Manifest

Tak jak tytuł mówi, to dosłownie manifest. To książka, która ma stać się wołaniem wobec istniejącej rzeczywistości. Nie znałam wcześniej tej autorki. Książkę podrzuciła mi koleżanka do pracy mówiąc, że cała historia mi się spodoba. I przyznaje jej aktualnie rację. Bo lubię właśnie takie książki, które tak jakby stają wobec sprzeczności z całym otaczającym światem. Na tyle spodobał mi się osobistym manifest Evaristo, że na pewno będę chciała poznać inne jej dzieła. Takie wywarła na mnie wrażenie.

W 2019 roku Bernardine Evaristo, jako pierwsza w historii czarnoskóra kobieta, zdobyła Nagrodę Bookera.

„Manifest” to autowywiad autorki - jej opowieść o życiu, twórczości i przede wszystkim nadziei w dążeniu do celu.

Sięgnęłam po tę pozycję bez jakiejkolwiek wiedzy o Evaristo, jej najsłynniejsza książka czeka na mojej półce, a „Manifest” był pierwszą pozycją, którą przeczytałam spod jej pióra.

Myślę, że lepiej wybrać nie mogłam.

Jestem pod ogromnym wrażeniem - barwnej, realistycznej historii, niepowstrzymanej determinacji i ogromnej mądrości życiowej tej kobiety. Tego, w jaki sposób wypowiada się ona o swoim życiu - szczerze i prawdziwie. Nie próbuje tuszować własnych błędów, zbyt barwnie lub też, zbyt dramatycznie opisywać własnych losów. Poznając historię życia artystki przypominamy sobie, jak wyglądały realia lat jej młodości, jaki był stosunek społeczeństwa do osób czarnoskórych i jak bardzo tamten czas różnił się od czasu, w którym żyjemy obecnie.

Po przeczytaniu tej książki czuję się bardzo, ale to bardzo zachęcona do poznania innych pozycji od autorki i z pewnością „Dziewczyna, kobieta, inna” nie będzie już tak długo czekać na przeczytanie.

Na końcu pragnę jeszcze wspomnieć, że jedynie wielcy ludzie są w stanie pisać o swoich osiągnięciach z tak dużą pokorą, równocześnie przekazując multum ważnych przemyśleń, obranych w niebanalne słowa - a Evaristo jest jedną z nich.

W 2019 roku Nagroda Bookera zrobiła niemałe zamieszanie – nie dosyć, że uhonorowane zostały nią aż dwie pisarki, to ponadto jedna z nich była pierwszą czarną kobietą, jaka zdobyła tę nagrodę. I była nią Bernardine Evaristo, czarna Angielka, autorka „Dziewczyny, kobiety, innej”. Powieści, którą sama w zeszłym roku ogłosiłam najlepszą książką, jaką czytałam w roku 2021. Teraz w ręce polskiego czytelnika trafiła jej nowy tytuł, ale tym razem jest to coś innego – autobiografia, zbiór 7 tekstów o niej, jej życiu i twórczości i drodze jaką przeszła, by być tu, gdzie teraz jest. Książka pisana jest językiem prostym, oszczędnym, nie znajdziemy tu dłużyzn czy rozwlekania tematów. Jest krótko i konkretnie. O dzieciństwie w Anglii i białej dzielnicy, w której jej mieszana rodzina była cały czas narażona na zniewagi i poczucie odosobnienia. O jej młodości, kiedy to szukała własnego ‘ja’ zarówno w związkach, jak i formie wyrazu artystycznego. O pisarstwie i każdej książce jaką napisała. O walce o miejsce na rynku książki dla twórców, który mają inny kolor skóry niż biały. O przekazywaniu swojej wiedzy, mądrości nowemu pokoleniu, by ci swoją drogę mogli mieć choć trochę mniej krętą niż ona. To historia zmuszająca do refleksji nad swoim życiem i motywująca, podnosząca na duchu, wskazująca, że każda przeszkoda może być po prostu kolejnym krokiem do celu. Dobra książka, polecam!

"Swoje bitwy toczę za pośrednictwem słów "

"Wszyscy jesteśmy ze sobą powiązani i musimy dbać o siebie nawzajem."

"Manifest" Bernardine Evaristo to zdecydowanie coś więcej niż biografia.

Historia kobiety, która szła przez życie czerpiąc z niego pełnymi garściami, to przede wszystkim, niezwykle pouczająca opowieść o życiu. Napisana z lekkością i bez zadęcia, może stać się inspiracją dla wielu czytelników.

Bernardine Evaristo. Córka Angielki i Nigeryjczyka. Tak zwane środkowe dziecko wśród ośmiorga latorośli. Niedoszła aktorka, wybitna pisarka, profesorka, prezeska Królewskiego Towarzystwa Literackiego, a przede wszystkim kobieta. Kobieta, która kocha, popełnia błędy jak inni, cieszy się ze zwykłych rzeczy i żyje. Ale jak żyje! I o tym ten manifest, który tak naprawdę jest wspaniałą i pochłaniającą biografią.

"Manifest" to jedna z tych książek, które czyta się jednym tchem. Jest jak opowieść wieloletniej, dawno niewidzianej przyjaciółki, która przy lampce wina stara się opowiedzieć swoje życie. I robi to z wielką gracją, plastycznie przeprowadza czytelnika przez proces dojrzewania, opowiada historie związane z dorastaniem, rodzicami, rodzeństwem, pierwszymi nawiązywanymi przyjaźniami, poszukiwaniem seksualności i miłości. Ale przyznać trzeba, że nie boi się trudnych tematów. Zanurza się w oparach rasizmu, w przemocy, która ją bezpośrednio dotykała, w braku równości jeśli chodzi o płeć i prób spychania jej na margines społeczny tylko dlatego, że jest córką ciemnoskórego imigranta.

Evaristo dużo opowiada o swojej rodzinie, która nigdy nie należała do wzorowych. Mimo wielu krzywd, które zostały jej wyrządzone, odważnie podnosi czoło i jednoznacznie wskazuje, że do osiągnięcia sukcesu potrzeba czasem traumatycznych przeżyć. Człowiek odbija się od dna i pędzi ku lepszemu życiu walcząc na przekór wszystkim i wszystkiemu.

Tej książki nie można jednak traktować jednotorowo – jako życiorys doświadczonej kobiety. Nie. Ta opowieść przepełniona jest sprytnie ukrytym przekazem, smacznym i nie kłującym w oczy morałem i swego rodzaju wsparciem, którego każdy potrzebuje w różnych momentach swego życia.

Po tej lekturze inaczej spojrzy się na pewne sprawy. Może okazać się, że świat jest piękny, a życie zbyt krótkie by marnować czas na dąsanie się i marazm. To przepiękna i inspirująca opowieść o życiu.