Maybe Now. Maybe Not

„Maybe not” już podobało mi się o wiele bardziej od pierwszego tomu. Poznajemy tu bardziej Warrena i Bridgette. Nie ukrywam, że bardzo ich polubiłam i byłam bardzo ciekawa początku ich relacji. Było to dla mnie pozytywne zaskoczenie, lecz szkoda, że historia jest tak krótka. Plus za pojawienie się sceny z „Maybe someday”, która swoją drogą była przezabawna.

„Maybe now” to moja ulubiona część z tej trylogii. Zmienny punkt widzenia był fenomenalny, dzięki temu bardziej przywiązałam się do niektórych bohaterów i mogłam wczuć w sytuację. Tutaj już zyskałam więcej szacunku do Sidney i Ridge’a, bo w pierwszym tomie naprawdę ich nie polubiłam. Bardzo się cieszę, że i Maggie znalazła sobie chłopaka, bo zasłużyła na wszystko co najlepsze, uwielbiam tą bohaterkę! A wątek listy marzeń był cudowny i wzruszający. Cieszę się w jaki sposób seria został zaskoczona. Dosłownie najlepsze możliwe zakończenie.

"Maybe not" 3/5

"Maybe now" 4/5

Średnia ocen 3.5/5

"Maybe not" to historia Warrena i Brigitte. Pełna szaleństw, erotyki, kłótni i jedynej w swoim rodzaju więzi, jaka połączyła tę dwójkę. Pozwala ich lepiej zrozumieć, zarówno w kwestii rozwoju ich relacji jak i kreacji ich osobowości. Nietuzinkowi, na pozór dziwni, może nawet dla niektórych ich zachowanie byłoby odpychające, jednak stanowią duet wprost idealny, a ta krótka opowieść o początkach ich znajomości jedynie to potwierdza. Ciekawostka: znajdziemy tu wyjaśnienie niezdrowej fascynacji Warrena jednym gatunkiem filmów ;-)

"Maybe now" to ukazanie rozwoju dalszej relacji zarówno Warrena i Brigitte (choć w dużo mniejszym stopniu) jak i Ridge`a i Sydney, a także tego jak poradzili sobie z obecnością Maggie w ich życiu. Bowiem Maggie nie zniknęła, ciągle stanowi ważny element kolei losu Warrena i Ridge`a, a biorąc pod uwagę historię ich znajomości może to się wydawać dziwne, nie na miejscu i z całą pewnością niezręczne. Autorka w świetny sposób pokazała tu wszelkie wątpliwości, które targają bohaterami w związku z sytuacją w jakiej się znajdują. Bowiem żadne z nich (może oprócz Warrena, dla niego wszystko jest zawsze czarne lub białe) nie przeszło tak zwyczajnie do porządku dziennego, gdy przyszło co do czego. Czy choć na chwilę zwątpimy w bohaterów w trakcie tej historii? Nie ukrywam, że miałam takie myśli, ale co ciekawe, Hoover jakby mnie wyprzedzała i jasno i rzetelnie przekazywała kolejne uczucia postaci, tłumacząc co dzieje się w ich głowach ale przede wszystkim jakie są ich intencje. Dzięki temu całościowo obyło się tu bez niepotrzebnych nerwów, nie można jednak tego powiedzieć o wzruszeniach- tych tutaj nie brakuje.

Sydney swoją postawą zadziwiała mnie na każdym kroku. Jej dobroć, empatia, troska o drugiego człowieka, wyrozumiałość, są naprawdę imponujące. Wielokrotnie zastanawiałam się czy w jej sytuacji byłabym w stanie postępować podobnie i cóż, chylę przed nią czoła, bo sama bym chyba nie dała rady wznieść się na aż takie wyżyny dobroci. Również miłość jej i Ridge`a, to jak została przedstawiona, jak dojrzewała w trakcie tej historii, jest ujmująca i wyjątkowa. Bez wątpienia to dwójka ludzi skrojonych dla siebie w sposób perfekcyjny, a to jak stanowili zgraną parę, dbającą o siebie na każdym kroku, nie tylko wielkimi gestami, ale przede wszystkim tymi małymi, niemal niedostrzegalnymi dla otoczenia- było kwintesencją miłości, jakiej każdy powinien szukać.

Maggie to nie jest łatwy w kreacji charakter, lecz Autorka poradziła sobie z tym w sposób wręcz znakomity. Biorąc pod uwagę jej chorobę oraz wszelkie ograniczenia, które towarzyszą jej na co dzień, ukazała jej wady i zalety, jej bolączki i pragnienia, a przede wszystkim stworzyła bardzo realistyczny portret młodej kobiety świadomej swojej śmiertelności. Chylę czoła przed Hoover, bowiem nie próbowała nawet na chwilę zrobić z Maggie cudownej, wyidealizowanej osoby, wręcz przeciwnie. Dzięki nakreśleniu jej zarówno najlepszej jak i najgorszej strony, wszelkich wątpliwości nią targających, braku konsekwencji w podejmowanych decyzjach, próbie zyskania niezależności i potrzebie pomocy równocześnie, mamy do czynienia z naprawdę genialnie stworzoną postacią. I choć nie zawsze ją lubimy, czasem może nawet trudno ją zrozumieć, to właśnie w tym wszystkim tkwi sukces tej bohaterki. I jak nikt zasługuje na swoje krótkotrwałe szczęście. Czy je odnajdzie, lecz czy przede wszystkim odnajdzie w sobie siłę by sobie na nie pozwolić?

"Maybe now" to kolejna uczta dla fanów Sounds of Cedar, bowiem nie zabraknie tu ich muzyki. To także uczta dla miłośników romansów, które nie są pozbawione przeszkód lecz przede wszystkim są przepełnione cudownym, prawdziwym uczuciem. I oczywiście to uczta dla uwielbiających pióro Hoover, bowiem nikt nie jest w stanie stworzyć takich historii jak ona, a tu, choć mamy do czynienia z kontynuacją, nie znajdziemy nawet momentu, by stwierdzić, że jest ona niepotrzebna. Ona była niezbędna dla domknięcia niebanalnej historii tych współlokatorów. Warren i Brigitte stanowią za to nieustanne światełko tej powieści, wnoszą mnóstwo dobrego humoru i pokazują, że miłość może objawiać się w zupełnie różny sposób, niekoniecznie typowy. Z kolei najważniejszym przesłaniem tej historii dla mnie jest to, że najważniejsza jest teraźniejszość i nigdy, przenigdy, nie można sobie odmawiać prawa do uczuć z uwagi na przyszłość. W końcu nikt nie jest w stanie jej przewidzieć. Gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po tę dylogię, jest tego warta!

Ta książka, co rzadko spotykane, zawiera dwa utwory, jeden to opowiadanie o Warrenie i Briggette, a drugi to już kontynuacja “Maybe someday”. Bardzo mnie cieszy, że wreszcie mogłam poznać dalsze losy bohaterów. Zwłaszcza czytanie “Maybe not”, czyli opowiadania było ekscytujące, bo wcześniej autorka nie skupiała się na tej dwójce. Miło było poznać bliżej ich sytuację, relację i tajemnice.

.

Samo “Maybe now” jest w porównaniu do pierwszego tomu bardziej dojrzałe. Sytuacja bohaterów jest już zgoła inna, jaśniejsza, unormowana. Tak jak wcześniej była pokazana na przemian relacja Sydney i Ridga tak teraz poznajemy również spojrzenie Maggie i Jake’a, nowego bohatera, rozwodnika, kardiologa, instruktora skoków ze spadochronem. Jasne było, że po tym co stało się w pierwszym tomie wiele osób było ciekawych co z Maggie, więc napisanie nowej książki ukazującej jak potoczyły się jej relacje z grupą przyjaciół było moim zdaniem świetnym posunięciem.

.

To jest Hoover jaką pokochałam, Hoover, której książki uwielbiałam kiedyś czytać. Potem nasze drogi się trochę rozeszły, kiedy autorka zaczęła eksperymentować ze swoją twórczością. Nie mniej bardzo polecam Wam przeczytania pierwszych książek Hoover- tej, pierwszego tomu, November 9, Hopeless. To były czasy, pamiętam jak z koleżankami zaczytywałyśmy się w gimnazjum w jej książkach. Znacie twórczość Hoover? Czasami mam wrażenie, że stała się trochę guru romansów i jej książki przewijają się wszędzie.

Od kilkunastu miesięcy jestem wierną fanką Colleen Hoover, śledzę na bieżąco zapowiedzi wydawnicze, bo wiem że na kryzys czytelniczy jej książki są wspaniałym, złotym środkiem. Nie skojarzyłam, że książka Maybe Now. Maybe Not, to druga część książki która była już bestsellerem a mianowicie Maybe Someday, akurat ta powieść nie przypadła mi do gustu i dobrze, że tego nie połączyłam razem. Ta powieść wołała do mnie. Mamy tu najpierw krótkie opowiadanie, a później właściwą powieść. Warto znać część wcześniejszą, ja mniej więcej coś kojarzyłam, a że czytałam chyba w 2018 roku to detale umknęły mi z pamięci. Jeśli jednak chcecie poznać tę serię, zalecam prawidłową kolejność.

Zaczynamy od Warrena, którego czeka ciężka próba, gdy do mieszkania które dzieli z Ridgem i jego bratem wprowadza się nowa lokatorka, od początku zwraca uwagę na jej atrakcyjny wygląd, równie dobrze widać jej ostry język i mocny charakter. Okazuje się, że Bridgette ma swoje słabe strony nie jest taka niezłomna jak mogłoby się wydawać, chociaż swiat zwykle widzi jej wredne wydanie. To opowiadanie to właśnie ich historia. Następnie wracamy do historii, która zaczęła się w pierwszym tomie, Ridge wiedzie udany związek z Sydney, a Maggie próbuje się pozbierać, skacząc ze spadochronem poznaje pewnego mężczyznę, który wkrada się jej w serce, ale dziewczyna obiecała sobie, że już nikomu nie będzie ciężarem, a mukowiscydoza dla niej to odroczony wyrok śmierci

Jak to u Hoover będzie działo się wiele i emocji będzie sporo, niestety – to moje prywatne rozczarowanie, to nie sprawa Jacka i Maggie jest na pierwszym planie. Ta książka wciąż opowiada o paczce przyjaciół, która wiele przeszła i przeżyła niedawno kryzys związany ze zdradą, dokonały się pewne roszady, ale ci młodzi ludzie czują się za siebie odpowiedzialni, wspierają siebie. Może nieco utopijne ale piękne. Tutaj tak naprawdę na pierwszym planie jest Ridge i Sydney ich sposób na bycie razem w związku który zaczął się w sposób, którego większość romantyczek nie pochwali, związek w cieniu byłej dziewczyny, która tak wrosła w to środowisko że nie da się jej odłączyć od tego zestawu. Niby wiedziałam jak to się skończy ale była jednak we mnie ciekawość no i autorka mnie absolutnie nie zawiodła.

Nawet w najbardziej romantycznym związku jaki dane nam było poznać pojawiają się burzowe chmury. To czy zostaną rozwiane zależy tylko od determinacji.

Od "Maybe Someday", czyli pierwszego tomu serii Maybe wszystko się zaczęło. To przy tej książce spędziłam niezapomniane chwile, śmiałam się i płakałam wraz z bohaterami mówiąc sobie jednocześnie, że Colleen Hoover to najlepsza autorka jaką do tej pory poznałam. W dodatku do projektu zaproszono piosenkarza Griffina Petersona, który skomponował piosenki wpisując je w styl artystyczny głównego bohatera i przyznaję, że przepadłam. Cała historia tak mocno na mnie wpłynęła, że po latach, gdy pojawiła się kontynuacja wiedziałam, że muszę ją poznać. Pojawiły się oczywiście obawy, czy drugi tom dorówna pierwszemu, ale zupełnie nie słusznie.

"Maybe Now" to ścisła kontynuacja "Maybe Someday", więc nie polecam czytać bez znajomości wcześniejszych wydarzeń. Dowiadujemy się zatem jak dalej potoczyło się życie naszych ulubionych bohaterów, którzy zdecydowali się na wspólne życie mimo dzielących ich barier. Sydney i Ridge byli moją ulubioną książkową parą, szczerą, wiarygodną, nie pozbawioną wad i przy tym bardzo ludzką, więc z przyjemnością ponownie wkroczyłam do ich świata pełnego miłości choć jednocześnie po raz kolejny wystawionego na próbę. Nawet największe uczucie zawaha się pod naporem powrotu byłej dziewczyny, więc gdy Maggie upomniała się o uwagę a Ridge zdecydował się jej pomóc, nic dziwnego, że Sydney poczuła się zdradzona. Tylko, że okoliczności są wyjątkowe. Więc może można to zrozumieć? Zaakceptować?

Hoover po raz kolejny otwiera przed nami całą paletę przeróżnych emocji, tym silniejszych, że już od dawna czułam się mocno związana z głównymi bohaterami. Nie chciałam kontynuacji, bo uważałam ją za kompletnie niepotrzebną a jednak po lekturze cieszę się, że powstała, ponieważ wypełniły się wszystkie moje luki z domysłami. W dodatku otrzymałam szereg wspaniałych motywów, będących dla mnie lekcją pokory i zrozumienia, gdy patrzyłam na cierpienie Maggie i jej walkę z mukowiscydozą. Ridge nauczył mnie oddania, zrozumienia i bezinteresowności a Sydney pokazała, że w obliczu trudnych spraw mimo wszystko warto zachować człowieczeństwo. Każdy z tych bohaterów reprezentuje sobą inną postawę a jednak uczą tego samego - otwartości na świat oraz różnych odcieni miłości.

Jestem zachwycona tą lekturą, ponieważ płynie z niej prawda, szczerość oraz otwartość. Podobała mi się kreacja bohaterów, tempo akcji oraz zwroty w fabule. Uważam także, że dołączony do lektury dodatek "Maybe Not" to miły ukłon w stronę fanów, nie przesadzony a uroczy i przywołujący uśmiech na twarz. Wszystko jest zatem w tej książce na plus, przede wszystkim emocje stojące na równi z głównymi bohaterami, bo chociaż fabuła sama w sobie jest prosta i nie ma w niej większych komplikacji to jednak potrzeba chwili, by zrozumieć co czują i myślę bohaterowie w tej konkretnej sytuacji.

Jestem pewna, że Colleen Hoover jeszcze nie raz nas zaskoczy i zachwyci, ale teraz jest czas by powrócić wspomnieniami do serii Maybe, odświeżyć sobie pierwszy tom i koniecznie przeczytać wspaniałą kontynuację. "Maybe Now" otwiera przed czytelnikiem świat problemów z którymi i my radzimy sobie na co dzień, więc to historia z życia wzięta, realna i możliwa do zrozumienia choć jednocześnie bolesna. Przygotujcie pudełko chusteczek i przeczytajcie, koniecznie! Takie powieści zasługują na to, by stać na półce, gdzie inne bestsellery.

𝑲𝒊𝒆𝒅𝒚 𝒌𝒕𝒐𝒔 𝒛𝒂𝒌𝒐𝒄𝒉𝒖𝒋𝒆 𝒔𝒊𝒆 𝒕𝒂𝒌 𝒎𝒐𝒄𝒏𝒐, 𝒕𝒐 𝒋𝒖𝒛 𝒏𝒊𝒆 𝒎𝒂 𝒑𝒐𝒘𝒓𝒐𝒕𝒖, 𝒏𝒂𝒘𝒆𝒕 𝒋𝒆𝒔𝒍𝒊 𝒎𝒊𝒍𝒐𝒔𝒄 𝒔𝒊𝒆 𝒔𝒌𝒐𝒏𝒄𝒛𝒚. 𝑻𝒐 𝒘𝒄𝒊𝒂𝒈𝒂 𝒋𝒂𝒌 𝒃𝒂𝒈𝒏𝒐. 𝒁𝒐𝒔𝒕𝒂𝒋𝒆𝒔𝒛 𝒘 𝒕𝒚𝒎 𝒏𝒂 𝒛𝒂𝒘𝒔𝒛𝒆

Ryzykujmy. Nie bójmy się przekraczać swojej granicy komfortu. Czasami bowiem dotychczasowe szczęście może okazać się tak naprawdę jedynie jego marną namiastką.

Pierwszy raz po "Maybe Someday" sięgnęłam prawie trzy lata temu i po dziś dzień jest to moja ulubiona książka. Możecie zatem domyślać się, z jak wielką niecierpliwością wyczekiwałam tej pozycji. No cóż, było warto.

"Maybe Now. Maybe Not" to Hoover w swojej dawnej odsłonie, którą wprost uwielbiam. Hoover, która z łatwością sprawiła, że niejednokrotnie uśmiechałam się do kartek papieru (no dobra, chwilami śmiałam się w głos), ale która też wywoływała wzruszenie i samoistnie cisnące się do oczu łzy. Przeplatane ze sobą losy bohaterów wciągają już od pierwszych stron, przez co ciężko oderwać się od lektury. Colleen ma niezaprzeczalną zdolność do kreowania barwnych, charakterystycznych postaci z krwi i kości, których nie sposób nie darzyć sympatią. A Bridgette swoją piekielnie wyrazistą osobowością i skrywanym ciepłem przyćmiła wszystkich! Jak już pewnie wiecie, mam słabość do wątków muzycznych, a tym klimatycznym soundtrackiem, którym przesiąknięta jest ta pozycja, Hoover ujęła mnie całkowicie... coś przepięknego.

Jeżeli macie sięgnąć po jedną historię z mojego polecenia, niech to będzie właśnie cykl "Maybe". Obiecuję, że nie pożałujecie!

COLLEEN HOOVER I SPADEK FORMY?

Jeśli jesteście tu na tyle długo, żeby pamiętać mój tekst o Maybe Someday, wiecie, że nie polubiłam się z tą historią i jej bohaterami. Denerwował mnie trójkąt miłosny i jego ogólny bezsens. Do tego stopnia, że nazwałam Maybe Someday najgorszą książką CoHo, jaką czytałam. Jednak z czasem wkręciłam się w jej powieści i postanowiłam dać drugą szansę bohaterom Maybe. Sięgnęłam po sequel i opowiadanko z nadzieją na powrót Hoover w takim wydaniu, w jakim lubię najbardziej (zwłaszcza po tej wpadce z okropnym Too late całkiem niedawno) i... nie mogłam się bardziej zawieść. Przykro mi to pisać, ale zarówno Maybe Not, jak i Maybe Now były zupełnie niepotrzebne i nic nie wniosły do historii. Czytając Maybe Not czułam się, jakbym czytała fanfiction napalonej nastolatki, w której seks miał chyba odwrócić uwagę od zupełnego braku fabuły, zaś Maybe Now jak kontynuację, na którą zupełnie nie ma się pomysłu, ale chce się coś napisać, żeby kasa się zgadzała. Brzmi brutalnie, wiem. Jednak nawet nie wiecie, jak bardzo czuję się zawiedziona, gdy sięgam po kolejną książkę autorki, którą kiedyś nazywałam jedną z moich ulubionych i dostaję coś bardzo miernego, czego polecić nigdy w życiu bym nie śmiała.

Niestety, ale pod kątem kreacji bohaterów sprawa również nie ma się lepiej. Każda postać wydała mi się strasznie papierowa, sztuczna i wręcz szablonowa. Momentami zastanawiałam się, czy aby na pewno czytam książkę Colleen Hoover. Szkoda.

STRUKTURA

Maybe Now podzielone jest na numerowane rozdziały, w których narratorem jest Warren i to jego oczami poznajemy historię. W przypadku Maybe Now zaś sprawa ma się podobnie co do budowy, jednak mamy więcej narratorów - są nimi Maggie, Sydney, Ridge, Jake. I jak zazwyczaj lubię, jak jest wielu narratorów, tak tutaj mam wrażenie, że ta mnogość perspektyw miała być tylko zapychaczem. Dodatkiem do historii są również teksty piosenek tworzone przez Ridge'a i Sydney, które otrzymaliśmy w dwóch wersjach - angielskiej i polskiej (na końcu książki).

PODSUMOWUJĄC

Maybe Now. Maybe Not to niestety klasyczny przykład klątwy drugiego tomu, a także dowód na to, że chyba jednak można mieć przesyt książek danego autora. I albo to ja nie czuję już twórczości Colleen Hoover, albo te historie były najzwyczajniej w świecie słabe. Autorka może i miała jakiś zamysł na pokazanie losów bohaterów po happy endzie, ale zupełnie nie wykorzystała potencjału, a wręcz go zmarnowała.

Niestety, ale nie polecam. Ani trochę.

Amanda Says

W nowej książce Colleen Hoover znajdziemy nie jedną, a dwie historie. Pierwsza z nich zatytułowana "Maybe Not" to krótkie, ale bardzo wciągające opowiadanie. Poznajemy w nim losy najlepszego przyjaciela Ridga - dowcipnisia Warrena i jego nowej współlokatorki - zimnej i zamkniętej w sobie Bridgette. Od początku relacja tej dwójki jest bardzo napięta, pełna zarówno iskier nienawiści jak i pożądania. Z jednej strony Warren nie może znieść obecności Bridgette, bo na każdym kroku zachowuje się jak s*ka, z drugiej uważa ją za gorącą laskę. Ona z kolei odwzajemnia jego niechęć i z każdym dniem staje się coraz bardziej wredna. Czy uda im się dojść do porozumienia? Tego na pewno Wam nie zdradzę! Mogę jedynie obiecać, że ich historia jest bardzo zabawna i seksowna. I mimo, że nie zajmuje zbyt wielu stron w książce to łatwo przywiązać się do głównych bohaterów.

Drugi tytuł "Maybe Now" to bezpośrednia kontynuacja "Maybe Someday". Po tym jak Ridge i Sydney oficjalnie zostają parą, chcą się sobą nacieszyć i każdą wolną chwilę spędzają razem. Jest też Maggie, którą nieustannie przytłacza własna choroba. Po rozstaniu z Ridgem dziewczyna odkurza listę, na której kilka lat temu, wypisała sobie rzeczy, które chce zrobić przed śmiercią. Kiedy odhacza z niej pierwszy punkt, poznaje przystojnego kardiologa, z którym zaczyna ją łączyć niesamowita chemia. Jednak Maggie obiecała sobie, że już z nikim na stałe się nie zwiąże, bo nie chce później stać się dla nikogo ciężarem. Czy da więc tej relacji szansę? Czy Sidney będzie w stanie zaakceptować fakt, że po zerwaniu, Ridge i Maggie, nadal będą się przyjaźnić? To o tym właśnie jest ta historia. Colleen Hoover jak zwykle mnie nie zawiodła. Już dawno nie miałam w rękach jej książki i czytając "Maybe Now" przypomniałam sobie za co kocham jej powieści i jak bardzo jej pióro potrafi być uzależniające. Ta autorka ma po prostu wielki dar do opisywania emocji i uczuć swoich bohaterów i tutaj kolejny raz mogłam się o tym przekonać. Polecam wszystkim fanom!

Książka ta jest podzielona tak jakby na dwie historie. Maybe Not i Maybe Now. Pierwsza z nich jest dość krotka ale też bardzo zabawna. Poznajemy w niej dwie nowe postacie które mimo nienawiści do siebie nawzajem również się pociągają. Bridgette i Warren to współlokatorzy którzy od początku mają ze sobą dużo wspólnego ale mimo to z chęcią wykopali by te drugie za drzwi. Mimo upływającego czasu nie mogą znaleźć wspólnego języka. Warren jednak postrzega dziewczynę jako piekielnie seksowną ale też jako piekielnie wredną. Ona za to z dnia na dzień staje się coraz bardziej niemiła. Jednakże ON też nie jest przez nią postrzegany jedynie jako "pajac" . Czy uda im się w końcu znaleźć wspólny język i przestaną się kłócić? Każdy wie jak mała jest przerwa od nienawiści do miłości. Czy w tym przypadku będzie tak samo?

Druga historia to dalszą część „Maybe Someday"

Dalsze losy Ridge i Sydney ale też Maggie. Choroba dziewczyny tak zawładnęła nią że postanawia znaleźć starą listę rzeczy które chce zrobić przed śmiercią. Gdy pierwszy punkt już za nią poznaje pewnego mężczyznę. Kardiolog oddaje jej swe serce po niedługim czasie i ona jemu także. Zakochani jednak mają spory problem ponieważ Maggie nie ma zamiaru się z nikim wiązać bo boi się że będzie dla kogoś ciężarem . Ridge i Sydney byli dla mnie sporą zagadką ale myślę że lepiej będzie jak każdy rozwiąże ją Sam. Naprawdę polecam obie historię są wspaniałe.