Marzycielka z Ostendy

Schmitt napisał prawdziwą książkę o miłości. Taką, która naprawdę daje do myślenia. Przyznaje się sama przed sobą, że po lekturze tej książki, długo rozmyślałam o obliczach miłości z jakimi można mieć do czynienia. Człowiek na co dzień żyje w biegu i po prostu pewnych rzeczy nie jest w stanie dostrzec. A tu proszę, taka na pozór niewinna książka i chwilowa pauza, która pomoże dostrzec to, co tak naprawdę powinna być dla człowieka ważne. Do czytania tej książki należy podejść z pełną powagą i uwagą.

Pięć twarzy miłości.

Opowieść o uczuciu, które nie umarło, choć drogi kochanków już dawno się rozeszły. O podejrzeniach, które doprowadziły do zbrodni. O pięknie, jakie dostrzegł ślepiec i uczuciu, które rozbudził w kobiecie do niej samej. O oczekiwaniu na coś, co może okazać się miłością lub śmiercią. Oraz historia, która wyróżnia się ze zbioru, bo mówi o niespodziewanie odkrytej sympatii do powieści i przyjaźni między kuzynostwem. Wciąż jest w jej obecna miłość, ale nie romantyczna i zdecydowanie w subtelniejszej formie.

Eric-Emmanuel Schmitt jest malarzem słowem. Z wyjątkowa wrażliwością kreśli historie o intrygujących bohaterach, których wnętrza pełne są kolorów, często tłumionych przez życie. Poświęca dużą uwagę plastycznym opisom krajobrazów, które już lata temu mnie ujęły i które wciąż rozbudzają we mnie wiele emocji. Nawet brzydkie bywa piękne, a piękne nigdy nie jest pozbawione głębi. Każdy drobny element kolejnych opowiadań zdaje się być na właściwym miejscu i wszystko jest takie... Przyjemne. Estetyczne. Komfortowe. A jednak budzi smutek i chwyta za serce. Potrafi też bawić.

Co ciekawe. Autor nie znajduje się w gronie moich literackich ulubieńców, a jednak za każdym razem odczuwam dzięki niemu wiele i doceniam piękno jego historii. Łapię za wszystko, co stworzył i co mam na wyciągnięcie ręki, a moje serce za każdym razem krzyczy, że jest to cudowna wyprawa do świata emocji. Najwyraźniej sama siebie już z przyzwyczajenia oszukuję, że proza Schmitta nie jest dla mnie tak ważna, jak faktycznie jest.

Wznowienia, jakie serwuje nam wydawnictwo Znak Literanova, natomiast warte jest uwagi i tylko zachęca mnie do sięgania po kolejne tytuły autora. Na coś takiego czekałam od dziesięciu lat! Wkrótce przeczytam wszystko spod jego pióra, zobaczycie. Idzie mi to nie najgorzej i bawię się przy tym wybornie!

przekł. Anna Lisowska

Uwaga. Brzydkie słowa pokroju „homoseksualista" zamiast „osoba homoseksualna".

“Wymarzona kobieta to nie ta, o której marzy ona sama, ale ta, którą widzi mężczyzna”

Nie przepadam za opowiadaniami, jednak opowiadania Erica-Emmanuela Schmitta to jedne z niewielu, w których potrafię się odnaleźć i czerpać przyjemność podczas lektury.

“Marzycielka z Ostendy” to zbiór pięciu opowiadań, których motywem przewodnim są uczucia, wspomnienia i miłość. Pomimo tych cech wspólnych każde opowiadanie jest inne, napisane w zupełnie innym klimacie. Tematyka opowiadań jest różnorodna. Czytając je nie poczułam żeby któreś z nich było było zbyt krótkie. Każde jest hermetycznie zamkniętą, małą historia z bardzo dobrze wykreowanymi bohaterami, którym pomimo bardzo krótkiej formy, nic nie brakuje.

Wydaje mi się, że nie muszę wspominać o stylu pisania autora, jeśli czytaliście moje poprzednie opinie o książkach Erica-Emmanuela Schmitta, to wiecie, że za każdym razem się nim zachwycam. Tak było i tym razem, tej książki nie czytałam tylko przez nią płynęłam, a w każdym z opowiadań znalazłam morał.

Jeśli miałabym wybrać te, które zapadły mi w pamięć to historia tytułowej Marzycielki z Ostendy czyli Emmy Van A i Kobieta z bukietem.

Jeśli jeszcze nie czytaliście nic od tego autora, to koniecznie musicie nadrobić.

“W gruncie rzeczy nic nie przeżyła, ale przemarzyła…”