Marvel Now 2.0 Hawkeye. Kate Bishop

Kate Bishop to jedna z bohaterek młodej ekipy Avengersów, która stopniowo na przestrzeni lat zdobywała sobie coraz większe uznanie pośród fanów komiksów. Było pewne, że prędzej czy później otrzyma ona swoją własną serię jak na pierwszą kobietę, która przybrała imię Hawkeye przystało. Rodzimy czytelnika musiał odczekać jeszcze kilka dodatkowych lat, aby móc zobaczyć mistrzynię łucznictwa w akcji.

Album zaczyna się w momencie, kiedy tytułowa bohatera wraca do słonecznego Los Angeles, gdzie planuje zacząć żyć od nowa po swojemu. Plan jest prosty zdobycie licencji prywatnego detektywa i zarabianie na pomaganiu innym. Problemem stają się jednak koszty, jakie trzeba na samym początku ponieść. Brak gotówki na zdobycie potrzebnych papierów na pewno nie odstrasza jej od chęci rozwiązania kilku spraw na boku. Pierwsza z nich wydaje się banalnie prosta, chwilami nawet bardzo podejrzliwie łatwa. Było do przewidzenia, że coś będzie musiała się w tym zleceniu skomplikować. Prowadzone przez Kate dochodzenie pozwala jej odkryć tajemniczy kult, który doskonale pokazuje mroczne i przerażające oblicze Miasta Aniołów. Później wcale nie będzie łatwiej, każda kolejna „fucha” to coraz mocniej podniesiona poprzeczna i poważniejsze wyzwania. Na jej drodze pojawiają się również dobrze znane fanom Marvela postacie pokroju Jessici Jones, Wolverina czy Clinta Bartona.

Fabularnie album Hawkeye: Kate Bishop stoi na przyzwoitym poziomie, zapewniającym czytelnikowi odpowiednią dawkę rozrywki. Scenarzystka Kelly Thompson umiejętnie miesza detektywistyczne elementy historii z bardziej wyrazistą i widowiskową akcją. Kolejne pokazane sprawy/wątki mają swoje mniejsze lub większy wzloty jakościowe, zdarza się im jednak również zaliczyć kilka „wpadek” (na całe szczęście nie ma ich dużo i nie wpływa to na pozytywny odbiór całości). Na pewno nie należy jednak oczekiwać od zaserwowanych tutaj historii czegoś nadzwyczajnego. Całość od samego początku miała być łatwa, prosta i przyjemna i dokładnie taka jest. Jedyny mały minus całości (ocena mocno subiektywna) to trochę zbyt mocne skupienia się na sprawach, w których Kate zawsze musi pomagać innym kobietom i chwile, kiedy to scenarzystkę ponosi trochę zbyt wybujała wyobraźnia.

Bezsprzeczną największą zaletą tytułu jest tutaj oczywiście sama superbohaterka. Jest ona naprawdę dobrze nakreśloną wielowarstwową postacią, której nie brakuje przebojowości, złośliwości i ciekawego poczucia humoru. Dosyć blado wypadają przy niej niestety inne drugoplanowe postacie, nawet jeśli mowa tutaj o prawdziwych ikonach Marvela (wyjątkiem jest tutaj Jessica Jones). Nie można jednak uznać tego za dużą wadę albumu, szczególnie że „gwiazda” może być w komiksie tylko jedna.

Pewną dozą rozczarowania okazuje się tutaj oprawa graficzna autorstwa Leonardo Romero i Michael’a Walsha. Obaj artyści stawiają na dużą dawkę prostoty i styl nawiązujący do klimatu „retro”. O ile w małych kadrach się to jeszcze sprawdza to już w dużych panelach stanowi pewien dość mocno zauważalny problem jakościowy. Nie jest więc nadmiernie zachwycająco, nie można jednak również jednoznacznie określić rysunków jako brzydkie.

Hawkeye: Kate Bishop jest więc tytułem, po który powinien sięgnąć zarówno każdy obeznany miłośnik Marvela, jak i ktoś, kto nie zna jeszcze tej postaci i chce poszerzyć swoje komiksowe horyzonty.

DO STRZELANIA POTRZEBA KOBIECEJ RĘKI

Przyznam, że trochę obawiałem się tego tomu „Hawakeye’a”, bo historia o bohaterach tej serii, jaką jego scenarzystka stworzyła na potrzeby minieventu „Pokolenia” była najsłabszym momentem całego tomu. Na szczęście zbiorczy album „Hawkeye: Kate Bishop” (szukajcie go w ofercie księgarni TaniaKsiazka) okazuje się całkiem przyjemną rozrywką spod szyldu superhero. I przy okazji godnie kontynuującą serię przejętą po znakomitych poprzednikach.

Kate Bishop to żeńska wersja Hawakeye’a – niesamowicie utalentowana łuczniczka, która równie celnie trafia swoich wrogów ripostami i ostrymi słowami, co strzałami. Do tej pory nosiło ją tu i tam, ale teraz w końcu powraca do Los Angeles, gdzie chce zając się pracą detektywa i założyć własną agencję. Nie jest jednak łatwo, bo nie dość, że brakuje jej i licencji, i pieniędzy, to jeszcze nawet do facetów nie ma szczęścia. Jakby tego było mało, jej pierwsze zlecenie okazuje się być podejrzanie łatwe, a na dodatek ktoś jej bliski może być zamieszany w spisek. Co tu właściwie się dzieje? Co stało się z jej matką? I co jeszcze na nią czeka?

„Hawkeye” był jedną z najlepszych serii z Marvel Now. Fabularnie prosty, unikający angażowania się w wielkie wydarzenia uniwersum, a bardziej skupiny na codziennych i miłosnych problemach, zabarwiony na dodatek nutą noir rodem z „Sin City”, urzekał tym, że nie wymagał od czytelnika znajomości ani postaci, ani świata Marvela, a jednocześnie trzymał wysoki poziom. Podobną jakość udało się utrzymać, kiedy serię przejął na krótko Jeff Lemire. Pozostawało jednak pytanie, jak całość wyjdzie Kelly Thompson, która nie dość, że nie popisała się w „Pokoleniach”, to jeszcze wydawał się w ramach przygód Kate powielać schematy i motywy z „Jessici Jones”.

A jednak spod jej ręki wyszedł naprawdę udany komiks. Udany do tego stopnia, że był nawet nominowany do nagrody Eisnera. Autorka wzięła na warsztat sympatyczną, wyszczekaną postać, odsadziła ją w intrygujących przygodach, dodała humoru i lekkości, postawiła na dynamikę i dobrą zabawę i tak zrodził się album, który naprawdę dobrze się czyta. Gościnne występy takich bohaterów, jak Jessica Jones, Wolverine czy Clint Barton dodają całości atrakcyjności, a wszystko to wieńczy udana, dobrze pasująca do dość ascetycznych i stonowanych grafik znanych z poprzednich tomów „Hawkeye’a” szata graficzna.

Jeśli więc lubicie postać, śmiało możecie sięgnąć po ten album. To dobry komiks superhero, utrzymany w estetyce typowej dla marvelowskich komiksów kobiecych (estetyki, którą przyznam, ze bardzo lubię) i oferujący solidną dawkę (350 stron!) konkretnej rozrywki. I śmiało można zacząć swoją przygodę z serią właśnie od niego, a to także ma znaczenie.

Nadal mam ambiwalentny stosunek, do tych wszystkich hulków, supermenów, spidermanów, czy innych herosów, którzy gdyby nie ich niezgulstwo, albo inne wypadkowe - przyznajmy to szczerze, nie byliby zbyt interesujący. Co innego taki Hawkeye, czy inaczej mówiąc Sokole Oko. Stworzony w latach sześćdziesiątych, przez dwójkę twórców, zyskał sympatię i uznanie, można by rzec wszędzie. A czym się różni ten heros, od innych, może zapytacie. Ano tym, że jego"moce" pochodzą od niego samego. Jest po prostu znakomitym łucznikiem i nawet ze starcia, z naładowanym mocami przeciwnikiem potrafi wyjść zwycięsko. Całkiem niedawno obejrzałem trochę inną historię o tym bohaterze „Hawkeye. Kate Bishop”.

O komiksie możemy przeczytać, że:

Kate Bishop – prawdopodobnie najlepsza, a na pewno najbardziej niepokorna i wygadana łuczniczka na świecie – powraca do Los Angeles, aby założyć własną agencję detektywistyczną. Nie ma licencji, pieniędzy ani szczęścia do chłopaków, ale jej pierwsza sprawa okazuje się całkiem łatwa… aż za łatwa. Czyżby Hawkeye wpadła właśnie na trop spisku, za którym stoi ktoś bardzo jej bliski? I czy odkryje wreszcie prawdę o zniknięciu swojej matki? Gościnnie występują: Jessica Jones, Wolverine i Clint Barton (wiecie, ten drugi, mniej znany Hawkeye)!

Lekka i prosta opowieść. Ma swój urok, a przy okazji w jednym tomie dostajemy cala serię. Czyta się dobrze bo ma sporo humoru a i nie brak kryminalnej zagadki. Superbohaterskie momenty także ubarwiają historię Jest tu tez dynamiczna akcja, ciekawe zagadki, codzienne życie. Szkoda jedynie ze rzecz przypomina Jessicę Jones, a to naprawdę duży minus – przynajmniej dla mnie.

Komiks jest prosto narysowany ale ten styl pasuje do niego. To już jego cecha charakterystyczna, której trudno nie lubić. Na koniec warto wspomnieć też o wydaniu. Zbiorczy tom oferuje mam trzy oryginalne albumy czyli łącznie 16 zeszytów solowej serii Kate. Na czytelników czeka wiec solidny komiks rozrywkowy.