Mechaniczna pomarańcza

Od zawsze zafascynowana byłam Orwell'em. Postanowiłam sięgnąć dalej, po kolejne antyutopie. I tak trafiłam na " Mechaniczną pomarańczę " . Szczerze nie sądziłam, że książka aż tak może wciągnąć. Od pierwszych stron byłam niesamowicie ciekawa, jakie będą dalsze losy młodego Alexa i jego towarzyszy. Wiele zwrotów akcji szokowało. Tu nic nie było do przewidzenia. Nie można założyć, że coś się wydarzy. Wszystko zaskakuje.

Do tego cała opowieść ma niesamowity klimat. Na pewno główną jej sprawczynią jest nowomowa, często szokująca, innym razem uświadamiająca, że naprawdę dziś nie raz się tak mówi. Szczerze powiem,że gdyby nie słowniczek czasem nie mogłabym zrozumieć sensu zdania.

Na pewno nie mogą jej czytać osoby delikatne. Niektóre opisy mogą za bardzo wprawić w osłupienie. Ale moim zdaniem dodaje to temu dziełu niesamowitego smaku. Podkreśla jeszcze bardziej bunt i zepsucie ludzi w przyszłości. Może tak niedalekiej, może tak już obecnej?

Może i nie pisze o treści - ale sam każdy musi to poznać. Od deski do deski sam poczuć emocje ukazywane przez Burgessa.

Według mnie świetna książka- jednak nie dla każdego czytelnika. Czytanie idzie dość topornie poprzez język którym została napisana.

Fajna, ładna, do każdej torebki czy plecaka. Nie mogę doczekać się przeczytania. Polecam!

“Mechaniczna pomarańcza” Anthony’ego Burgessa to jedno z głośniejszych dzieł ostatnich kilkudziesięciu lat. W 1962 roku, czyli kiedy powstała, spowodowała wielkie poruszenie swoją fabułą i niezwykłą przemocą. Dzisiaj oczywiście te same sceny i fragmenty, które kiedyś budziły spore zgorszenie, przysparzają nam mniejszych problemów. W świecie, gdzie agresja nie jest już niczym dziwnym niestety przyzwyczailiśmy się do podobnych widoków. Sięgając po raz kolejny po “Mechaniczną pomarańczę” byłem pewny, że i tym razem zakończe lekturę z nowymi przemyśleniami i wnioskami.

Warto na wstępie wspomnieć na czym w ogóle polega fabuła całej powieści science-fiction z elementami dramatu. Alex DeLarge na co dzień charakteryzuje się podwójną naturą. Za dnia wygląda na normalnego chłopaka, syna i wielbiciela muzyki klasycznej (a szczególnie Ludwiga van Beethovena). Nikt nawet nie podejrzewa, że pod osłoną nocy uczestniczy w bardzo brutalnych rozbojach będąc członkiem chuligańskiej bandy. W krytycznym momencie jednak koledzy z grupy nie są wobec niego lojalni i postanawiają wydać go w ręce policji. Alex DeLarge trafia do więzienia. Przed nim perspektywa długich lat odsiadki za rozboje i gwałty. Po dłuższym zastanowieniu i przestudiowaniu tego, co mogłoby być dla niego lepsze, decyduje się na udział w eksperymencie resocjalizacyjnym. Bohater zostaje poddany dziwnym zabiegom, mającym na celu obrzydzenie mu przemocy. Całość wychodzi bardzo skutecznie, dlatego nie jest w stanie używać agresji i siły nawet w samoobronie. Historia zostaje wykorzystana w politycznych celach, chociaż to dopiero początek całości… Książka, którą Burgess stworzył to idealny konstrukt antyutopii pełnej szokujących, ale i zastanawiających scen. Ogromnym atutem dla mnie stał się zabieg lingwistyczny, jaki autor zastosował w całej powieści.

“Mechaniczna pomarańcza” wypełniona została slangiem, który oczywiście tak naprawdę nie istnieje. Do jego wymyślenia posłużyła autorowi kolokwialna angielszczyzna i język rosyjski. Dziwne połączenie z początku wydawało mi się niezbyt zgrane, po chwili jednak już swobodnie operowałem nowym słownictwem i wiedziałem o co chodzi. Podziwiam tłumacza Roberta Stillera, który fenomenalnie wybrnął z tego trudnego problemu i przyjął na siebie takie wyznanie. W ogóle nie czuć zgrzytów z oryginałem i można powiedzieć, że tłumaczenie idealnie oddaje klimat “The Clockwork Orange”. Według mnie każdy, kto zainteresował się tą powieścią powinien obejrzeć jej ekranizację w reżyserii Stanleya Kubricka. Malcolm McDowell wcielił się w postać Alexa DeLarge i dla mnie był to idealny dobór aktora do roli. Mimo, iż film powstał w 1971 roku, czyli dość dawno, nie traci na wartości. Stanley Kubrick postarał się, aby dzieło które stworzył oddawało klimat powieści w taki sposób, że nikt nigdy dla mnie nie będzie już w stanie tego powtórzyć. Anthony Burgess że swoją “Mechaniczną pomarańczą” stawiany jest obok największych twórców ostatnich kilkudziesięciu lat. Według mnie całkowicie zasługuje na to miano światem, który stworzył i fascynującą historią, jakiej się podjął.

Nie mam pojęcia jak ocenić tą książkę. Dopiero za którymś, chyba 20 razem udało mi się ją skończyć. Pisana jest dziwną nowomową, nie wszystko da się zrozumieć. Daję mocne 3 gwiazdki, film S. Kubricka podobał mi się decydowanie bardziej.