Miasto gasnących świateł

Moi kochani... Cóż to była za książka!

Po pierwsze miejsce akcji. Polska. Wrocław. I uwaga. Można napisać super książkę, której akcja toczy się w naszym kraju.

Po drugie bohaterowie. Tak różnorodni. Tak ciekawi. Tak świetnie wykreowani. Adam, Konrad, Elka i Anton. No cóż... Powiem Wam szczerze, że nie umiem się zdecydować kto z nich jest moja ulubiona postacią z książki.

Po trzecie pomysł na fabułę i połączenie gatunków. Świetnie stworzona i poprowadzona historia, która otacza czytelnika niczym przysłowiowa mgła. Nadaje trochę tajemniczości, trochę grozy ale przede wszystkim sprawia, że czytelnik się zatraca i nie może oderwać się od lektury.

Po czwarte relacja między głównymi bohaterami. Ach! Jakże ona została świetnie stworzona. A jak się to dobrze czytało! Nie spodziewałam się, że aż tak mnie to ujmie.

Zdecydowanie jest to książka, która łączy w sobie tylko to co najlepsze i jest napisana świetnym językiem. Dawno nie czytałam tak super książki z wątkiem kryminalnym. I dodatkowo takiej, która idealnie pasowała by jako lektura na trwający w tej chwili #pridemonth

3.75 / 5 ⭐

Bardzo dobry debiut! Poczułam, jakbym naprawdę przeniosła się do Wrocławia. Widać, że autorka zdobyła naprawdę dużą wiedzę z zakresu prawa, rozkładania się ciała, pracy w policji etc zanim napisała tę książkę. Jest to zdecydowanie nietypowa powieść - Polski kryminał, mroczny, z silnym wątkiem LGBT+. Uczucia między utalentowanym policjantem, a największym gangsterem w mieście. Gdyby na podstawie tej książki powstał serial, z pewnością byłby hitem. Postać Konrada ma totalny boss bitch vibe, za to ship Konrad - Adam to życie! Początek w moim odczuciu był trochę wolny, ale na szczęście później wszystko się szybko rozkręciło. Mam nadzieję, że w następnym tomie będzie więcej Elki, bo chciałabym lepiej poznać tę postać!

Adam Aleksandrowicz, detektyw wrocławskiej policji, walczy ze swoimi demonami od lat. Teraz udało im się przedrzeć do realnego świata, a kolejne osoby giną mordowane według tego samego bestialskiego schematu.

Czy duet Aleksandrowicz-Soyta rozwiąże kolejną zagadkę? Czy zdążą namierzyć psychopatę, zanim zaatakuje ponownie? Jaką rolę w tej układance pełni Konrad, właściciel nocnych klubów dla gejów?

„Mimo, że to mogło trwać tylko chwilę. Mimo, że nie mógł go w pełni mieć. Mimo, że to wszystko było tylko złuda. Niech trwa chociaż te kilka minut. Kilka chwil, które Adam chciał skraść wszechświatu”.

„Miasto gasnących świateł. Mgła” to książka autorstwa Aleksandry Świderskiej.

Z początku ta pozycja była dla mnie trudna do ogarnięcia. Wiedziałam, że jest jakiś Adam, że jest jakaś Elka, że jest jakaś zbrodnia, ale w sumie nie wiedziałam kto, co, po co? Po prostu jedna wielka niewiadoma.

Nie trwało to jednak zbyt długo. Wkrótce autorka wprowadza nam charakterystykę bohaterów, którzy okazują się zupełnie nietuzinkowi, przez co w mig wzbudzają moje zainteresowanie i sympatię.

Także fabuła okazuje się być niezwykle ciekawa. Wątek kryminalny, choć nie jest, jakoś mocno rozbudowany to na pewno intryguje. Jest tajemniczo, może odrobinę banalnie, ale na pewno z nutką napięcia, jakie oczekuje się właśnie po książkach sensacyjnych.

Dodatkowo w tej pozycji mamy to, co uwielbiam, czyli mocno rozbudowany wątek romantyczny z tym, iż podkreślę, że jest to książka z wyrazistym motywem LGBT. Mamy więc namiętne sceny i takie, które rozgrzewają od środka.

Mnie osobiście to właśnie relacja między Adamem a Konradem najbardziej się podobała. To jak na siebie wpływali, jak się przekomarzali. To jak Konrad często stawiał Adama pod murem i bezczelnie do niego zarywał, te sceny, kiedy Aleksandrowicz wściekała się o to i starała się zaprzeczać temu, co nawet nam czytelnikom wydawało się nieuniknione.

Szczerze polubiłam, tę dwójkę zresztą tak jak polubiłam Elkę, partnerkę Adama. Ta babka jest naprawdę niezła i właściwie sama nadają się na główną bohaterkę jakieś historii.

Ostatecznie całą książkę czytało mi się bardzo dobrze. Zdecydowanie moje klimaty. Na pewno sięgnę po kontynuacje. Dodam jeszcze na koniec, iż okładka tej książki jest zniewalająca i na pewno zadowoli nie jedną okładkową srokę.

Szczerze polecam.

Są takie książki, które z jakiegoś powodów stają się na liście naszych przeczytanych pozycji przełomem. U mnie trafiają się one rzadko, ponieważ nie eksperymentuję z gatunkami, trudno mi przez to sięgać po coś zaskakującego i nowego. Cieszy mnie jednak to, że pod szyldem kryminału coraz częściej autorzy serwują nam wątki niebanalne, ważne społecznie, odwołujące się do aktualnych wydarzeń.

"Miasto gasnących świateł. Mgła" to pierwsza powieść Aleksandry Świderskiej. Debiuty zawsze elektryzują mnie jeszcze przed lekturą, lecz ekscytacja z reguły szybko opada. W tym konkretnym przypadku utrzymywała się dość długo, bo autorce udało się wykreować nie tylko wyjątkowych bohaterów, ale też całkiem wciągającą intrygę.

Książka ma konstrukcję typowego kryminału, towarzyszymy śledczym w poszukiwaniu seryjnego mordercy, ale na tym kończą się standardowe elementy. W policyjnym duecie to kobieta jest wyższa stopniem i roztacza parasol ochronny nad swoim młodszym kolegą. Wątpię jednak, by w rzeczywistości mogli oni prowadzić sprawę, która tak ściśle łączy się z przeszłością Adama, do czynności na miejscu zbrodni nie dopuszcza się też zresztą osób postronnych, ale wiadomo, że fikcja literacka rządzi się swoimi prawami. Autorka kładzie zdecydowanie większy nacisk na warstwę obyczajową i to pod nią dopasowuje pozostałe wątki. Jestem przyzwyczajona do wierniejszego oddawania realiów, trudno było mi więc ignorować tak wyraźne odstępstwa, starałam się jednak potraktować tekst czysto rozrywkowo.

Trudno jednoznacznie określić styl tej powieści, jej objętość wskazywałaby na liczne opisy, tych jednak miałam pewien niedosyt, zwłaszcza jeśli chodzi o miasto, w którym rozgrywa się akcja. Autorka niezwykle plastycznie przedstawiała Wrocław i aż się prosiło o kilka fragmentów poświęconych jego ulicom więcej. "Mgłę" czyta się szybko, cały czas odnosi się wrażenie, że coś się dzieje, choć w rzeczywistości akcja nie posuwa się do przodu, myślę, że spokojnie można by skrócić książkę o połowę, dzięki czemu nabrałaby prawdziwej dynamiki. Świderska pisze ładnie, obrazowo, z dużą dbałością, a to mi osobiście nie pasuje do brutalnej serii zabójstw i gangsterskiego półświatka. Taki styl jest dedykowany tym kryminałom, które są budowane klimatem i gęstą atmosferą, wtedy nie wypada tak sztucznie.

"Miasto gasnących świateł. Mgła" to wart uwagi kryminalny debiut, ciekawy pod względem wątków społecznych. We mnie wzbudził jednak mieszane uczucia ze względu na swego rodzaju przerost formy nad treścią, ale na pewno sięgnę po kontynuację.

Moje 6/10.

O tym, że lubię sięgać po literackie debiuty i to najlepiej te spod pióra naszych rodzimych autorów pisałem już kilkakrotnie. Lubię zagłębić się w książkę, w której napisanie autor bądź autorka włożył(a) całe swoje serducho, starając się dać nam- czytelnikom do ręki produkt maksymalnie dopieszczony, będący ich wizytówką od momentu opuszczenia drukarni przez pierwszy egzemplarz.

„Mgła” autorstwa Aleksandry Świderskiej to debiutancki thriller kryminalno-sensacyjny, którego głównym bohaterem jest detektyw wrocławskiej policji, próbujący schwytać wyjątkowo brutalnego psychopatę mordującego według popapranego schematu. Oczywiście boryka ON się z demonami przeszłości, które miały i nadal mają niemały wpływ na kształtowanie jego osobowości, rozszarpując od środka, czyniąc przy tym życie zwyczajnie ciężkie i momentami bardzo przytłaczające.

Przyznam szczerze, że przez pierwsze 150 stron fabuła książki w moich oczach wyglądała rewelacyjnie- dobry, twardy glina z demonami w swojej głowie kontra niezwykle przebiegły i bardzo brutalny psychopata. Duet z pozoru banalny i „oklepywany” już na stronach książek setki razy. Jednak bardzo plastyczny język autorki i niejednoznaczni bohaterowi na tle coraz gęstszej atmosfery okazały się według mnie w tym przypadku trafnym zabiegiem. Na tyle pobudziły moją uwagę i ciekawość, że książkę zwyczajnie było mi trudno odłożyć, bez dalszego zagłębiania się w jej fabułę.

Niestety w którymś momencie „czar prysł”, a mój zachwyt nad książką stopniowo malał z każdym kolejnym… opisem aktu miłosnego w wersji homoseksualnej. Spieszę szybko z wyjaśnieniem, iż nie jest to ocena homofoba, nieakceptującego uczucia pomiędzy dwojgiem osób tej samej płci. Uważam jednak, że ilość seksu homoseksualistów w tej książce za bardzo przyćmiła naprawdę świetnie opowiadaną historię, czyniąc ją tytułową „Mgłą”, co raczej nie było celowym zamiarem autorki.

Będąc jednak sprawiedliwym i obiektywnym nie mogę nie stwierdzić, że „Mgła” to naprawdę bardzo dobry debiut, którego mogłoby sobie pozazdrościć wielu początkujących autorów. Słownictwo, jakim operuje pani Aleksandra trafia od razu do głowy, tworząc bardzo plastyczne projekcje opisywanych sytuacji, a całość stoi na wysokim poziomie. Jednak za duże dysproporcje pomiędzy homoseksualnością, a głównym wątkiem książki czyli brutalnymi morderstwami finalnie zburzyło definiowanie w moich oczach „Mgły” jako thrillera czy też kryminału.

Współpraca z wydawnictwem Novea Res.

Kryminały są jednym z moich ulubionych gatunków literackich. Przeczytałam ich mnóstwo i niełatwo mnie zadowolić, tym bardziej, że trudno tu o coś odkrywczego, co chociaż trochę nie byłyby odtwórcze.

Mgła Aleksandry Świderskiej przyciąga już samą okładką, piękne odcienie fioletu, zamglone miasto, ciekawy tekst o nieuchronnej przeszłości mającej dosięgnąć nas prędzej czy później, zachęciły mnie do przeczytania tej debiutanckiej książki. Nie zawiodłam się, a wręcz mogę napisać, że nareszcie kobieta, i to Polka pisząca kryminał wywiązała się z tego zadania doskonale. Historia jest dobrze nakreślona - lubię gdy przeszłość i stare historie rodzinne mają wpływ na zdarzenia w teraźniejszości. Zwłaszcza gdy rodziny głównych bohaterów są ze sobą powiązane od wielu lat. Adam Aleksandrowicz, detektyw wrocławskiej policji, walczy ze swoimi demonami od lat. Od razu rzuciła mi się w oczy zbieżność jego nazwiska z imieniem autorki - jako bohater ma ON tyle fajnych, pozytywnych cech, że od razu pomyślałam że Aleksandra Świderska mogła mu kilka swoich "wypożyczyć" .

Teraz we Wrocławiu, kolejne osoby giną mordowane według tego samego bestialskiego schematu, co wiele lat wcześniej, kiedy to morderca pozbawił Aleksandrowicza członków najbliższej rodziny. Wraz z partnerką rozpoczynają wyścig z czasem.

Tu pojawia się Konrad, bogaty właściciel ekskluzywnych nocnych klubów dla gejów, żyjący na granicy prawa. Od razu polubiłam jego cięty język, trochę bezczelny styl bycia. Jest bardzo niejednoznaczną postacią ale taką, z którą łatwo się zaprzyjaźnić.

Autorka dodała "Mgle" świeżości wprowadzając wątek LGBT. Przy czym jest ON tu opisany w sposób naturalny, nie przerysowany, nie wyolbrzymiony - zwykle większość ludzi wyobraża sobie pary homoseksualne jako związki zniewieściałych mężczyzn, czy wręcz karykaturalnych drag quinns. Tutaj mamy 2 przystojnych, męskich facetów którzy przeżywają emocje jak przy każdym zakochaniu, czy pierwszej prawdziwej miłości. Przy okazji muszą stawić czoła ludzkim uprzedzeniom i swoim własnym obawom.

Mgła napisana jest lekkim a jednocześnie niebanalnym językiem. Bohaterowie są wyraziści i intrygujący. Fabuła jest tak napisana, że ciężko się oderwać od książki. Zagadka jest zakorzeniona w przeszłości, co prawda dość szybko domyśliłam się kto jest mordercą, ale wynika to raczej z ilości kryminałów przeczytanych przeze mnie do tej pory. Dla większości czytelników zakończenie będzie zaskakujące.

Autorka obiecuje ciąg dalszy. Ja już nie mogę się doczekać. Polecam wszystkim, dla mnie genialny debiut,

Jeżeli szukacie dobrego..... no może nie dobrego ale można śmiało powiedzieć doskonałego kryminału to bez wahania łapcie za "Miasto gasnących świateł. Mgła"

Książka jest debiutem, rewelacyjnym debiutem

No i takie książki to ja chcę czytać.

Śmiało można się pokusić o stwierdzenie, iż jest to idealnie napisany i świetnie skonstruowany kryminał, którego czytanie to czysta przyjemność.

Na szczególną uwagę zasługują bohaterowie, którzy niezaprzeczalnie tworzą mieszankę potrafiącą uzależnić od siebie czytelnika.

Ich relacje są niesamowicie zawiłe przez co stają się bardzo prawdziwe a emocje jakie krążą między nimi potrafią trafić w najczulszy punkt i poruszyć wszystkie struny.

Autorka umiejętnie lawiruwje między dwoma światami cały czas je ze sobą ścierając, dzięki temu mamy możliwość poznania punktu widzenia każdego z bohaterów.

Intrygująca fabuła sprawia, że książka całkowicie nas pochłania a my sami zostajemy z impetem wrzuceni w wir toczącej się sprawy.

No i ta Wrocławska mgła, która oblepia czytelnika tworząc aurę tajemniczości i mroku, to właśnie dzięki niej wszelkie emocje są spotęgowane.

Ale żeby nie było oprócz świetnego kryminału dostajemy również pięknie skonstruowany romans i to nie byle jaki, ale o tym sami musicie się przekonać 😁

Gorąco Wam polecam tę pozycję, książka zapewni nie tylko dobrą zabawę ale i ogrom emocji, ja z niecierpliwością czekam na kontynuację, oby szybciutko powstała.

🪐FENOMENALNA.

Ta książka wzbudziła we mnie zaskakująco dużo emocji. Raczej nie gustuję w kryminałach, ale "Miasto gasnących świateł. Mgła" jest tak cudowna, że przeczytałam ją w dwa wieczory. Bardzo wciągająca!

Nieuchwytny seryjny morderca z Wrocławia powtarza swoje zbrodnie według tego samego shematu.

Detektyw policji, Adam Aleskandrowicz, który od lat toczy walki z własnymi demonami, stara się rozwiązać tę sprawę. Czy śmiercionośna tajemnica okaże się warta dochodzenia? A może poprzeczka jest postawiona zbyt wysoko? Czy gra jest zbyt niebezpieczna? Musicie się przekonać!

Pióro autorki ogromnie mnie zachwyciło. Stworzyła barwne, charakterne postaci, które zdobyły moją sympatię od samego początku. Są naprawdę świetnie wykreowane. Jest także mnóstwo inteligentnych dialogów, które są napisane z takim humorem, że nie potrafiłam pozbyć się stałe goszczącego uśmiechu na ustach. Dosłownie kocham duet Aleksandrowicz-Soyta. Ich relacja to złoto i diamenty. ✨

Mimo mrocznego motywu, Wrocław jest pięknie opisany. Czasami czułam się, jakbym spacerowała jego ulicami. Był naprawdę niesamowitym tłem do tej żwawiej akcji. Mogłabym godzinami rozwodzić się nad wspaniałością tej książki, ale powiem tylko: BŁAGAM, PRZECZYTAJCIE TO. Naprawdę warto.

💫 Ocena: 5/5

Jestem zszokowana, zaskoczona i oniemiała. Początkowe rozdziały nie zapowiadały efektu wow, ale taki efekt otrzymałam. Im bardziej zagłębiałam się w lekturze tym więcej czułam. Napięcie i brutalna atmosfera towarzyszące przy wątku kryminalnym oraz pożądanie i rodzące się uczucie między bohaterami powieści. Aleksandra Świderska w „Mieście gasnących świateł. Mgła” połączyła gatunki i wyszło jej to świetnie! Chociaż sama powieść to grubasek, szczerze powiedziawszy od mniej więcej 60 strony ciągle było mi mało. Warta akcja i lekkie pióro autorki spowodowały, że powieść czytało się błyskawicznie. Momentami miałam dreszcze, chwilami brakowało mi tchu, by za chwilę dosłownie zatopić się w lekturze. Uwielbiam książki z Wrocławiem w tle. Tutaj jednocześnie czarował jak i potęgował aurę grozy. Jednak mimo wszystko śledziłam miejsca pojawiające się w książce, bo znam je jak własną kieszeń i muszę przyznać, że dobór miejsc pasował do sytuacji. Dodatkowo, kolejnym plusem tej powieści są bohaterowie. Skomplikowani, pełni obaw, silni a zarazem słabi. Ich kreacja jest dwuznaczna i złożona a powieść wielowątkowa – chociaż wszystko skupia się na jednej sprawie – mamy kilka punktów widzenia. I to spotęgowało emocje, które wybuchły przy rozwiązaniu zagadki. „Twoja przeszłość zawsze cię dosięgnie” to idealne podsumowanie tej książki. Polecam – jeśli macie ochotę na nieoczywistą lekturę!💖

GENIALNA!!! Nigdy jeszcze czegoś takiego nie czytałam. Zmieniła moje spojrzenie na wiele spraw.

Zaczynając tę książkę nie spodziewałem się takiego sztosu. Może nie jest typowym kryminałem, ale jest lepsza niż wiele, które wcześniej czytałem.

Książka, która mnie tak wciągnęła, że przegapiłam przystanek. Bardzo polecam !

Przeszłość jest nieodzowną częścią życia. I nieważne, jakkolwiek byśmy starali się o niej zapomnieć czy od niej uciec, ona i tak nas dogoni...

Ta przeszłość dopada także śledczego Adama Aleksandrowicza. Kiedy myślał, że wraz z brutalnymi morderstwami, dokonanymi na jego rodzinie, pogrzebał demony przeszłości, okazuje się, że według tego samego, brutalnego schematu , dziesięć lat później, giną kolejne osoby.

W sprawie zostaje wszczęte śledztwo i przesłuchani zostają pierwsi podejrzani.

Adam wraz z policjantką Elżbietą Soytą angażują się w rozwiązanie kryminalnej zagadki. I muszę Wam powiedzieć, że ten duet jest idealny pod każdym względem ☺ Tej dwójki po prostu nie da się nie lubić, a jeśli dodać do nich jeszcze przystojnego gangstera - Konrada Gronczewskiego - to mamy idealne trio!

"Miasto gasnących świateł. Mgła." to nie tylko kryminał. To także powieść obyczajowa z nutką romasu, przy której nie będziecie się nudzić.

Dobrze wykreowani, barwni bohaterowie, ciekawa fabuła i kryminalna zagadka, której rowiązanie jest mega zaskakujące sprawiają, że nie można oderwać się od lektury a kartki same się przewracają.

Podziwiam autorów/autorki, którzy decydują się na napisanie kryminału. Uważam, że nie jest to łatwe zadanie, nie tylko pod względem pomysłu, ale także ze względu na poprowadzenie fabuły. Wymaga to znajomości pojęć i procedur nie tylko z dziedziny krymiologii ale także psychologii.

Panią @alexandraswiderska podziwiam tym bardziej, bo pracowała nad książką całą dekadę. Zagłębiała się w tematykę, by dzisiaj oddać w ręce czytelnika dopracowany w każdym detalu swój debiut, który ja z czystym sumieniam Wam polecam

Budował sobie wehikuł czasu z trupów i ludzkiego nieszczęścia, tak jak kiedyś budował na tym poczucie własnej wartości”.

Wrocław.

Kładki i mosty.

Mroczne zaułki.

Małe uliczki.

Aranż świecących latarni.

Kakofonia dźwięków ulicy.

Kluby, puby, restauracje, meliny.

Kasa, sex, dragi i alkohol.

I ta magiczna poświata, mgła.. przez którą trudno dostrzec gwiazdy.

Tu noc nie jest nocą, a życie kipi nawet nad ranem.

W tym mieście postępu i występków na straży prawa stoją między innymi komisarz Adam Aleksandrowicz i podinspektor Elżbieta Soyta.

On – bystry facet z krwi i kości, z intuicją, kochający analizować i rozbierać na czynniki pierwsze wszystko, co podejrzane.

Ona – empatyczna i emocjonalna, przewidująca i cholernie inteligentna babka.

Ten duet rasowych psów gończych stanie przed niełatwym zadaniem dorwania psychopaty – seryjniaka o wybrednym guście. Ale zanim poszukiwania zamienią się w łowy, śledczy muszą się wgryźć w mięsistą psychikę sprawcy i poczuć pełnią własnych zmysłów tą słodko-metaliczną mieszankę i zapach śmierci.

Bo morderca to osobnik nieprzeciętny. Zorganizowany, dokładny i pragmatyczny. Nie popełnia błędów. Nie zostawia śladów. Ma swoje nawyki. A jego działania tworzą schemat. „Coś” zapoczątkowuje cykl zbrodni, który zawsze musi się zamknąć zaskakującym finałem, niekoniecznie pasującym do schematu.

Całą sprawę komplikuje fakt, że wiąże się ona z traumatyczną przeszłością Adama. Komisarz będzie zatem zmuszony wyhamować emocje, pozbyć się swojej dumy i zacisnąć zęby, by nie zabłądzić we mgle. Aby tego dokonać musi rozpędzić się jak motor-ścigacz i mknąć do przodu, byle nie na oślep..

„Miasto gasnących świateł. Mgła” to debiut literacki. Moim zdaniem udany. Zagadka kryminalna intryguje, bohaterowie mają flow. Autorka przyciąga stylem, odważnie dotyka kilku ważnych kwestii, od piętna jakie może odcisnąć na ludziach ich własna przeszłość, poprzez wagę tolerancji i szacunku wobec innych, po zbrodnie nie tylko przeciw prawu, ale i sumieniu. I choć sam wątek kryminalny w pewnym momencie zdaje się być przyćmiony przez wątek obyczajowy - bawiłam się świetnie. Z pewnością przeczytam ciąg dalszy.

Polecam💜.

Książka ,,Miasto gasnących świateł. Mgła" jest to debiut książkowy Aleksandry Świderskiej, który premierę miał 17 listopada 2021 roku

Nieuchwytny od wielu lat seryjny zabójca mordujący we Wrocławiu. Ofiarami zabójcy stali się między innymi: działający pod przykrywką policjant wraz z żoną i synem. Tropy prowadziły do gangstera, z którym pracował zabity policjant. Jednak nie zostało mu nic udowodnione. Drugi syn policjanta Adam, który poszedł w ślady ojca i został również policjantem, próbuje rozwiązać zagadkę sprzed lat. Po kilku latach od morderstw we Wrocławiu dochodzi do porwania dwóch mężczyzn. Odnaleziono ciało jednego z nich. Sposób w jaki został zabity wskazuje na działanie poszukiwanego seryjnego zabójcy nazywanego Śliskim. Ponownie tropy prowadzą do środowiska związanego z wrocławskim gangsterem, ale tym razem do jego syna. Czy Adamowi uda się rozwiązać tę sprawę i schwyta seryjnego zabójcę ?

Aleksandra Świderska przedstawia zupełnie inną rzeczywistość niż zazwyczaj ukazane jest to w literaturze. Autorka kładzie nacisk na problem braku tolerancji w naszym społeczeństwie. Myślę, że ,,Miasto gasnących świateł. Mgła" to udany debiut. Doceniam pomysł na zagadkę kryminalną. Jeżeli zaś książka ma aspirować do miana poczytnego kryminału to zabrakło wielu ważnych elementów. Zagadka kryminalna, która zapowiadała się obiecująco często schodziła na drugi plan i bardziej liczyło się to co dzieje się w życiu prywatnym bohaterów. Budowa rozdziałów od 30 do 60 paru stron. Tempo akcji jest niespieszne. Rozbudowane relacje, które zostały szczegółowo opisane oraz dużo innych opisów. Nie nazwałbym tej książki kryminałem. Raczej zaklasyfikowałbym ją do kategorii obyczajowej z pewnymi elementami kryminału. Jednak jest to książka obyczajowa inna niż zwykle można spotkać, ale nie zdradzę z jakiego powodu. Na kryminał zabrakło odpowiedniej dawki napięcia i mroku. Ocenę i wybór pozostawiam Wam. Jeżeli uważacie, że taka książka może przypaść do gustu to przeczytajcie, a ja na pewno chętnie poznam Waszą opinię.

Gratuluję autorce debiutu książkowego.

Niezbyt często piszę recenzje książek (głównie przez moje lenistwo heh, nie oszukujmy się), ale tutaj czuję, że muszę, ponieważ Mgła to wydawniczy debiut (!) autorki i byłoby zbrodnią nie pochwalić Aleksandry Świderskiej za rewelacyjne wejście na książkowe salony.

W dobie, gdy mnóstwo nowych tytułów brzmi jak żywcem (i bez korekty) wyjęte z portali dla pisarzy fanficow, w przypadku Mgły pierwsze pochwały będą już za piękny i pisarsko dojrzały język, jakim została napisana powieść. Dzięki lekkiemu pióru, całość czyta się szybko i przyjemnie bez chwil zażenowania nad dialogami czy postepowaniem bohaterów.

Autorka zdaje się znać swoich bohaterów od podszewki. Dzięki temu jest w stanie prowadzić ich przez karty powieści jak sezonowy nawigator, dając czytelnikom zaglądać głęboko w dusze każdej z postaci. Tutaj muszę zaznaczyć, że osobiście uwielbiam, gdy czytelnik jest w stanie niemal namacalnie poznać bohaterów. Dzięki temu książka bardzo wciąga a przedstawieni w niej ludzie – szczególnie Adam, Konrad, Elka i Anton – momentalnie stają się starymi znajomymi, których życie i problemy rzeczywiście zaczynają nas obchodzić.

I tutaj wyciągnę kolejną pochwałę – brawa dla autorki, która ewidentnie miała bardzo dużo odwagi, szczególnie w dzisiejszych czasach, by reprezentacja LGBT+ była fundamentem tej historii. Nie chcę zdradzać za dużo, ale ten wątek jest absolutnym powiewem świeżości wśród romansów. Gdy dodamy do tego, że jest napisany ze smakiem, nutką erotyzmu i dreszczem emocji – czego można chcieć nic więcej?

Na koniec dodam, że intryga jest bardzo wciągająca (zostawia też czytelników w oczekiwaniu na więcej, co bardzo mnie cieszy!), niemniej to obyczajowo-psychologiczna cześć powieści gra pierwsze skrzypce ani przez chwilę nie nudząc czytelnika.

Jestem na prawdę pod wrażeniem i wróciła mi nadzieja na nowych, zdolnych pisarzy z gatunków kryminał/sensacja/obyczaj.

Warto poświęcić trochę swojego cennego czasu na tą książkę!

Super, polecam i czekam na kolejne odsłony z serii Miasto Gasnących Świateł.

Kiedy dostałam paczkę z „Miastem gasnących świateł. Mgła” i zobaczyłam okładkę, pomyślałam, że będzie to coś specjalnego i na pewno nietuzinkowego. W końcu wyróżnia się spośród innych okładek kryminałów już samą barwą. Później, szybko przekonałam się, że nawet ten zabieg jest zamierzony.

Czy moje domysły się spełniły? Zdecydowanie tak.

Historia detektywa specjalnej jednostki wrocławskiej dochodzeniówki, Adama Aleksandrowicza, wciągnęła mnie do reszty. Aleksandra Świderska odważnie kreśli na kartach nie tylko obraz człowieka prześladowanego przez demony przeszłości, ale wprowadza nas także do świata, który jest bardzo realnym odbiciem naszej rzeczywistości. A ta rzeczywistość już nie jest taka kolorowa, bo do Wrocławia wrócił seryjny morderca, który morduje swoje ofiary w niesamowicie brutalny sposób. Szybko okazuje się, że jest ON także odpowiedzialny za śmierć rodziny Adama i powiązany z lokalnym półświatkiem – a dokładnie z organizacją, którą przewodzi ambitny i pozbawiony skrupułów Konrad Gronczewski, vel Versace.

Dochodzenie, które toczy się przez całą historię, jest doskonale poprowadzone, a autorka sprawnie żongluje informacjami, prowadząc nas przez labirynt tajemnic, aż do bardzo satysfakcjonującego rozwiązania. Sprawa kryminalna zarysowana na początku bardzo wyraźnie, później zazwyczaj meandruje przez karty książki niczym tytularna mgła, która roztacza się nad miastem. Jest swoistym katalizatorem do wszystkich wydarzeń i daje możliwość na małe kolizje bohaterów, pozwalając im poznawać się i tworzyć więzi.

Jednak to nie do końca o samą sprawę tutaj chodzi. Książka zdecydowanie ma drugie dno i niewprawnemu odbiorcy może się wydawać niedopracowana, czy nie do końca podążająca za jej głównym gatunkiem – kryminałem. Moim zdaniem, to właśnie to drugie dno czyni ją cenną. Aleksandrze Świderskiej udało się pod płaszczem kryminalnej historii przemycić wiele ważnych zagadnień. I kiedy właśnie weźmiemy pod lupę to, co próbuje przekazać nam autorka, odbiór książki staje się jeszcze głębszy.

I tak zmagania Adama z seksualnością zdecydowanie wysuwają się tutaj na pierwszeństwo. Nie jest to jednak zmaganie stereotypowe, którego jest obecnie pełno w filmach i telewizji, czyli typowe „jestem czy nie jestem”, gdzie facet, który od lat na lewo i prawo sypia z kobietami, nagle pod wpływem pożądania do innego mężczyzny odkrywa, że jego seksualność jest jednak inna. Tutaj nie napotkamy ani krzty internalizowanego homoseksualizmu. Adam doskonale wie kim jest. Możliwe, że nie wie dokładnie jak to nazwać, ale wie czego chce. To z czym się zmaga, to jego strach i brak odwagi po sięgnięcie po to, czego pragnie. Zmaga się też z tym, jak będzie postrzegał go świat, kiedy wyjdzie na jaw, kim jest i dlatego usilnie stara się tłumić tą część swojej osoby od lat.

Wydaje mi się też, że mylnym może być określenie Adam jako geja. Mam wrażenie, że autorka przez postać policjanta chce poruszyć problematykę zmagania się w obecnym świecie osób biseksualych czy panseksualych i na ten trop naprowadza mnie właśnie okładka. Jest to bardzo świeże podejście, ponieważ o ile inne cząstki społeczności LGBT mają coraz więcej reprezentacji w książkach i filmach, tak nadal temat biseksualizmu często spotyka się z niezrozumieniem. Z tego powodu jestem ciekawa jak rozwinie się historia pana detektywa w następnych częściach powieści, na co sugerowałby epilog.

Wracając jednak do kolejnych ważnych aspektów poruszonych przez Aleksandrę Świderską, chciałabym zwrócić uwagę na postać Elki Soyty, partnerki Adama, która mimo wyższego stopnia, obszernego przeszkolenia i skończonych studiów, jest nadal traktowana z pobłażaniem przez kolegów i nawet przez jej szefa. Ile z nas znajduje się w takiej sytuacji codziennie w pracy? Jestem pewna, że duża cześć. Elka też zdaje sobie z tego sprawę, ale próbuje walczyć o swoje, co moim zdaniem jest ważnym przykładem.

Następnym wartą uwagi kwestią, jest postać samego Konrada Gronczewskiego. Dzięki niej autorka przełamuje stereotypy, jakie nadal boleśnie krążą w naszej kulturze. Konrad całkowicie odbiega od wizerunku geja, który media wpychają nam do gardła. Jest śliny tak samo psychicznie, jak i fizycznie, i mimo wszystkiego tego, co spotkało go wcześniej w życiu. Jest odważny, otwarcie pokazuje i mówi o swojej seksualności nawet w momencie zagrożenia, co czasem można odebrać jako brawurę i niedojrzałość, ja jednak odbieram to, jako zahartowanie. Jego postać jest właściwe wykreowana tak, aby rzeczywiście nasuwała nam na myśl samego Jamesa Bonda i o ile się nie mylę, jest to bardzo nowatorskie, jeśli chodzi o polską literaturę. Idealnie pokazuje brak takich postaci i to, że przyszła pora, aby super agenci i super bohaterowie reprezentowali wszystkie kolory tęczy.

Na koniec chciałabym jeszcze przywołać, coś co zaskoczyło mnie do reszty, ale w bardzo pozytywny sposób - związek dwójki głównych bohaterów. Już wyjaśniam dlaczego…

Kiedy czytam książki gdzie w grę wchodzi reprezentacja związków tej samej płci, w 99% dostaje obraz pełen brutalności, dewiacji, zdrad i zakłamania. Podejrzewam, że dzieję się tak dlatego, że albo porywają się na to osoby, które nie mają o tym pojęcia, albo takie, które szukają taniej sensacji i skandalu, chcąc sprzedać przez to więcej egzemplarzy książek. Bardzo rzadko jakikolwiek autor opisuje takie związki tak jakby miało to miejsce w przypadku związku pomiędzy kobietą a mężczyzną. Tutaj mamy w końcu do czynienia z pełna naturalnością. Relacje przedstawione pomiędzy dwoma bohaterami wybrzmiewają całym spektrum uczuć i nadal są pokazane miękko i czule, a sceny zbliżeń uderzają niesamowitą delikatnością i lekkością do czego przyczynia się również niezwykle dojarzy styl autorki. Te sceny są erotyką na najwyżej poziomie, a przy tym oswajają nas z obrazem, w którym dwójka mężczyzn może czuć do siebie dużo więcej niż tylko wyzute z uczuć pożądanie. A dodanie tego romansu do książkiI sprawiło, że stała się pełniejsza.

Na wyróżnienie zasługują też dialogi. Przecieka przez nie sarkazm i niewątpliwa inteligencja autorki, co osobiście uwielbiam. Często zdarzało mi się zaśmiać się na głos, czytając niektóre teksty Konrada czy Elki, albo kiedy Adam rzucał jakąś ciętą ripostę. Postać Antona, mimo że wcześniej przeze mnie nie wspomniana, to absolutna perełka kreacji, ale nie powiem już nic więcej, aby nie zepsuć Państwu radości z odkrywania wszystkich bohaterów.

Jedyną rzeczą, do której mogłabym się przyczepić, to przedłużające się opisy. Działo się to jednak tylko w niewielu momentach i jestem pewna, że jest to bardziej kwestia mojego gustu. Zwłaszcza, że nie wpłynęło to na odbiór książki, a sama akcja była nadal wartka. Dlatego z czystym sercem mogę pogratulować Aleksandrze Świderskiej napisania świetnej książki.

Miasto nigdy nie śpi… To właśnie nocą na powierzchnie wypełzają ludzkie potwory, a z ludzi żądza podsycona pożądaniem. Spowite mgłą miasto bezpowrotnie wciąga w otchłań najskrytszych pragnień.

Narkotyki, przypadkowy sex, małoletni kochankowie to codzienność Konrada, homoseksualisty, biznesmena, gangstera i właściciela sieci gejowskich klubów. To właśnie na niego spada podejrzenie, kiedy Wrocławiem wstrząsa informacja o makabrycznym morderstwie młodego chłopaka. Ciało chłopca okaleczono, pozbawiono genitaliów i jak śmiecia porzucono w kanałach. Do sprawy przydzielony zostaje Adam Aleksandrowicz, detektyw wrocławskiej policji, mający na swoim koncie same sukcesy oraz Elka Soyta, jego partnerka - policjantka, psycholog i profilerka w jednym.

Detektyw to typowy facet po przejściach, brak rodziny, uzależniony od leków i alkoholu jest niesamowicie podatny na pokusy czyhające w świecie Konrada…

Główny bohater, modnym ostatnio zabiegiem, zmaga się z demonami przeszłości, całe życie próbuje rozwikłać najważniejszą zagadkę w swojej karierze – śmierć rodziców i brata. Upośledzony społecznie nie potrafi stworzyć relacji ani w życiu zawodowym, ani w prywatnym. Jedną z niewielu bliskich mu osób jest Elka, z którą współpracuje od wielu lat. Po kilku stronach byłam niemalże pewna, że autorka uraczy nas burzliwym romansem tych dwojga, tak się jednak nie stało, co było miłym zaskoczeniem.

Myślałam, że w końcu mam w rękach kryminał, w którym skupie się na śledztwie i nie będzie ON ubarwiony niepotrzebnymi romansami, co ostatnio stało się normą.

Nic bardziej mylnego. Zamiast romansu głównego bohatera z partnerką z pracy, dostaliśmy romans głównego bohatera z głównym podejrzanym…I tak z każdą kolejną stroną z dobrze zapowiadającej się książki kryminalnej robiło się tanie romansidło, z żałosnymi dialogami i niezrozumiałym zachowaniem postaci.

Dwóch dorosłych, pewnych siebie facetów, zachowujących się jak para pryszczatych nastolatków, nieudolnie próbujących dostać się sobie do majtek. Dialogi podszyte podtekstami seksualnymi i ciągłe gierki słowne, mające sprowokować drugą osobę, zajmowały naszych bohaterów bardziej niż walka o własne życie i szukanie mordercy.

Czytając, miałam wrażenie, że morderstwa i śledztwo są niejako tłem do rodzącego się związku pomiędzy detektywem i gangsterem, że aspekt odkrywania swojej seksualności i ukrytych pragnień przez głównego bohatera zdominował wątek kryminalny. W większym stopniu poznałam zakamarki psychiki detektywa oraz jego kochanka niż motywy działania mordercy, któremu autorka poświeciła znikomy czas. A szkoda, bo sam pomysł na książkę jest bardzo dobry.

Autorka ma bardzo przyjemny dla oka styl pisania, książkę czyta się szybko i lekko. Szanuje za odwagę, aby rozwinąć wątek homoseksualizmu w książce, bo wciąż w wielu kręgach jest to temat tabu. Niemniej jednak rozczarowałam się, bo nie tego tutaj oczekiwałam. Książki nie odebrałam jako kryminału, a raczej jak powieść lekko erotyczną z elementami gangsterskimi i morderstwami w tle. I bynajmniej nie mam żadnego problemu z orientacją seksualną postaci, wręcz jest to coś świeżego, pokazanie że stereotypy nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Gej to też facet z krwi i kości, twardo stąpający po ziemi.