Marvel Fresh Król w czerni

Dla mnie to właśnie esencja komiksu – bohaterowie, z którymi można się utożsamić, mimo ich nadludzkich mocy. Biorę kolejny tom!

POPKulturowy Kociołek:

Wielbiciele Marvela i wszelkiego rodzaju crossover-ów komiksowych znowu mają wiele powodu do radości. W ofercie wydawnictwa Egmont pojawił się bowiem album Król w czerni, czyli mroczny finał opowieści o Venomie, gdzie swoje pięć minut mają również inni herosi.

Za tytuł odpowiedzialny jest oczywiście Donny Cates, pomysłodawca i wykonawca całej Venomowej serii. To właśnie on postanowił sprowadzić na Ziemię Knull’a, boga Symbiontów który nie darzy autochtonów zbyt wielką sympatią. Naprzeciwko niego staną znani nam herosi, którzy wraz z Venomem muszą powstrzymać króla symbiontów i jego niszczycielską armię. Nie będzie to zadanie proste, gdyż przeciwnik jest naprawdę bardzo niebezpieczny. Do samego końca nie będzie więc wiadomo czy uda się ocalić planetę i czy są oni naprawdę gotowi na wielkie poświęcenie.

Zarys historii albumu Król w czerni brzmi jak większość superbohaterskich komiksów, czyli prosto i widowiskowo. W pewnym sensie tak właśnie jest. Autor zdecydowanie nie miał zamiaru dokonywać rewolucji gatunku i oparł się on na sprawdzonych schematach z innych odsłon serii (Venom). W żadnym przypadku nie należy jednak tego traktować jako wadę tytułu, zwłaszcza jeśli lubi się dynamiczną akcję.

Scenarzysta nie marnuje tutaj zbyt wiele czasu na przygotowanie odbiorcy na pewne wydarzenia. Po kilku pierwszych stronach spokoju od razu jesteśmy wrzuceni w sam środek akcji podkręconej do maksymalnego możliwego poziomu. Cała opowieść toczy się wokół epickiego kryzysu, z jakim muszą sobie radzić bohaterowie. Venom skupia wokół siebie całą plejadę znanych herosów Marvela. Nawet jeśli wcześniej byli oni wrogami, teraz muszą się ze sobą nauczyć współpracować dla dobra planety.

Wątek ten świetnie wypada zwłaszcza w przypadku człowieka pająka. Donny Cates w ciekawy i przemyślany sposób bada i prezentuje więzi między Venomem i Spider-Manem, Venomem i Eddiem Brockiem i wieloma innymi postaciami. Relacje te są testowane i ewoluują w trakcie całej serii, dodając historii dodatkowej głębi. Twórca po mistrzowsku splata więc narrację obejmującą całe uniwersum Marvela, ukazując różnorodnych bohaterów i złoczyńców stawiających czoła potężnemu wrogowi....

CZERŃ PRZYBYŁA

Lovecraft spotyka Venoma? Czemu nie. Król w Czerni z miejsca kojarzy się z wymyślonym przez Roberta Chambersa, a wzbogacającym lovecraftowskie uniwersum Królem w Żółci i taką właśnie postać wplótł do swej opowieści o Venomie, spidermanowym antybohaterze, Donny Cates, postanawiając raz na zawsze wyjaśnić wszystko o symbiontach, domknąć wszystkie sprawy i dorzucić coś do ich mitologii od siebie. I całkiem sprawnie mu to wyszło. I chociaż nadal wolę takie urocze kicze, jak „Planet of the Symbiotes” Micheliniego, „Król w Czerni” to kawał dobrego eventu – o wiele lepszego od „Empireum” – który z czystym sercem polecam.

Król w Czerni. Knull. Mroczne, symbiotyczne bóstwo. Od dawna zmierzał na Ziemię, można to było powstrzymać, ale Venom wybrał ratowanie syna, niż świata, a teraz ten przybywa i ma po swojej stronie smocze symbionty! Venom staje z nim do walki, nie jest sam – najwięksi bohaterowie Ziemi są po jego stronie – ale tego starcia mogą nie wygrać. Szykuje się prawdziwy, mroczny koszmar, na jaki nikt nie jest gotowy…

Spider-Man i eventy to temat rzeka. No bo wewnątrz serii nigdy ich nie brakowało, a taka druga „Saga klonów” to chyba najbardziej obszerny event w dziejach komiksu, ale mało rzeczy z tego pajęczaka sięgnęło dalej, by wpłynąć jakoś mocno na ogół uniwersum Marvela. Można tu wspomnieć o „Dark Reign”, kiedy to główny wróg Pająka, czyli Osborn, stanął na czele amerykańskich służb i miał duży wpływ na różne fabuły, ale wątek ten był konsekwencją wydarzeń „Tajnej inwazji”, a swój finał znalazł w kolejnym wydarzeniu – „Oblężeniu”. A tak ogólnie no co działo w świecie Pająka, w świecie Pająka pozostawało. A „Królem w Czerni” rozlewa się to wszystko na całe uniwersum, będąc rozległym wydarzeniem, który w oryginale dostał kilka one-shotów i miniserii z „King in Black” w tytule i sporo tie-inów w seriach o Kapitanie Ameryce, Hulku czy Daredevilu (w Polsce jest tego zdecydowanie mniej, ale parę mamy i pewnie mieć będziemy w „Nieśmiertelnym Hulku” czy „Strażnikach galaktyki”).

Więc rozmach to ma i ten rozmach widać. Główna opowieść to tylko pięć zeszytów, ale w tomie zebrane zostały dodatkowo zeszyty serii „Venom”, w ramach której to wszystko się zaczęło i toczyło do tego momentu. No i wraz z tym tomem, piątym zbiorczym już, dostajemy też finał tej serii pod rządami Catesa. Finał widowiskowy, czasem epicki, podany w bardzo przyjemnym stylu. Bo akcja akcją, bardzo dobra jest, ale robotę w znacznej mierze robi tu horrorowy klimat i pójście w thriller psychologiczny, gdzie bywa ponuro, depresyjnie i z ciekawym spojrzeniem na postacie. Oczywiście całości nie brak też catesowego luzu i nonszalancji, a wszystko satysfakcjonuje i pozostawia po sobie dobre wrażenie. Nawet bardzo dobre.

Duża w tym wszystkim też zasługa ilustracji. Ta, całkiem zgrabne, dość realistyczne i mroczne, ale odpowiednio lekkie i cartoonowe, mają w sobie coś widowiskowego, coś nastrojowego i w ogóle jakoś tak w oko wpadają. Fajnie to wygląda, bo kolor też robi robotę, a dobre wydanie, tradycyjnie, podkreśla jeszcze to wszystko. I tylko jeszcze żal, że to już koniec, bo fajne było, świetnie dla fanów – tak ten event, jak i cała seria – udane dla tych, którzy jednak z Venomem i Pajęczakiem nie za wiele mieli do czynienia. No i po prostu to była jedna z najlepszych serii od Marvel Fresh i będzie mi jej brakować.