Malorie

Zawsze mówi się, że kontynuacje rzadko dorównują oryginałom. Tutaj jest zupełnie inaczej. Powiem to głośno i wyraźnie. Książka Malorie kupiła mnie jeszcze bardziej niż genialne Nie otwieraj oczu!

Josh Malerman zaserwował nam wspaniały horror, który uderza w zupełnie inne, o wiele głębsze tony. To już nie jest tylko opowieść o ucieczce przed potworami, na które nie można patrzeć.

To przede wszystkim przepiękna i rozrywająca serce historia o potężnej miłości matki do swoich dzieci. Malorie kocha Toma i Olympię tak mocno, że jej troska i chęć ochrony ich przed złem stają się wręcz paraliżujące i skrajnie rygorystyczne. Z drugiej strony mamy dorastające dzieciaki. Kipi w nich naturalny młodzieńczy bunt i gigantyczny, wręcz fizyczny głód poznania świata. Oni nie chcą już tylko ukrywać się w mroku i wegetować. Chcą żyć, doświadczać i poczuć chociażby najmniejszą namiastkę normalności.

I to właśnie ten konflikt napędza całe napięcie. Widzimy tu desperacki głód ludzi za powrotem do tego, co było kiedyś. Prawdziwe przerażenie rodzi się tu nie tylko za oknem, ale w dusznych pomieszczeniach, w zderzeniu pragnienia wolności z matczyną paranoją przetrwania.

Jeśli szukasz lektury, która jako horror genialnie trzyma w napięciu, a jednocześnie niesamowicie gra na emocjach i zmusza do refleksji, to jest to absolutny strzał w dziesiątkę. Ta historia zostaje w głowie na bardzo długo. Totalna czytelnicza petarda!

Współpraca płatna

Mija dwanaście lat od ucieczki wzdłuż rzeki, a świat wciąż pozostaje śmiertelnie niebezpieczny. Wystarczy jedno spojrzenie na tajemnicze istoty, by stracić rozum. Malorie nadal żyje w ciągłym napięciu, skupiona wyłącznie na przetrwaniu i ochronie swoich dzieci. Wszystko zmienia się w momencie, gdy dociera do niej informacja, która może wywrócić jej rzeczywistość, bo ktoś, kogo uznawała za zmarłego, być może wciąż żyje.

„Malorie” to kontynuacja historii Josha Malermana pt. „Nie otwieraj oczu”. Na początku muszę przyznać, że byłam bardzo ciekawa, w jakim kierunku pójdzie ta historia. Pierwszy tom zrobił na mnie dobre wrażenie przede wszystkim klimatem i pomysłem, dlatego naturalnie miałam pewne oczekiwania wobec kontynuacji. „Malorie” to książka, która wyraźnie przesuwa akcenty. Tym razem mniej chodzi o sam początek katastrofy, a bardziej o życie po niej. Widać, że bohaterowie w pewnym sensie przyzwyczaili się do nowej rzeczywistości i próbują w niej funkcjonować na własnych zasadach. Ten motyw wypadł ciekawie, bo pokazuje, jak bardzo człowiek potrafi się przystosować, nawet do tak skrajnych warunków. Dużą rolę odgrywają tu relacje, zwłaszcza między Malorie a jej dziećmi - nastolatkami. Tom i Olimpia są już starsi i zaczynają patrzeć na świat inaczej niż ona. To wprowadza napięcie, bo zderzają się dwa spojrzenia. Z jednej strony pełne lęku i kontroli oraz ciekawość i potrzeba poznania świata z drugiej. Sama Malorie jest bardzo zamknięta, ostrożna i skupiona na kontroli -momentami wręcz przesadnie, ale trudno się temu dziwić, biorąc pod uwagę to, przez co przeszła. Tom to jej przeciwieństwo. Jest buntowniczy, ciekawy świata i wyraźnie czuje, że życie w ciągłym strachu go ogranicza. Chce czegoś więcej niż tylko przetrwania. Z kolei Olimpia wydaje się bardziej wyważona, stoi gdzieś pomiędzy nimi, próbuje zrozumieć matkę, ale jednocześnie nie jest całkowicie zamknięta na to, co na zewnątrz. Ten wątek wypadł bardzo wiarygodnie i momentami był nawet ciekawszy niż sama historia o tajemniczych istotach.

Jeśli chodzi o klimat, nadal czuć niepokój i ciągłe zagrożenie, szczególnie podczas ponownej wyprawy w nieznane i wydarzenia ze Ślepego pociągu, choć mam wrażenie, że nie jest on aż tak intensywny jak w pierwszej części. Fabuła rozwija się dość sprawnie, ale momentami miałam poczucie powtarzalności, zwłaszcza w opisach myśli bohaterów. Zabrakło mi też trochę mocniejszego uderzenia emocjonalnego, szczególnie pod koniec, który wydawał się dość szybki, pośpieszny. Liczyłam na inne zakończenie tej historii. Nie otrzymałam odpowiedzi na większość nurtujących mnie pytań. Mimo tych zastrzeżeń to książkę czytało mi się dobrze. Autor nadal potrafi budować napięcie, a sam pomysł na rozwinięcie tej historii jest ciekawy. To wciąż opowieść o przetrwaniu, ale też o relacjach, strachu i próbie znalezienia nadziei w świecie, który jej prawie nie daje.

„Malorie” to dobra kontynuacja, choć moim zdaniem nieco słabsza od pierwszego tomu. Nadal warto po nią sięgnąć, szczególnie jeśli ktoś chce dowiedzieć się, co dalej wydarzyło się w życiu bohaterów.

„Malorie” to kontynuacja historii zapoczatkowanej w "Nie otwieraj oczu" za sprawą, której autor ponownie zabiera czytelnika do świata, w którym samo spojrzenie może oznaczać śm*erć. Josh Malerman wraca do historii Malorie i jej dzieci. Minęło 12 lat od momentu gdy kobieta wraz z dwójką małych dzieci wyruszyła w podróż rzeką, a jej celem było dotarcie do bezpiecznego miejsca, miejsca, które już nie jest bezpiecznym azylem.

Bardzo czekałam na tą książkę, niestety z przykrością muszę stwierdzić, iż "Malorie" dopadła klątwa drugiego tomu i nie sprostała w pełni moim oczekiwaniom.

Nie twierdzę, że jest to zła historia, bo ma dobre momenty. Najbardziej podobały mi się rozdziały z pociągiem i to głównie dzięki nim dałam taką ocenę, a nie niższą. Jednak w ostateczności "Malorie" mocno odbiega od "Nie otwieraj oczu", które było genialne, tymczasem tej książce do genialności dużo brakuje.

Owszem w niewielu chwilach obecna jest tu atmosfera zagrożenia, jednak zabrakło mi tego napięcia, które czułam w poprzednim tomie. Ogólnie rzecz biorąc zabrakło mi tu większej akcji, tego dreszczyku, tej klaustrofobicznej, chłodnej aury, tej przerażającej ekscytacji, którą czułam poprzednio. Mało tego, czasami mi się wydawało, że akcja stoi w miejscu, a niektóre przemyślenia bohaterów nie wnosiły nic konkretnego do powieści.

Liczyłam też na to, że kontynuacja da mi odpowiedzi na to czym było owo zagrożenie, skąd się wzięło i co właściwie widzieli ludzie, którzy patrzyli i popadali w obłęd.

Mam wrażenie, że autor bardziej skupił się na relacji Malorie z dziećmi, i na nich samych, przez co ucierpiał na tym klimat grozy. No i na pewno mogę stwierdzić, że nie polubiłam się z Tomem. Praktycznie przez całą książkę mnie irytował, i nie podobało mi się, że traktował matkę jak paranoiczkę. Po tym co ona dla nich zrobiła, należał jej się szacunek. Na szczęście Olimpia nadrabiała za niego.

Ostatecznie nie jest to książka, do której kiedykolwiek wrócę, bo jednak odczuwam niedosyt a po głowie snuje się pytanie, czy ta kontynuacja aby na pewno była potrzebna 🤔

Pamiętacie ten paraliżujący strach, który towarzyszył nam przy lekturze „Nie otwieraj oczu”?

Josh Malerman powraca, by po raz kolejny zawiązać nam oczy opaską utkaną z niepokoju i kazać iść na oślep w nieznane. Jeśli po pierwszej części czuliście pewien niedosyt (tak jak ja), to wydaje mi się, że "Malorie" nasyci Was emocjami, napięciem oraz odpowiedziami na niektóre pytania.

Akcja powieści przenosi nas o dwanaście lat do przodu. Rzeka, którą pamiętamy z pierwszej części, jest już tylko wspomnieniem, ale zasady gry pozostają brutalnie proste: jedno spojrzenie na tajemnicze istoty wciąż oznacza obłęd i śmierć. Malorie, teraz matka dwójki nastolatków, zamieniła swoje życie w twierdzę zbudowaną z rygorystycznych zakazów i surowej dyscypliny. Jednak pewnego dnia dowiaduje się o czymś niesamowitym, co wywołuje iskrę nadziei, która parzy mocniej niż strach. Okazuje się, że ktoś bliski, kogo dawno opłakała, może wciąż żyć.

Stając przed dylematem: wegetować w bezpiecznym mroku czy zaryzykować wszystko dla cienia szansy na spotkanie z ukochaną osobą, Malorie wybiera drogę. I nie jest to spacer w blasku słońca, lecz desperacki marsz przez świat, opanowany przez niebezpieczne istoty.

Josh Malerman ma dar, który trafia się raz na milion. Czy można mieć warsztat idealnie skrojony pod horror? Najwyraźniej tak. Po trzech przeczytanych książkach tego autora bez wahania dopisuję go do listy moich ulubionych pisarzy. Malerman nie potrzebuje hektolitrów krwi, by nas przerazić, gdyż on operuje ciszą, szeleściem liści i tym pierwotnym lękiem przed tym, czego nie widzimy.

Podczas lektury napięcie było wręcz namacalne. Niektóre sceny autor odmalował tak plastycznie, że czułam się, jakbym stała ramię w ramię z bohaterami, nasłuchując dźwięków potworów, których natura wciąż nie potrafiła do końca pojąć. Co najważniejsze, autor w końcu uchyla rąbka tajemnicy. Moja ciekawość dotycząca tego, czy potwory da się pokonać lub chociaż unieszkodliwić, została zaspokojona, co przyniosło mi ogromną czytelniczą satysfakcję. (Chociaż i tak nie wzgardziłabym jeszcze trzecim tomem tej serii! Może z innymi bohaterami?;))

„Malorie” to jednak nie tylko ucieczka przed potworami. To fascynujące studium relacji międzyludzkich w ekstremalnych warunkach. Dzieci głównej bohaterki dorosły i- jak to nastolatki- zaczynają kwestionować żelazną rękę matki. Ten bunt w świecie, gdzie błąd oznacza koniec, jest niesamowicie emocjonujący. Czy można całe życie spędzić w bezpiecznym schronieniu drżąc ze strachu? Nie, ale jak odnaleźć względy spokój w tej przerażającej rzeczywistości?

Ta podróż, na którą decyduje się rodzina, zmieni ich na zawsze. Poza bezpiecznymi murami "domu" czekają bowiem nie tylko nadnaturalne istoty, ale i inne, równie niebezpieczne zagrożenia... inni ludzie.

Ta dylogia to absolutny majstersztyk dla fanów historii postapokaliptycznych oraz opowieści mrożących krew w żyłach. Spędziłam z tą serią fantastyczny czas, a emocje, które we mnie wywołała, zostaną ze mną na lata.

Panie Malerman, oficjalnie uzależnił mnie pan od tej literackiej adrenaliny- proszę o więcej, bo mój głód grozy wciąż nie został w pełni nasycony!

Czy po latach warto wracać do pozornie zamkniętych historii? W przypadku Josha Malermana okazuje się, że tak! “Malorie” to kontynuacja “Nie otwieraj oczu”, których wydania w oryginale dzieli sześć lat, fabularnie aż czternaście. To uzupełnienie losów tytułowej bohaterki i jej dwójki dzieci, które żyją w świecie, gdzie zmysł wzroku jest równoznaczny ze śmiertelnym niebezpieczeństwem, które nie wiadomo skąd nadchodzi. Teraz jednak to już nie zmagania młodej matki, która za wszelką cenę musi nauczyć małe dzieci zasad, które mogą uchronić ich życie, a zderzenie doświadczenia, które nakazuje życie w ciągłym lęku i czujności z naturalną potrzebą młodzieńczego buntu. Czegoś, co przeżywa każdy rodzic truchlejący o swoje dziecko, które rusza w niebezpieczny świat, tylko w ich przypadku te niebezpieczeństwo jest jak najbardziej namacalne i faktycznie zabójcze. Fabuła powieści jest dość prosta, postacie żyjące w stałym, znajomym miejscu, ponownie muszą ruszyć w niebezpieczną drogę, jednak autor przedstawia historię z perspektywy trzech osób i ładuje w ich relacje tyle emocji, że tak naprawdę każda strona napakowana jest doskonale wyczuwalnym napięciem. Malerman w jakiś sposób potrafi sprawić, że każdy gest, każdy szmer wywołuje lęk - mistrzowsko przekazuje na kartach powieści te emocje tak, że wydają się całkowicie naturalne i realne, więc czytając powieść czujemy dokładnie to, co postacie. Najważniejsze są jednak pytania, dylematy, przed którymi postacie stają - bo choć dotyczą postapokaliptycznego świata, tak naprawdę pytają o to, co jest uniwersalne. Zaskakująco dobra kontynuacja i finał losów Malorie! Czekam z niecierpliwością na polskie tłumaczenia pozostałych książek tego autora!