Maria Jolanta Wilczurówna

Na początku byłam sceptyczna wobec pomysłu autorki i nie do końca przekonana czy nie czeka mnie "odgrzewany kotlet". W końcu "Znachor" to klasyka nie do podważenia. Zaryzykowałam jednak z czystej ciekawości. Czy słusznie?

Tak! Ponieważ ominęłaby mnie sympatyczna lektura na jedno leniwe popołudnie. Książka jest krótka, czyta się ją w mgnieniu oka, więc nawet ten jeden argument przeważa na jej korzyść. Jest ich jednak znacznie więcej, ponieważ sięgamy po opowieść która jest lekka, ciekawie napisana a także sugerująca co nowego wydarzyło się w życiu bohaterów, których tak bardzo doceniamy.

Doskonale znamy historię profesora Wilczura, ale do tej pory jedynie wzmiankowo czytaliśmy o jego córce. Dziś to Marysia staje na pierwszym planie i opowiada o tym co działo się gdy odzyskała już ojca. Śledzimy starania dziewczyny w dążeniu do założonych celów mimo wątpliwości jakie ma wobec tego wszystkiego jej narzeczony. Rozpoczyna się zatem walka o własne racje oraz konfrontacja z serca i rozumu.

Autorka w mocnym stylu próbowała przedstawić siłę kobiet na przykładzie Marysi. Uważam, że miała na to za mało stron, ale z drugiej strony udało się jej przemyć ciekawe wartości. Czytamy zatem o niezależności, dumie oraz prawie do własnego głosu na bazie obyczajowej fabuły z domieszką kilku romantycznych scen. Wszystko to jest proste i czytelnik nie ma żadnych wątpliwości co do motywów, które prezentuje nam Echt.

"Maria Jolanta Wilczurówna" ma ciężką drogę do pokonania, ponieważ stoi w tle szanowanego klasyka. Ma jednak szansę na przebicie, ponieważ pisana jest z lekkością i swobodą przekładającą się na dużą obrazowość. Sylwetki postaci są zaskakująco dobrze wykreowane a całość czyta się z rosnącym zaciekawieniem. Żałuję jedynie niewielkie liczby stron, ponieważ tak dobrze się to czytało, że chciałoby się więcej.

Marysia wraz z odnalezionym po latach ojcem Rafałem Wilczurem wraca do Warszawy. Wiedziona powołaniem i ambicją postanawia kształcić się na lekarkę. Ojciec bardzo ją w tym wspiera, jednak młody narzeczony Leszek nie podziela ich entuzjazmu. Dowiedziawszy się o planach Marysi, uznaje je za fanaberię i zrywa zaręczyny. W jego oczach, jak i w mniemaniu większości społeczeństwa, kobieta stworzona jest do bycia przykładną żoną i matką, a połączenie tych obowiązków z innymi ambicjami jest niewykonalne.

Marysia jednak mimo złamanego serca obstaje przy swoich planach i zaczyna szkołę. Czy Leszek zrozumie, że dziewczyna jest tą jedyną i czy dojrzeje do tego, by zaakceptować decyzje i plany Marysi?

Autorka zabiera nas również z powrotem do Radoliszek, gdzie profesor Wilczur rusza z projektem wybudowania lecznicy dla biednych.

To bardzo przyjemna i pozytywna w odbiorze lektura, w której znalazło się również miejsce na zagrożenie i intrygę. Czyta się ją z zaciekawieniem i momentami z przyspieszonym biciem serca.

Lekka lektura, idealna na spokojny zimowy wieczór, a dla fanów „Znachora” będzie prawdziwą gratką.

Serdecznie polecam.

Nikt w Radoliszkach nie zapomniał podziwianego uzdrowiciela, ale i większość ludzi nie wierzyła w jego powrót. Co by miał robić na prowincji sławny profesor? A przecież nie ma największego znaczenia nazwisko, ale jego wrażliwe serce i doskonale sprawne ręce. Wykorzystując swoje niebywałe umiejętności, Antoni Kosiba czynił prawie cuda. Chromych stawiał na nogi, a ciężko zranionych od śmierci ratował.

Zoni serce szybciej w piersi biło, kiedy zobaczyła, jak „Ludzie gratulują, kobiety ocierają łzy z oczu, a chłopy wołają, że teraz jak wrócił znachor, wszystko będzie dobrze”. Przecież i matka, i jej nowo narodzone dziecko uratowani zostali.

Sens działań lekarza stał się motywacją dla ludzi, dla których praca z chorymi męczącą była. Nawet dawny oskarżyciel znachora jakby łagodniał, odnalazł swoje powołanie. „Przestały go irytować prostackie maniery pacjentów, zaczął rozumieć powody, dla których prości ludzie tak uwielbiali Wilczura”

Charyzma profesora rozpalała iskrę pasji u młodych ludzi. Jego ukochana córka Marysia postanowiła zostać lekarzem, a upewniła się w tym, kiedy podniosła na duchu zapłakaną Monikę. „Wyglądasz pięknie, jak Madonna z dzieciątkiem – rzuciła przez ramię, wychodząc z sali”. Czemu winne było dziecko, lekkomyślnie prawie odrzucone przez rodzicielkę?

Były też i młode niewiasty bez tytułu, posagu i wiedzy, które wolały być nieszanowane i lekceważone, ale niezmęczone.

„- Mam nadzieję, że uświadomisz matko, swojej córce, co oznacza uzależnienie od drugiego człowieka”

Czasem takie zniewolenie emocjonalne kończyło się dopiero po śmierci tyrana. Szczególne wyznanie uczyniła szczęśliwa wdowa: „Tylko ja znam całą prawdę o moim małżeństwie. Nigdy więcej ten człowiek nie będzie mnie poniżał. Żyłam bez miłości, bez serdecznego słowa, bez pomocy w trudnych chwilach.”

Marysia Wilczurówna przypomniała sytuacje, kiedy potrzebowała słodkiej pociechy: „Moja mama powtarzała, że na zmartwienia najlepsze są kremówki i gorąca czekolada”. Kiedy zakochany Leszek Czyński po raz drugi został przyjęty jak narzeczony, usłyszał toast: „- Za miłość, która wszystko wybaczy – dodał szczęśliwy ojciec”.

Wierzyć trzeba, że Miłość ci wszystko wybaczy, nawet przeklęta, okrutna i zła, jak śpiewała Hanka Ordonówna. Niestety znak czasu odbił się mrocznym piętnem na literaturze klasycznej. Parafilia rzuca cień na wzniosłe uczucia. Dobrze się stało, że pani Katarzyna Echt podkreśliła aspekt duchowy pożądania, a nie jedynie fizyczny. Wyższość szlachetnych cech i lotność chwalebnych ambicji dominuje w opowieści o losach Marysi Wilczurówny. Medycyna na szczęście nie była tylko przywilejem mężczyzn. Wątek sensacyjny wzmocnił koloryt fabuły. Barwna charakterystyka bohaterów jest potężną zaletą powieści, którą Wam polecam. „Maria Jolanta Wilczurówna” to urocza i dynamiczna powieść, której przydał się powiew współczesnej literatury.

Cześć.

Oglądacie ekranizacje klasyków polskich lub lubicie czytać?

Powiem Wam, że ja lubię oglądać filmy na podstawie powieści, bardzo rzadko czytam książki, po obejrzeniu najnowszej wersji „Znachora” postanowiłam sięgnąć po książkę i poznać dalsze losy bohaterów„Maria Jolanta Wilczurówna” Katarzyna Echt, wydawnictwo Novae Res.

Od pierwszej strony przepadłam i chętnie zagłębiłam się w historii bohaterów.

Marysia po odzyskaniu ojca oraz majątku pragnie rozwijać swoje aspiracje. Młodą kobieta chce się rozwijać i spełniać swoje marzenia. Jednak plany Marii nie do końca podobają się Leszkowi jej narzeczonemu i stara się odwieść kobietę od tego pomysłu. Związek młodej pary przeżywa kryzys. Marysia postanawia zawalczyć o swoje marzenia, wolność. Czy jej się to uda?

Otrzymałam piękną, pełną emocji historię o kobiecie, która postanawia iść swoją drogą i spełniać swoje marzenia. Marysia twardo idzie w wyznaczonym kierunku i uzupełnia swoją wiedzę idąc po swoją przyszłość. Wskazanie, że warto dążyć do spełnienia nawet tych najmniejszych marzeń, nie tylko tych dużych, czasem po przez łamanie otaczających nas zasad, konwenansów.

Autorka również nakreśla w książce bardzo ważny wątek jakim jest przemoc w rodzinie oraz molestowanie seksualne. Jest ona ukryta za drzwiami domu, nie widoczna dla otoczenia, a nawet także dla osób żyjących pod jednym dachem. W sposób subtelny, a zarazem stanowczy autorką pokazuje tragedię jaką dzieje się za zamkniętymi drzwiami.

Książka świetnie oddaje klimat minionych czasów i nawet jeśli czytelnik nie zna „Znachora” spokojnie odnajdzie się w tej historii. Książkę z całego serca polecam.

A gdyby tak przełamać konwenanse, czy Mariolka zwojowałaby świat, podobnie jak jej ojciec, profesor Wilczur? Czy odważyłaby się sięgnąć po wykształcenie, realizację swoich pasji, nie podążając utartą ścieżką pani domu, żony, matki? Czy można jednocześnie kochać i być kochaną, realizując się zawodowo? To wciągająca i klimatyczna powieść nie tylko dla fanów „Znachora”.

Rafał Wilczur odzyskuje pamięć, a wraz z nią córkę, majątek i dobre imię. Wracają do Warszawy, gdzie Marysia towarzyszy ojcu na obchodzie w klinice i dostrzega nowe możliwości.

Do tej pory pragnęła tylko miłości Leszka. Dużo czasu i wytrwałości zajęła im walka o miłość i przychylność jego rodziców. Teraz, kiedy jej status społeczny uległ zmianie, tym bardziej pozostało odliczać już tylko dni do wymarzonego zamążpójścia. A gdyby tak przełamać schematy?

Marysia chce dorównać mężowi edukacją i zdać maturę. Ale to tylko początek, marzy by zostać lekarzem. Niestety długi okres nauki i sam zawód nie sprzyjają planom rodzinnym. Czy Leszek będzie w stanie to zrozumieć i nie tylko poczekać na swoją żonę, ale potem dzielić się nią o każdej porze dnia i nocy z chorymi?

Podczas gdy profesor Wilczur planuje realną pomoc na wsi, tam, gdzie okazano mu wsparcie, gdy wszystko stracił, Leszek nie może pogodzić się z ambicjami ukochanej. Znachor buduje lecznicę dla ubogich, a młody hrabia zrywa zaręczyny.

Jednak drogi Leszka i jego rodziny na dobre przecięły się z tymi rodziny Wilczurów i teraz razem współpracują. W międzyczasie Marysia uczęszczając do szkoły dla dziewcząt przygotowuje się do matury, gdzie nadeptuje na odcisk pewnemu niebezpiecznemu mężczyźnie.

Od samego początku dałam się wciągnąć w historię, gdzie młoda kobieta pragnie realizować swoje marzenia i zboczyć z utartej ścieżki. Stanie przed wyborem, a na szali znajdzie się miłość. Czy w czasach, gdy od kobiety oczekuje się dbania o dom i rodzinę, znajdzie się miejsce na naukę, marzenia, pracę? Czy w czasach, gdzie pieniądz ma ogromne znaczenie, znajdzie się uznanie dla bezinteresownej pomocy ubogim?

Polecam serdecznie. To naprawdę przyjemna historia. Jest pełna emocji i trzyma w napięciu. Widać w niej bardziej nowoczesność i otwarcie na coś, co kiedyś było nie do pomyślenia, szczególnie wśród prostych ludzi, takich jak żyją w Radoliszkach. Ale czy to coś złego? Moim zdaniem autorka bardzo zgrabnie wplątała to, o czym się nie mówiło, czego wstydziło i co przeczyło konserwatywnemu podejściu, w realia opisywanych czasów.