Miasto cieni. Pani Peregrine. Tom 2

Kontynuacja "Osobliwego domu Pani Peregrine "nie odbiega jakością id pierwszej części. W nadzwyczajny sposób splecione są fantazja z jakże realnym tłem min. II Wojny Światowej. Osobliwe dzieci są w równym stopniu dziwne dla "zwykłych ludzi ", jak "zwykli ludzie" dla osobliwca. Akcja toczy się wartko. Stawką jest życie ukochanej ymbrynki jak i osobiście w ogóle. Przeszkód na drodze będzie co nie miara, ale i pomocna dłoń się znajdzie w razie potrzeby.

Wspaniały, świeży pomysł na serię książek. Nie słodki, nie mdły. Ciekawy, trochę groźny, trochę zabawny, pełen niepokoju, nieporozumień i poszukiwania samego siebie. Pokazano młodzież /dzieci pełne nadziei, ale i chwil zwątpienia. Doprowadzone na skraj wyczerpania psychicznego i fizycznego. Tworzące więzi mocniejsze niż stalową lina, ale wszystko jakby mimochodem, naturalnie.

Reasumując i nie zdradzając fabuły, książka godna polecenia każdemu, kto posiada choć ciut wyobraźni i umysł ma otwarty na cuda i dziwny tego lub tamtego świata.

[Adres usunięty]

Zwyczajnym ludziom nic nie wydawałoby się niezwykłe. Większość pomyślałby z pewnością: "grupka dzieci jak grupka dzieci". Inni stwierdziliby pewnie, że to banda rozwrzeszczanych bachorów, które mają pstro w głowie. Nikt więc nie zwrócił uwagi na dziewczynkę w bucikach na guziki, które nie dotykały ziemi. Nikt nie zauważył chłopca o okrągłej twarzy, ani nawet pszczoły, która wyfrunęła z jego ust. Niczyje spojrzenie nie zatrzymało się na dziewczynce, która trzymała w rączce ogromną walizkę, ani nawet na chłopcu o nadludzko zmęczonej twarzy i podkrążonych oczach, gdyż chłopiec ten nie pozwalał sobie na sen w obawie przed dręczącymi go każdej nocy koszmarami. Nikt nie przyglądał się uważnie dzieciom i nikt nie zauważył w nich nic osobliwego. I bardzo dobrze...

Jacob Portman i jego nowi, osobliwi przyjaciele wyruszają w niebezpieczną podróż do Londynu, stolicy osobliwego świata. Uciekają z wyspy, by pomóc dyrektorce sierocińca, Pani Peregrine, uwięzionej w postaci ptaka. W ogarniętym wojnie mieście czeka ich jednak niemało przeszkód i wiele okropnych niespodzianek. Misja ratunkowa okaże się jeszcze trudniejsza, niż na początku przypuszczano. Na swej drodze napotkają wielu nadzwyczajnych osobliwców, ale i wrogów, którzy za wszelką cenę będą utrudniać im osiągniecie celu. Przed Jacobem bardzo trudne zadanie. Chłopak musi wyjść z cienia dokonań dziadka i udowodnić, że jest na tyle odważny, by zapewnić bezpieczeństwo swoim przyjaciołom i uratować dyrektorkę. Jednak to wcale nie okazuje się najtrudniejszym zadaniem, gdyż Jacob musi podjąć równie ważną decyzję w kwestii swojej miłości do Emmy Bloom...

"Miasto Cieni" to kontynuacja książki Ransoma Riggsa "Osobliwy dom Pani Peregrine". Jestem przekonana, że o tych książkach słyszał każdy książkoholik, ba, każdy czytelnik spragniony wrażeń i emocji. Książki z tej serii to przede wszystkim piękne wydania. Twarde oprawy, osobliwe zdjęcia pochodzące bardzo często ze zbiorów kolekcjonerów lub wyszperane przez autora na pchlich targach. Wszystkie zdjęcia są autentyczne, a tylko niektóre z nich są poddane małym obróbkom. Wspaniałomyślne, a zarazem lekko przerażające, gdyż nie wiemy, na których fotografiach dokonano zmian...

"Miasto cieni" to książka o świecie telepatii i pętli czasowych. Książka o pokazach w lunaparkach, o niebezpieczeństwach czyhających na każdym rogu, o przyjaźni, miłości i poświęceniu, ale przede wszystkim o okrucieństwie wojny, odmienności i braku akceptacji. Miło jest wracać do tego świata. Jednocześnie tak przerażającego i fascynującego. W kontynuacji autor zaserwował swoim czytelnikom jeszcze więcej akcji i przygód. Chwilami wywołuje gromki śmiech, by za chwilę przeszyć dreszczem grozy. I uwaga! Jest jeszcze więcej osobliwców, co gwarantuje magiczną lekturę.

Kontynuacja "Osobliwego domu Pani Peregrine" sprostała moim oczekiwaniom. Z powieści nadal emanuje charakterystyczny klimat - nieco przerażający, tajemniczy. Są również minusy, a właściwie to jeden. Nie potrafię zrozumieć wątku miłosnego w tych książkach, nie potrafię! Dla mnie motyw wątku miłosnego w tej książki nie jest słodki, jak niektórzy twierdzą, ale niedorzeczny i nieco... przerażający... Serio.

Podsumowując, książkę polecam czytelnikom w każdym wieku. Nie ma ograniczeń! To świetna, przemyślana opowieść i szansa na powrót do dziecinnych lat. Kto nie wykorzystałby takiej szansy? Gorąco polecam "Osobliwy dom Pani Peregrine" i "Miasto cieni". Osoby spragnione emocjonujących przygód, osobliwych bohaterów i nietuzinkowej historii, muszą sięgnąć po tę książkę. Gorąco polecam!

Izabela Nestioruk

Miasto Cieni to, w teorii, książka dla młodzieży. I nie da się ukryć, że jest idealna dla grupy wiekowej, która szuka własnej tożsamości, jest ciekawa świata i głodna wrażeń. Język jest piękny i prosty, postaci jak żywe, a do tego książka bezczelnie się kończy w momencie, w którym ciekawość czytelnika sięga zenitu. Gdyby tylko wszystkie młodzieżówki były tak mądre i urzekające... Na szczęście wiek to tylko liczba i tym osobliwym cyklem może cieszyć się każdy czytelnik, niezależnie od wiosen na karku! Recenzję przygotowała Nanaia, jej pełna wersja jak zawsze na H[Adres usunięty]!

Niepowtarzalna i jednocześnie osobliwa podróż przez świat magii i ponadczasowych pętli zaczęła się już w pierwszej powieści o Osobliwym Domu Pani Pregrine prowadząc nas do krain niedorzeczności i dziwnych osobników uwiecznionych w książce, która jest oficjalną kontynuacją pierwszego tomu. Po tragicznym ataku krwiożerczych stworów grupka dzieci wyrusza na poszukiwanie miejsca, w którym mogliby się tymczasowo schronić. Niestety podczas długiej i wyczerpującej podróży tracą jedyną mapę, która ma ich doprowadzić na ląd. Na dodatek są na morzu, w którym zginęło bardzo dużo ludzi i wraki ich statków są centralnie pod łódkami dzieci. Spanikowane zauważają na nocnym niebie statki, które najwyraźniej pilotują niebezpieczne stwory i chcą wszystkich wyłapać. Dzięki sile motywacji i odwagi w końcu dopływają na - ich zdaniem- bezludną wyspę. Uratowana przez Olive książka ratuje dzieci i zaprowadza ich do pętli, w której żyją nowi osobliwcy. Jak się później okazuje na swojej drodze spotykają dużo niebezpieczeństw . Po długiej rozmowie z tajemniczymi mieszkańcami wyspy, Jacob wraz z przyjaciółmi wyrusza do Londynu aby jak najszybciej znaleźć pewną osobę. Gdy jednak już są na miejscu zastają zniszczony ciągłą wojną wrak miasta. Nie ustając w poszukiwaniach dzieci poznają różne inne, które albo wiedzą albo nie zdają sobie sprawy, że są osobliwi. Czas ucieka przez palce przyjaciół a jeszcze nie odnaleźli osoby, która ma pomóc ich dyrektorce, której powoli ucieka nie tylko życie, ale i część człowieczeństwa.

Jak myślicie czy osobliwe dzieci zdołają pomóc dyrektorce, a zarazem odkryć co takiego robią z ich duszami niebezpieczne potwory?

Książka bardzo mi się spodobała i cóż, muszę stwierdzić, że jest o wiele lepsza od pierwszej części. Zdjęcia tym razem zawarte w niej są ciekawe a nawet autentyczne i kupione przez autora na pchlim targu. Rozdziały są długie i napisane bardzo interesująco, dlatego czytanie ich nie nudzi. Powieść jest podzielona na dwie części, a ponadto jest dłuższa od pierwszej części. Zakończenie bardzo mnie zaskoczyło, ponieważ czytając książkę myślałam, że ten tom skończy tajemniczą podróżą Jacoba. Niestety skończyło się bardzo niejasno i liczę na kolejny świetnie napisany tom przez autora.

Okładka bardzo mnie zaintrygowała, ponieważ po pierwsze jest w twardej okładce, więc doskonale się czyta, a po drugie przedstawia pewnego osobliwca wymienionego w książce. Kolejnym plusem jest początek w którym znajduje się Pieśń trzecia „Piekła” autorstwa Dantego. Oczywiście jest też niespodzianka załączona od autora, która bardzo dużo mi przypomniała z pierwszego tomu. Książka jak najbardziej godna polecenia.

Książkę przeczytałam i zrecenzowałam dzięki Wydawnictwu Media Rodzina.

Ocena: 10/10

Po śmierci dziadka życie Jacoba Portmana zmieniło się w niewyobrażalny sposób. Odkrycie osobliwych dzieci i pętli czasowych jeszcze bardziej spotęgowało jego przekonanie, że nie pasuje do swojego świata. Od tej pory dołącza do wesołej gromadki i wraz z nimi odkrywa nowe rzeczy, miejsca, a także fakty. Jednakże na świecie w pętli czasowej istnieją także złe charaktery, które od lat pracują nad swoim specyficznym i dość władczym planem. Pani Peregrine zostaje przemieniona w ptaka na stałe, a w takiej postaci nie jest w stanie pomóc nikomu. Do akcji wkraczają dzieci wraz z nowym przyjacielem Jacobem i za wszelką cenę chcą odzyskać swoja opiekunkę z powrotem. Jak się jednak okazuje, nie jest to takie łatwe, a ich podróż jest pełna niebezpieczeństw. Czy dzieci dadzą sobie radę z przeciwnościami czyhającymi tuż za rogiem? A może Jacob Portman okryje swoją pełną osobliwość i okaże się niezwykle przydatny? Przygoda, w którą wkracza niezwykle zżyta gromadka, może być zbawienna. Może być również ich ostatnią.

Tak jak w pierwszym tomie, mamy do czynienia z grupą młodych, niezwykłych i bardzo utalentowanych bohaterów. Każde z nich jest na swój sposób niezwykłe i jak się okazuje, każda osobliwość może być przydatna w różnych warunkach i sytuacjach. Trzymają się razem i za wszelką cenę chcą wzajemnie się ratować, co pokazane jest w sposób bardzo prawdziwy i można rzec, wzruszający. Mają tylko siebie, a autor dokładnie i subtelnie pokazał, jak bardzo im na sobie zależy. Postawa każdego z nich skradła moje serce i polubiłam ich znacznie bardziej, niż w tomie pierwszym.

Akcja w drugim tomie biegnie znacznie szybciej, a czytelnik ma okazję poznać jeszcze więcej osobliwości i złych istot. Postaci przedstawione w książce mają przed sobą znacznie trudniejsze zadania, a historia wydaje się być jeszcze bardziej zagmatwana. Porównując część pierwszą z drugą - pierwsza była sielanką, natomiast druga to niejaka walka o dobro ludzkości i swojej rodziny. Bardzo spodobał mi się ten wątek i liczę na to, że w trzecim tomie zostanie rozwinięty jeszcze bardziej.

Tematyka pętli czasowych, która tak bardzo zachwyciła mnie w "Osobliwym domu pani Peregrine" została kontynuowana, a autor dodatkowy wplótł w to baśnie, które niosą ze sobą wiele przesłań i wskazówek na ciężkiej drodze do celu. Wszystko jest bardzo dobrze przemyślane i łączy się w logiczną całość, dzięki czemu czytelnik szybko odnajduje sens i jest w stanie dalej brnąć w opowieść. Dodatkowym aspektem są stare fotografie, które wydrukowane zostały na kartach powieści w taki sam sposób, jak w pierwszym tomie. Zdjęcia w dość ścisły sposób łączą się z tekstem, więc dodaje mu to jeszcze większego uroku. Powieść wciąga, wzrusza, szokuje, porywa i co najważniejsze - zostaje w głowie na długo. Ma swój niepowtarzalny, magiczny klimat i nastrój.