Mała Księżniczka

Widzę, że sztucznie kreuje się ocenę tej książki na 5/5. Jedyny cel tej książki to wybicie się autorki i zarobek. Miało być coś nowego, z przekazem a okazało się plagiatem w wersji feministyczne. Zamiast róży tulipan, zamiast baobabów krety, fabuła ta sama z kosmetycznymi zmianami. Czekam aż teraz każdy klasyk będzie wydawany na nowo byle tylko zastąpić męskich bohaterów. To powinno być piętnowanie a nie wychwalane.

Kiedy spojrzycie na okładkę i tytuł książki, od razu pomyślicie o „Małym Księciu”. Ciężko nie mieć takiego skojarzenia. Rzeczywiście „Mała księżniczka” jest wzorowana na tym klasycznym dziele Antoine de Saint-Exupery z tą różnicą, że zamiast chłopca, pilota, róży, lisa, węża i rysunku przedstawiającego baranka, mamy dziewczynkę, pilotkę, tulipana, wilka, skorpiona i rysunek jednorożca. Zarówno chłopiec, jak i dziewczynka podróżują po różnych planetach, a swe przygody opisują nowo poznanym przyjaciołom. W zasadzie wszystko jest takie samo, a jednak inne.

Nie będę ukrywać, „Małego Księcia” nie da się podrobić. Nie da się stworzyć równie poruszającej historii, wzorując się na jej schemacie. To jedna z moich ukochanych powieści i ulubiona lektura z czasów szkolnych. Do dziś pamiętam emocje, które we mnie wywołała. Jest tak krótka, a zawiera w sobie tak wiele życiowych prawd. Teraz w dorosłym życiu często do niej wracam i z chęcią czytam cytaty, które zna cały świat. Mój ulubiony brzmi: „Gdy ktoś kocha różę, której jedyny okaz znajduje się na jednej z milionów gwiazd, wystarczy mu na nie spojrzeć, aby być szczęśliwym. Mówi sobie: „Na którejś z nich jest moja róża...”.

Ale nie o tej książce miałam pisać. Dwudziesty pierwszy wiek ma tendencje do feminizowania kultowych postaci. Nie rozumiem, dlaczego zamiast tworzyć nowe bohaterki, uparcie przerabiane są postacie męskie. Bardzo nie lubię tego zjawiska. „Małą Księżniczkę” czytało mi się przyjemnie, nawet dała ona radę mnie wzruszyć, ale gdzieś tam z tyłu głowy cały czas miałam myśl, że jest to podróba „Małego Księcia” i za nic nie mogłam się jej pozbyć.

„Mała Księżniczka” to opowieść przede wszystkim o lęku, którego na pierwszy rzut oka nie widać, wszyscy występujący w tej historii bohaterowie czegoś się boją i zamiast stawić czoła swoim „demonom”, wolą udawać, że jest im dobrze tak, jak, jak jest. Myślę, że każdy z nas miał w życiu sytuację, w której żałował, że nie podjął działania, zamiast zaryzykować, a jak wiadomo, kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. Często też zastanawiamy się, co o nas powiedzą ludzie, sami wycofujemy się, myśląc, że nie zostaniemy zaakceptowani. Łatwiej jest uciec, poddać się, tłumić emocje, ale to nie jest zdrowe. Za ten morał cenię „Małą Księżniczkę”. Uważam, że jeśli choć jednej osobie pomoże ona uwierzyć w siebie, to warto było ją wydać.

Jeśli są tu osoby, które jakimś cudem nie znają powieści Antoine de Saint-Exupery, na pewno spojrzą na tę książkę zupełnie inaczej i ich ocena zapewne będzie wyższa, jednak ci, którzy ją znają, nie będą umieli sparzać na „Małą Księżniczkę” inaczej niż przez jej pryzmat.

Ta książeczka to dowód na to, że (czasem) wystarczy dobry pomysł, by odnieść sukces. Umiejętności pisarskie mają mniejsze znaczenie 😧 Niestety... Byłam bardzo ciekawa "Małej Księżniczki" po recenzjach, które przeczytałam. A tutaj takie rozczarowanie, choć samo przesłanie jest niezwykle ważne, tylko styl niedoskonały...

"Mała Księżniczka" to reinterpretacja "Małego Księcia" Antoine'a de Saint-Exupéry'ego w dziewczęcej wersji. Główna bohaterka żyła na malutkiej planecie, na której nie było nic prócz grządki marchewek, starego kreta i małego źródełka. Każdy dzień dziewczynki wyglądał tak samo. Pewnego razu nad asteroidą przeleciało stado ptaków, a wtedy jeden z nich upuścił wysuszoną cebulkę. Księżniczka choć nie wiedziała co to jest, intuicyjnie zakopała ją w ziemi i regularnie podlewała. Aż w końcu z cebulki wyrósł tulipan. Choć był piękny, nie okazywał wdzięczności dziewczynce za to, co dla niego robi, ranił ją i sprawiał, że czuła się coraz gorsza. W jej wnętrzu zaczęło rosnąć Coś. Coś dziwnego, Coś nieznanego, Coś czego sama nie mogła zaakceptować, a miało wpływ na jej życie. Im kwiat częściej krytykował mieszkankę tej planety, tym częściej to Coś, mieszkające w jej sercu się odzywało. Pewnego dnia księżniczka postanawia przemierzyć świat, by uciec , a może zrozumieć, swojego ukochanego tulipana. Podróże, poznane postaci i przygody, które przeżyła, pozwoliły jej wyciągnąć wnioski i... Tego Wam nie zdradzę 😉

Fabuła przypomina oryginał, co mi akurat bardzo przeszkadzało, tym bardziej, że napisana w kiepskim stylu. Z drugiej jednak strony, porusza ważne wątki. Doszukałam się tutaj przemocy psychicznej, wartości słuchania swojego wewnętrznego głosu, potrzeby akceptacji swojej złości, pozwolenia sobie na bunt, odwagi w pokonywaniu lęków. Możliwe, że- podobnie, jak w klasyku

Antoine'a de Saint-Exupéry'ego- przy każdym kolejnym podejściu do lektury, odkrywać będziemy inny sens, a także, że każdy znajdzie tutaj odniesienie do swoich potrzeb i przeżyć. I to trzeba przyznać, udało się autorce 👍 Docenić też nie sposób przepięknego, dopieszczonego w każdych szczegółach wydania. Twarda oprawa, urocze ilustracje, cała szata graficzna urzeka 😍 Szkoda tylko, że znowu tutaj mamy kopię Małego Księcia, a nie oderwaną od pierwowzoru postać...

„Mała Księżniczka” Karoliny Lewestam to piękna i mądra książeczka nie tylko dla dzieci.

Opowieść o „Małej Księżniczce” pełna jest cudownych myśli i mądrych cytatów. W książce można znaleźć odpowiedzi i podpowiedzi na radzenie sobie z rzeczywistością. Pokaże co jest ważne i wartościowe, na co zwracać uwagę w życiu. Można ją czytać wielokrotnie i za każdym razem znaleźć dla siebie coś nowego. Urocze i kolorowe ilustracje oraz twarda oprawa dodają książce jeszcze większej wartości.

Jest tylko jedno „ale”… „Mała Księżniczka” miała być uzupełnieniem „Małego Księcia” i przez większą część książki tak jest. Sporo jednak jest momentów, kiedy miałam wrażenie, że nie jest to uzupełnienie, a nieco słabsza wersja klasycznej opowieści. Przy pierwszym czytaniu te momenty bardzo rzucały mi się w oczy. Przy kolejnym już mniej, gdyż skupiłam się na odkryciu czegoś nowego. I jeśli tak podejdziemy do tej książki, to czytanie jej będzie przyjemnością.

"Mała Ksiezniczka" to książka, którą chciałam przeczytac moim dziewczynkom. Zaczęłam nawet. Jednak, gdy pierwszy rozdział kończy się zdaniem, które każe Ci się otrząsnąć to wiesz, że najpierw to Ty musisz przeczytać tę pozycję. Tym zdaniem rozpoczęłam dzisiejszy post...

Książka jest pełna metafor. Jednak jak dobrze się wczytasz to są to nasze, kobiece codzienne rozterki, bolączki i brak wiary w własne siły. Za pomocą wydawać, by się mogło Małej Księżniczki, autorka ukazuje nam to o czym na codzień zapominamy a jest na wyciągnięcie ręki. I choć zakończenie trochę smutne, to bardzo ważne. Pokazujące siłę miłości.

Książkę przeczytałam w jedno popołudnie. Nie jest długa, ale strasznie wciągająca. Zmuszająca do przemyśleń. Ukazująca wartości, ale także pokazująca siłę, odwagę, dającą przyzwolenie na bunt i złość. Ta książka to emocje. I dobra lekcja.

Nie wiem czy takie przesłanie było autorki, bo ja nigdy nie byłam dobra w "co autor miał na myśli", lecz po przeczytaniu stwierdziłam, że to najważniejsza książka w tym roku, którą każdy powinien przeczytać.

"Chciałam dać jej wszystko: tysiące cebulek, sto złotych koron, wszystkie ptaki świata. Ale dałam jej skrzydła ze stali - i to właśnie powinna dawać miłość."

Polecam!