się dopełniali, splatali ze sobą, stwarzając z siebie tę dziwną miksturę szarości, w której każdy z nich pozostawał całkowicie równy drugiemu”, czyli dynamiczny kryminał z ciekawymi bohaterami.

Mgła była debiutem literackim Aleksandry Świderskiej. Wcześniej swoje opowiadania typu fanfiction publikowała na portalu Archive of Our Own, (portal, gdzie fani publikują różne opowiadania). Burza to drugi tom serii Miasto gasnących świateł. Pierwsza część bardzo mi się podobała, dlatego nie wahałam się przed sięgnięciem po kontynuację przygód nietuzinkowego policjanta.

Konrad Gronczewski doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Po listopadowych wydarzeniach wyrzuty sumienia nie opuszczają go na krok. Pragnąc się ich pozbyć, porzuca swoje małe imperium i wyjeżdża z Wrocławia. Na własną rękę chce znaleźć seryjną morderczynię, która targnęła się na życie policjanta – Adama Aleksandrowicza.

W trakcie poszukiwań uświadamia sobie jednak, że tęsknota za mężczyzną jest gorsza od poczucia winy. Postanawia wrócić do stolicy Dolnego Śląska, obiecując sobie, że tym razem zrobi wszystko, aby ochronić Adama. Ale pogróżki, które otrzymuje po przyjeździe, nie pozostawiają złudzeń: żaden z nich nie może czuć się bezpiecznie.

Tymczasem Adam Aleksandrowicz nie pamięta swojego feralnego spotkania z psychopatką. Po długich tygodniach rehabilitacji ponownie oddaje się temu, co wychodzi mu najlepiej – tropieniu nieuchwytnych przestępców. Nie ma pojęcia, że wraz z nową sprawą jego los znów splecie się z Gronczewskim. I że brutalne morderstwo trans-dziewczyny to zaledwie cisza przed burzą.

Po lekturze Mgły miałam spore oczekiwania co do kontynuacji i muszę przyznać, że Aleksandra Świderska stanęła na wysokości zadania, tworząc wciągającą historię. Autorka stworzyła naprawdę sympatycznych bohaterów, którym się kibicuje. Adam Aleksandrowicz, nasz główny bohater, jest policjantem, który nie boi się podejmować trudnych decyzji. Z drugiej strony mamy mroczny świat i Konrada, który do niego należy. Osoby, które czytały pierwszy tom wiedzą już, że są to wybuchowe charaktery, które razem tworzą nietuzinkową parę. Ich relacja jest przedstawiona bez zbędnego lukru. Do bólu prawdziwa i pełna skrajnych emocji.

Burza to połączenie przemyślanego kryminału z ciekawie przedstawioną relacją LGBTQ+. Całość jest naturalna i świetnie wywarzona. Autorka bardzo realistycznie oddała emocje, jakie towarzyszą naszemu głównemu bohaterowi i jakie sprzeczności nim targają. Wprowadzenie homoseksualnej postaci i to w świecie policyjnym na pewno jest odważnym krokiem na naszym rodzimym podwórku. Mimo że mówi się o tym coraz więcej to i tak przez wielu nadal traktowane jest jako temat tabu. Cieszę się, że Świderska zdecydowała się na taki krok. Jest to powiew świeżości w polskich kryminałach. Autorka nie boi się podejmować kontrowersyjnych i trudnych tematów.

Książka to niezła cegiełka — liczy ona prawie 600 stron, więc należy jej poświęcić trochę więcej czasu. Jednak jest napisana lekkim i plastycznym językiem, dzięki czemu łatwo się ją czyta. Od pierwszych stron autorka potrafi zaciekawić czytelnika, a napięcie towarzyszy nam do samego końca historii. Tutaj należy się przygotować na to, że zakończenie to istny cliffhanger i ja już nie mogę się doczekać kontynuacji. Mam nadzieję, że nie będziemy musieli na nią długo czekać. Burzę mogę śmiało polecić fanom kryminałów — znajdziecie tutaj wszystko, co dobre w tym gatunku. Akcja toczy się dynamicznie i nie ma czasu na nudę. Jeśli spodobał się wam pierwszy tom, to i Burza myślę, że również przypadnie wam do gustu. Dla mnie jedna z najlepszych książek tego roku.

Muszę przyznać, że nie znam poprzedniej części, ale czytając drugi tom nie miałam kłopotu ze zrozumieniem co i jak choć ciekawość, od czego pewne rzeczy, sytuacje zaczęły się wzięła górę i na pewno będę nadrabiać. Przed wami książka, która wybudziła we mnie masę różnych emocji od tych nierozumiejących „ale skąd i dlaczego” po śmiech i takie „ooo ooo”, jak widzisz małego szczeniaczka innymi słowami rozczulające. Czy można zapomnieć o przeszłości? Czy wydarzenia i krzywdy wyrządzone wcześniej można zapomnieć, wybaczyć? Podejrzewam, że usłyszałabym wiele różnych opinii, i to jest chyba najpiękniejsze. Mówią, że przeciwności się przyciągają, ale czy aby na pewno?

Czy dwie osoby różniące się od siebie „chyba” wszystkim mogą żyć jako jedność? Tutaj mocno mnie ten temat interesował i w każdym rozdziale chciałam więcej i więcej, jak to wszystko się ułoży. Czy ktoś, kto żyje po ciemnej stronie może ułożyć sobie życie z kimś, kto jest po tej jaśniejszej stronie? Czy Kot może żyć z myszą, na którą zawsze polował? Sami przyznajcie, że ten temat chciałoby się bliżej poznać. Będziemy towarzyszyć w pościgach, odwiedzimy ciemne, podejrzane miejsca, które nocą nie powinno się odwiedzać, no i pewne sytuacje nie dość jasne w pierwszej części rozwiążą się przy tym tytule. Kolejnym plusem według mnie jest pokazanie pewnej części społeczeństwa LGBTQ+ co dodaje lekką nutę pikanterii, a to za sprawą Adama i Konrada którzy jak wcześniej napisałam żyją po dwóch stronach lustra, a jednak jakaś niewidzialna siła przyciąga ich do siebie. Będziemy z Adamem poszukiwać morderczynie poznaną w pierwszej części, lecz, ile osiągnie, robiąc to na własną rękę to już dowiecie się sami. Mam jeden minus dla książki! Takie zakończenia powinny być zakazane albo karane. :p Jak już myślisz, że koniec jest piękny to epilog doprowadzi ciebie do zawału albo co najwyżej podniesie ciśnienie 400+ No kurka wodna, a już myślałam…?! Ech… Jednym słowem ja chcę więcej i więcej.

Zapraszam do zapoznania się z opisem książki. Mamy kryminał, romans, tajemnice, pościgi, i to coś, co powoduje, że książka jest nieodkładana. Wiem, że jest audiobook pierwszego tomu, więc dla tych, którzy lubią tę formę spędzania czasu z książką to niech uzbroją się w cierpliwość z nadzieją, że szybko będzie można odsłuchać „Burzę” w wersji audio.

"Daleko na horyzoncie, gdzieś za granicami miasta kłębiły się czarne, napęczniałe chmury niosące grzmoty, a powietrze już przesiąkało zapachem ozonu. Wydawało się naelektryzowane jakimś oczekiwaniem."

"Miasto gasnących świateł. Burza" Aleksandry Świderskiej to obszerna publikacja, stanowiąca bezpośrednią kontynuację wydanej dwa lata temu "Mgły". Niestety nie miałam okazji do niej dotrzeć, stąd też mój odbiór książki może być inny niż czytelnika, który uprzednio zapoznał się z pierwszą częścią. W "Burzy" poznajemy dalsze losy policjanta Adama i mężczyzny z półświatka - Konrada, których relacja z początku wydaje się nam niejasna, jednak w miarę lektury nabiera wyraźniejszych kształtów. Autorka często stosuje odwołania do poprzedniego tomu i mających w nim miejsce wydarzeń, wydaje się że to co miało wówczas miejsce, w dalszym ciągu rzutuje na zachowanie bohaterów.

W pierwszych fragmentach tekstu akcja toczy się nieśpiesznie. Znajdujemy tu częste odwołania do burzy, zarówno w kontekście emocji targających Konradem, jak i ogólnej sytuacji, na którą składa się szereg poszczególnych wydarzeń. Jest cicho i spokojnie, jednak wraz z ubywającymi stronami pojawiają się kolejne sytuacje zapowiadajace nadejście punktu kuluminacyjnego fabuły. Eskalacja postępuje zarówno na drodze rozgrywających się wydarzeń, jak i emocjonalnym - niechronnemu zbliżeniu bohaterów towarzyszy ich narastający lęk, wywołany zgoła innymi pobudkami.

Czy nieunikniona burza przyniesie oczekiwane oczyszczenie sytuacji?

Autorka dużo miejsca poświęca relacji dwóch bohaterów: Adama i Konrada. Pisze o ich uczuciach, dzięki czemu mamy możliwość bliżej przyjrzeć się związkowi o takim charakterze. Przyznam, że dla mnie było to coś nowego, z czym nie go końca dobrze się czułam. Do tej pory czytałam tylko jedną książkę, w której zetknęłam się z partnerstwem mężczyzn, zazwyczaj staram się unikać tego motywu w literaturze. Nie zrozumcie mnie źle, nie uważam się za przeciwniczkę homoseksualizmu, jednak moja wyobraźnia wyraźnie stawiała opór, zwłaszcza w momentach zbliżeń między bohaterami. Nie uważam, by autorka nieumiejętnie operowała piórem, po prostu tego typu opisy mogą nie spodobać się niektórym czytelnikom. Dla porównania, jedna ze scen, w której autorka przedstawia rosnące napięcie między inną parą, heteroseksualną, wywołała pożądane napięcie i zainteresowanie tym, jak rozwinie się sytuacja między nimi.

Trochę przeszkadzało mi, że autorka wprowadziła do swojej książki tak dużo par homoseksualnych. Nie sądzę, by w rzeczywistości takie związki stanowiły aż taki odsetek w społeczeństwie. Oczywiście mogę się mylić, gdyż nie interesowałam się wcześniej tym zagadnieniem.

Inną kwestią, którą Aleksandra Świderska porusza na kartach swojej książki jest tranzycja, czyli zmiana płci. Zauważa, że osoby poddające się temu procesowi traktowane są jako ludzie niższego rzędu, którym nie przysługują żadne prawa i szacunek.

Książka napisana jest w przyjemny w odbiorze sposób, widać tu dbałość o estetykę języka. Nie podlega wątpliwości, że autorka dołożyła wszelkich starań, by powieść uzyskała określony poziom. Do tego treści, wokół których toczy się akcja, wyraźnie zwracają naszą uwagę na to jak podli potrafią być ludzie. Niestety bardzo często osoby znajdujące się u władzy wykorzystują swoją pozycję społeczną w niecnych celach i pozostają zupełnie bezkarni, chronieni przez osobników bojących się konsekwencji zadarcia z kimś o tak rozległych wpływach.

Autorka wzięła na siebie trudny do udźwignięcia ciężar popularyzowania treści homoseksualnych. Otwarcie pisze na ten temat nie bojąc się negatywnych opinii i wytykania palcami. W książce pojawiają się zarzuty, jakoby Polska była zaściankowym krajem zamkniętym na inność. Być może jest w tym trochę racji, gdyż temat ten w dalszym ciągu wywołuje wiele kontrowersji. Myślę, że potrzeba czasu, by społeczeństwo przywykło do tego i traktowało jako coś normalnego. Nie nam oceniać kto z kim sypia i dlaczego, warto pamiętać, że bez względu na to, każdy z nas jest człowiekiem i ma takie same prawa jak inni.

Moja ocena 8/10.

Książka jest bardzo gruba i ma swoje wahania nastroju. Bywa bardzo wciągająca, jak i nieco niezrozumiała. Potrzebowałam trochę czasu żeby się w nią wkręcić. Wszystko przez to, że wydarzeń jest bardzo dużo i chyba nie nadążałam za tokiem myślenia postaci. Albo dlatego, że jest to tom drugi, a ja pierwszego nie czytałam. To by wyjaśniało dlaczego zaczęła się nagle. Plusem jest tu duże napięcie, gdyż postacie czasami mówią, że coś mają zrobić lub gdzieś pojechać, ale nie zdradzają gdzie. Dopiero w następnych wydarzeniach się to wyjaśnia. Ktoś tutaj dostanie tajemniczą przesyłkę z pogróżkami. Nikt nie byłby z tego zadowolony, zwłaszcza, że osoba, która mu ją dostarczyła nie bardzo pamiętała kto mu ją podał. Dużo wątków jest tu utrzymanych w tajemnicy, to akurat bardzo mi się podobało, tylko później, kiedy tych znaków zapytania było coraz więcej, pojawiały się z każdej strony, to nie bardzo pamiętałam o co tam chodziło. Niby mamy tu jeden wątek, ale mi się wydawało, że było ich więcej. Jedna osoba jest tutaj mocno rozstrojona emocjonalnie. Widać, że niby na pierwszy plan wysuwa się tutaj zemsta i chęć odnalezienia morderczyni, lecz z drugiej powraca by być blisko zaatakowanego. Gdzieś tam wewnętrznie boi się, że może coś mu się stać i ważniejsza jest dla niego ochrona, aniżeli zemsta. Widać, że łączy ich coś wyjątkowego, czasami opisane zażenowanie bywa tutaj lekko bolesne nawet dla czytającego, lecz później przechodzi w małą chwilę, która sprawia, że czerwienią nam się policzki. Właśnie dlatego nie chcemy przerywać czytania, bo ciekawi nas jak to się zakończy. To z pewnością historia dla kogoś o mocnych nerwach, kto nie boi się w książce ryzyka, ani wulgarniejszych słów. Taka prawdziwa męska historia i aż dziwne, że autorką jest kobieta:-) Druk jest tutaj średniej wielkości, a rozdziały są długie. Autorka lubi dłuższe i dokładniejsze opisy postaci i układności bohaterów. Wiemy co kto robi, gdzie zmierza, tylko nie znamy miejsca końcowego. Ogólnie opowieść mi się podobała, więc polecam, ale od tomu pierwszego, byście wiedzieli dlaczego tak się zachowują.

"Burza" jest bezpośrednią kontynuacją "Mgły", gdzie znanych bohaterów ponownie spotykamy krótko po finale poprzedniego tomu. Wyrzuty sumienia, rozstania i powroty oraz kolejna zbrodnia - to wszystko stanowi jeszcze większe wyzwanie...

Uwielbiam, gdy kontynuacje książek dorównują początkom. W tym wypadku drugi podobał mi sie chyba jeszcze bardziej od pierwszego. Zawirowania, jakie od pierwszych stron towarzyszom bohaterom, to prawdziwa bomba emocjonalna, którą odczuwałam z kolejnych stron książki. Ponownie jestem pod wrażeniem autentycznego oddania przez autorkę osobowości, uczuć, reakcji, mocnych stron i słabości postaci. Każda z nich to indywidualna, wyrazista jednostka, a możliwość obserwowania zdarzeń z różnych perspektyw tworzy bogaty i pełen szczegółów obraz.

Perypetie czy rozterki osobiste mieszają sie nierozerwalnie z prowadzonym śledztwem. Otrzymujemy ciekawą, mocno intrygę, zbudowaną wielowarstwowo i sięgającą do zaskakujących źródeł. Poziom uwikłania miejskiej społeczności z różnych grup jest tu szczególnie wyrazisty i kolejne odsłaniane karty z dynamicznymi zdarzenia tworzą szczególnie pasjonujące, kryminalne rozdanie. Całość w świetnie oddanym, miejskim klimacie Wrocławia, którego nocne życie jest równie intensywne jak dzienne.

Podoba mi się również podejmowanie ciekawych wątków odnośnie reprezentacji LGBTQ+, które w naturalny sposób stanowią integralną część fabuły. Autorka z dużą empatią i wyczuciem opisuje zdarzenia, również te trudne czy brutalne.

Finał zakończył sie w takim momencie, że jestem już ogromnie ciekawa, jak to wszystko potoczy się dalej. Serdecznie polecam i czekam na kontynuację :)

Gdy trafiłam na ten fragment wiedziałam, że będę musiała go użyć w swojej opinii, bo idealnie oddaje relację głównych bohaterów Adama i Konrada, którą widziałam we „Mgle” i czułam też tutaj. ⚡

„Byli swoimi przeciwnościami, jak biel i czerń, ale tak samo się dopełniali, splatali ze sobą, stwarzając z siebie tę dziwną miksturę szarości, w której każdy z nich pozostawał całkowicie równy drugiemu”. Prawda, że to opis relacji, o której się marzy?

Aleksandrze Świderskiej ponownie udało się wywołać we mnie masę emocji. Autorka ma świetną umiejętność budowania wszelkiego napięcia, od subtelnej zmysłowości między bohaterami, po brawurowy pościg za podejrzanym. Nie odbierając powagi poważnym tematom związanych ze śledztwem, którego rozwiązania podejmuje się Adam Aleksandrowicz i jego partnerka Elka Soyta, autorka potrafi wpleść w akcję sarkastyczno-ironiczne poczucie humoru, które rezonuje z moim w pełni.

Jak w „Mgle” czułam bardziej romans niż kryminał, tak „Burza” utrzymując swój wątek romantyczny ma w sobie więcej kryminału. Ogromnym plusem książki jest pokazanie części społeczeństwa LGBTQ+ i to nie tylko za sprawą Adama i Konrada. W tej części pojawią się nowi bohaterowie reprezentujący [Adres usunięty]. trans$eksualizm czy asek$ualność i aromantyczność. Obserwujemy ich problemy, z którymi muszą się mierzyć będąc po prostu sobą. Też znani nam wcześniej bohaterowie starają się przepracowywać traumy, których doświadczyli we „Mgle”.

Jeszcze wracając do pierwszej części pamiętam, że dość szybko zorientowałam się kto stoi za morderstwami. Tutaj już tak prosto nie było, co pokazuje mi pracę nad warsztatem autorki. Z resztą już przy „Mgle” byłam pod wrażeniem stylu pisarskiego, więc tutaj tylko się to pogłębia. Lubię jak wszystko na końcu powieści się spina i tutaj tak jest, ale żeby nie było za przyjemnie pojawia się na końcu epilog, który podnosi nerwy. 😉

„Tylko burza może przynieść prawdziwe oczyszczenie”.

Wrocław.

„Wibrujące kolorami miasto” pełne mostów, które łączą i dzielą jednocześnie.. Tu cisza przed burzą jest głośniejsza niż gdziekolwiek. „Powietrze naelektryzowane oczekiwaniem”, kipiące „nieoczywistymi emocjami”, wrzące niepokojem, parne i pachnące strachem - zwiastuje, że „natura wzięła w posiadanie miasto”. Delikatnie wibrująca ziemia, grzmoty doznań, niebezpiecznie hermetyczna przestrzeń, kotłujące się chmury grozy, „nieposkromiona brutalność” – wszystko to balansujące na granicy ciszy, obwieszcza rozpoczynający się „spektakl na tle nieba” ale na ziemi..

Czy nadchodząca burza przyniesie ukojenie, czy spustoszenie?

O tym przekonają się na własnej skórze, między innymi, „książę wrocławskiego półświatka”, niepokorny i zuchwały, wzbudzający strach gangster, który ma niejednego trupa w szafie - Konrad Gronczewski pseudonim Versace oraz „sławny wrocławski komisarz” będący „sumą bezkompromisowości i nieustępliwości”, niektórych aż irytujący „swoją prawością”- Adam Aleksandrowicz.

Dla tych dwojga, i nie tylko.. pogoda będzie jednak najmniejszym zmartwieniem. A grzmot nadchodzących wydarzeń, będzie miał potężny kaliber. Tak zwaną ciszę przed burzą rozpocznie brutalne morderstwo trans-dziewczyny w najdroższym hotelu w mieście. Sprawca bez wątpienia działał tu z premedytacją, jest zorganizowany i ewidentnie lubi chwalić się tym, czego dokonał.. Śledztwo szybko komplikuje się na wielu płaszczyznach, a czas ucieka.. Adam nieco przygaszony echami poprzedniej bardzo trudnej dla niego osobiście sprawy – jest jednak zdeterminowany i gotowy, by wrócić do tego, co kocha i potrafi najlepiej, do „odnajdywania w niuansach poszlak”, błyskawicznego analizowania faktów i wyciągania trafnych wniosków. Choć niekiedy „błądzi pomiędzy półprawdami i zawoalowanymi, wymijającymi odpowiedziami” i balansuje na granicy prawa – jako rasowy pies wie, że jego zmysły go nie zawiodą i w końcu odnajdzie właściwą drogę do przerażającej prawdy..

„Miasto gasnących świateł. Burza” to kontynuacja „Miasta gasnących świateł. Mgła”. Zagadka kryminalna jest oczywiście zupełnie nową historią, jednak aby poznać tło obyczajowe, barwnych bohaterów i lepiej zrozumieć ich relacje, warto zacząć od początku. Autorka niezawodnie przyciąga stylem, odważnie dotyka naprawdę ważnych kwestii. Bez wyjaskrawiania, z wyczuciem i smakiem opowiada historię o potrzebie tolerancji, zwraca uwagę na problemy, z jakimi borykają się osoby ze społeczności LGBTQ+. Przy tym dostajemy rasowy kryminał, od którego trudno się oderwać. Autorka stworzyła więc nieszablonową opowieść o piętnie przeszłości, o dawaniu drugich szans sobie i innym, a także o tym, jak ofiara może stać się sprawcą.

W oczekiwaniu na ciąg dalszy..

Polecam.