Manipulantka

Bardzo lubię czytać thrillery psychologiczne, gdyż zawierają ukryte intencje osób, które z pewnych względów myślą inaczej, niż większość populacji. Tutaj autorka ukazała nam dwie postacie, które na zmianę będą opisywały co się u nich dzieje z ich perspektywy. Niemal od razu widzimy, że Iwona jest totalnym przeciwieństwem Anny. To kobieta zwyczajna, którą zostawił mąż. Ma nastoletnią córkę, która jej nie szanuje, nie liczy się z jej zdaniem i traktuje gorzej niż popychadło. Iwona bardzo by chciała, by jej dziecko było inne, by mogła mieć w niej oparcie, by pokazała, że nie stoczy się jak inne nastolatki. Narzuca jej wiele rzeczy, zarzuca jeszcze więcej, lecz nie zauważa, że to ona powoduje, że córka źle ją traktuje. Ona powiela jej błędy, a matka zamiast jej pomóc, często odrzuca spory, gdyż nie ma na nie ochoty. Wciąż porównuje ją do córki Anny, która jest dla swojej matki oparciem. Ta kobieta żyje życiem swojej przyjaciółki, lecz gdzie może, podkłada jej kłody. Robi wszystko, by być pępkiem świata, lecz stacza się bardzo nisko.

Drugą osobą jest Anna, matka nastoletniej córki, która również odeszła od swojego męża z powodu zdrady. Jest piękna, zgrabna, powabna i początkowo nieco naiwna. Przyjaźni się z Iwoną, lecz nie widzi, że ona ją niszczy. Cokolwiek się dzieje, usprawiedliwia ją, gdyż bardzo jej współczuje. Niekiedy razem się spotykają i wtedy upijają swoje wzajemne smutki. Kiedyś była bogata, lecz pomimo próśb byłego męża, nie chce do niego wrócić. Z przypadku zakochuje się w mężczyźnie, którego poznaje w swojej pracy. Wierzy, że złapała księcia za rogi, ale czy tak jest naprawdę? To on zwraca jej uwagę na dziwne zachowanie Iwony, lecz ona ją broni. To postać zagadkowa, gdyż często jej nastrój się zmienia. Raz jest współczująca, ale bywa i opryskliwa. Iwona jest bardzo zazdrosna o życie przyjaciółki i widzimy to aż nadto. Chce ją tylko dla siebie i oznajmia, że zrobi wszystko, by tak się stało. Jaki może być tego koniec?

Oj bardzo mnie ta książka pochłonęła, gdyż choć obie kobiety grają określony charakter, czyli dobry i zły, to jednak nie do końca zawsze się tak zachowują. Zdarzają im się wybuchy, u Anny niekiedy powstaje stan wyższości, choć miała być tą spokojniejszą. Z kolei Iwona miała być do końca złym charakterem, ale bywa, że jej współczujemy. Jest wredna, kłamliwa, atencyjna, ale niekiedy widzimy jej smutek. Bywa, że wyjawia nam swoje lęki i widać, że zwyczajnie jest samotna. Bardzo pragnie być kochana, ale posuwa się w tym za daleko. Bierze leki, lecz nie widać, by jej pomagały. Zbyt dużo i często się upija, obwiniając innych o swoje życie, choć sama do niego doprowadza. Książka ukazuje, że żyjąc życiem innych sami psujemy swoje. Nie zauważamy problemów naszych dzieci, gdyż wydają się nam małostkowe, a później za złe decyzje ich obwiniamy. Ja ją widzę jako thriller wychowawczy i uważam, że jest godna polecenia:-)

BRUNETTE BOOKS

Autorka powieści pt. "Manipulantka" pozostawia nas z pytaniem:

Czego możemy spodziewać się po swojej "najlepszej" przyjaciółce? I od razu dostajemy odpowiedź na okładce, że... wszystkiego najgorszego...

Mnie to przyciągnęło i uważam, że jest to rewelacyjny thriller psychologiczny. Już od pierwszej strony wciągnęła mnie ta historia i nie mogłam od niej oderwać się.

Poznajemy historię o dwóch przyjaciółkach, rozwódkach, które wychowują nastoletnie córki. Obie muszą zacząć nowe życie. Pracują w tej samej drogerii i zaprzyjaźniają się. Pomagają sobie w trudnych sytuacjach. Jednak wczytując się w tę historię dowiedziałam się, że Iwona jest ogarnięta obsesją na punkcie Anny. Totalnie ją osacza, a kiedy Anna poznaje faceta zazdrosna Iwona robi się niebezpieczna. Chce zrobić wszystko, żeby ich rozdzielić.

Jeśli jesteście ciekawi do czego posunie się Iwona, by zniszczyć szczęście Anny zachęcam Was, żebyście sami sięgnęli po tę książkę to dowiecie się.

Przyznam się, że bardzo lubię czytać takie popaprane historie. W tej książce dzieje się, oj dzieje. Zazdrość, manipulacje, toksyczne relacje, obsesja, kłamstwa, intrygi, nienawiść. Nie ma mowy o nudzie ani przez chwilę. Autorka wymyśliła intrygującą fabułę i umiejętnie manipuluje czytelnikiem. Świetnie wykreowane psychologicznie bohaterki. Jedna gorsza od drugiej. Podczas czytania odczuwałam niepokój i zło wylewające się ze stron powieści. Autorka genialnie pokazuje nam czytelnikom toksyczną przyjaźń, w której obie kobiety walczą o to, która jest ładniejsza, bogatsza i lepsza. Gdy jednej powodzi się to ta druga gotowa jest zrobić wszystko, by tej drugiej powinęła się noga. Przekonacie się do czego może doprowadzić obsesja na punkcie drugiej osoby oraz chora zazdrość. Przekonacie się, że nie każdy jest szczery i osoba budząca naszą sympatię może za maską skrywać swoje prawdziwe oblicze oraz złe intencje.

Powieść zmusza do przemyśleń.

Lubię styl autorki i tę książkę czytałam z ogromną ciekawością. Nie mogłam odłożyć tej książki dopóki nie poznałam finału tej historii. Jestem zadowolona i z przyjemnością sięgnę po kolejne książki autorki.

Zachęcam Was do przeczytania tej książki.

Polecam!

Sonia Rosa to tak naprawdę tylko pseudonim, ale kim naprawdę jest autorka „Manipulantki”? Warto się o tym samemu przekonać, dla mnie była to bardzo przyjemna niespodzianka. Co więcej, jakiś czas temu polecałam autorce… jej własną książkę:) Podczas spotkania online, które od czasu pandemii dość często są prowadzone, śmiechu było co niemiara. Dowodzi to jednak, że nawet, gdy nie znamy prawdy, coś ciągnie nas do ulubionych ludzi pióra.

Pisarka podająca się za Sonię Rosę nie jest dla mnie obca. Wcześniej czytałam inne tytuły wydane pod pseudonimem i nie czułam się zawiedziona. Co więcej, cieszyłam się, że po raz kolejny nie zostałam poczęstowana czyś mdłym, pospolitym, przywołującym dawne telenowele brazylijskie z lat dziewięćdziesiątych. Mroczne sekrety, uzależnienie od seksu czy inne dewiacje- o tym zwykle pisze nasza zagadkowa autorka, natomiast najnowszą powieść można podpiąć pod thriller psychologiczny, choć nie tak mocny i szokujący, jak inne tytuły. „Manipulantka” świetnie sprawdzi się dla grupy czytelniczej o słabszych nerwach.

Sonia Rosa stworzyła historię Anny i Iwony. Obie kobiety są rozwódkami przed czterdziestką, mają nastoletnie córki i pracują razem w niezbyt prestiżowej drogerii o nazwie Koniczynka. Z dalszych dialogów dowiemy się, że to Anna zawsze wiedzie prym, jest piękniejsza, miała dostatniejsze życie i to za nią uganiają się mężczyźni. Z czegoś trzeba jednak żyć, opłacać rachunki i utrzymywać nastoletnie córki, dlatego kobiety na razie nie rezygnują ze swoich marnych pensji. Akcja nabiera tempa, gdy do Anny zaleca się przystojny, szarmancki i bogaty klient drogerii. Wówczas w Iwonie budzi się zazdrość, a nawet chorobliwa zawiść… Do czego posunie się biedniejsza, zakompleksiona i brzydsza kobieta, która uważa się przecież za przyjaciółkę Anny? Ech, to słowo jest naprawdę bardzo zobowiązujące, dlatego też warto przekonać się, czy pasuje do bohaterek wykreowanych przez Sonię Rosę.

Nie opowiem, rzecz jasna, wszystkich wątków zawartych w powieści. Szkoda by było ujawniać całość, ale jednego jestem pewna. Czytelnikom niejednokrotnie podniesie się ciśnienie, a ludzka zawiść i zazdrość z powodu niesprawiedliwości życiowej potrafi być naprawdę bardzo niebezpieczna. Zgodzę się jednak z innymi użytkownikami serwisu Lubimy Czytać, którzy uważają, że tytuł książki powinien być zmieniony na liczbę mnogą. Cieszę się też, że nie przewidziałam zakończenia. Zakładałam zupełnie inny finał powieści, natomiast Sonia Rosa zaplanowała dla odbiorców coś odmiennego.

Autorka doskonale pokazała też, jak do życia podchodzi dzisiejsza młodzież. Córki Anny i Iwony są w tym samym wieku, jednak ich postawa nieco się od siebie różni. Wyobraziłam sobie Sylwię, córkę Iwony, wetkniętą w historię sprzed chociażby dwóch czy trzech dekad. Myślę, że wówczas jej opieszałość, brutalna szczerość wobec matki nie miałaby miejsca. Cóż, można powiedzieć, że taki mamy klimat, a media społecznościowe i obecna bezwstydność robią swoje.

Czy polecam „Manipulantkę”? Tak, gdyż jest to bardzo mądra i życiowa książka. Nie ma ludzi świętych, a my nigdy nie powinniśmy zachowywać się niczym bluszcz i cieszyć się, gdy inni mają gorzej. To nie jest ani eleganckie, ani zbawienne dla żadnej ze stron. Niestety, życie często układa nam się nie po naszej myśli, a kilka chwil po lekturze aż chce mi się użyć pewnej parafrazy: kto nigdy nikomu nie zazdrościł, niech pierwszy rzuci kamieniem.

Od pierwszej książki Soni Rosy zaprzyjaźniłem się z jej twórczością. Czy to w gatunku erotyków, czy w thrillerze, autorka zdobyła moje czytelnicze serce, moje uznanie. Tworzenie intrygujących, pełnych napięcia historii to znak rozpoznawczy autorki. Teraz gdy już poznałem prawdziwe imię i nazwisko Soni Rosy, mogę przyznać, że znając całą twórczość autorki moje czytelnicze serce bije jeszcze mocniej. Pani Katarzyno – dziękuję.

„Manipulantka” to po „Zrobiliśmy coś złego” drugi thriller autorki pod pseudonimem Sonia Rosa. Thriller, który spełni wymagania wszystkich miłośników gatunku. Jeśli oczekujecie mocnego uderzenia, to koniecznie sięgnijcie po tę książkę.

Autorka zaprasza nas do poznania historii dwóch kobiet, przyjaciółek. Choć im głębiej wchodzimy w tę historii, zadajemy sobie pytanie, czy była to naprawdę przyjaźń? Bo czym jest przyjaźń? Na pewno nie tym, czym była relacja Anny i Iwony.

Kiedyś żyły w dwóch jakże innych bajkach. Anna, żona architekta, dzięki majętności męża brała z życia pełnymi garściami. Mieszkała w willi pod lasem. A gdy tylko chciała, mogła zwiedzać świat. Iwona, żona magazyniera, nie mogła pozwolić sobie na takie luksusy. Jej życie nie było zabawą, nie było usłane różami. Było pościelone ciągłym martwieniem się, czy starczy jej do ostatniego. Na domiar złego, pewnego dnia mąż odszedł od niej i wyjechał do Niemiec. Życie dla kobiet potoczyło się niefortunnie, ponieważ małżeństwo Anny zakończyło się rozwodem. Teraz obie kobiety znalazły się na tej samej życiowej drodze. Każda z nich samotnie wychowuje nastoletnie córki. Los łączy je wspólną pracą w drogerii. Kobiety szybko zaprzyjaźniają się. Anna jest dla Iwony niemalże wzorem.

Jak potoczy się ta przyjaźń? Czy będzie trwała? Czy będzie prawdziwa, szczera? Niestety jak się okazuje intencje Iwony w tej relacji nie były szczere. Były podszyte manipulacją. Iwona stopniowo przekracza granice, sprawiając, że Anna czuje się osaczona. Manipulacje Iwony nabierają na sile, gdy Anna poznaje mężczyznę. Jak potoczy się ta historia? Jaki będzie jej finał?

Sonia Rosa ponownie zaserwowała mi prawdziwą karuzelę emocji spod znaku mocnego thrillera psychologicznego. Doskonale zarysowane postacie oraz umiejętnie poprowadzona intryga sprawiły, że napięcie nie opuszczało mnie podczas lektury. Emocje sięgnęły zenitu. A Wy sięgnijcie po „Manipulantkę”.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia Mroczna Strona

"Czego możesz spodziewać się po swojej najlepszej przyjaciółce?

Wszystkiego najgorszego…” – czytamy na okładce.

Fabuła „Manipulantki” zaintrygowała mnie od samego początku. Motyw toksycznej przyjaźni rozbudził moją wyobraźnię i sprawił, że chłonęłam kolejne strony z niemałym zaciekawieniem. Obsesyjne zainteresowanie życiem drugiej osoby, mroczna chęć zemsty, niespełnione kobiece marzenia i nieudane związki. Wszystko to, Sonia Rosa zawarła w jednej powieści, doprawiając ją idealnie wplecionymi w fabułę momentami grozy, dramatu, irytacji i zwykłego ludzkiego… zmęczenia.

Autorka pisze w sposób bardzo lekki, naturalny i przyjemnie podsyca ciekawość czytelnika. Wszyscy bohaterowie, nawet ci drugoplanowi, zostali tu bardzo dobrze wykreowani. Są to często postaci nieidealne, pełne kompleksów, słabości, wad i takie zwyczajnie ludzkie, co bardzo lubię w książkach. Przyznam, że początkowo spodziewałam się po tym tytule trochę czegoś innego, bardziej mrocznego niż opisana historia, co nie zmienia faktu, że powieść bardzo mi się podobała. Była po prostu lżejsza w odbiorze niż się spodziewałam. Bardzo przypadł mi do gustu styl pisania autorki – swobodny, autentyczny, a momentami nawet podszyty lekkim humorem.

I jest jeszcze jedna rzecz, obok której nigdy nie umiem przejść obojętnie – ta książka cudnie pachnie! Możecie się śmiać, ale zawsze zwracam na to uwagę – taki typowy zapach książki i odpowiednia wielkość czcionki to coś co uwielbiam.

Jednym słowem – polecam! Przeczytajcie i sprawdźcie sami, czy potrafilibyście wytrzymać w takiej relacji przyjacielskiej, jaka opisana została w książce.