Mała księżniczka

Większość z nas ma własne priorytety i wartości, które wyznaje. To dzięki nim jesteśmy w stanie podejmować wiele moralnych decyzji. Moralność jest bardzo abstrakcyjnym pojęciem, którego nie da się tak po prostu uchwycić w ramy. Pewnie życie byłoby łatwiejsze, gdyby można stworzyć dwie grupy zachowań: moralne i niemoralne. Byłby to prosty podział, który nie wymagałby od nas żadnych decyzji. Robilibyśmy wszystko według uzgodnionej listy. Jednak tak nie jest, co mocno komplikuje sprawę, ale zarazem daje nam wybór, wolną wolę. Musimy sami decydować i sami radzić sobie z tym, że inni mogą mieć odmienny system wartości niż my. Zarazem znać tę jeszcze bardziej abstrakcyjną granicę między tym, co powinno się akceptować, a tym, co przekracza wszelkie prawa człowieczeństwa. Nie sądzicie, że wbrew wszystkiemu to jest w naszym życiu piękne?

Sara jest ukochaną córeczką swojego taty. Młody oficer jest gotowy zrobić dla niej wszystko – od czynów heroicznych po spełnianie wszelkich jej kaprysów. Lecz dziewczynka rośnie i najwyższy czas, by udała się do londyńskiej szkoły z internatem. To dla Sary i jej ojca trudne rozstanie, ale tak będzie najlepiej dla dziewczynki. Ważne, by zdobywała nową wiedzę i rozwijała swoje umiejętności. Na początku Sara ma wszystko, czego może tylko zapragnąć: własny pokój, kucyka, służącą i jest traktowana przez wszystkich z najwyższą uprzejmością. Jej bujna wyobraźnia pomaga jej w zdobywaniu sympatii innych uczennic oraz w tworzeniu pięknego świata, gdzie jest księżniczką. Tak też stara się zachowywać i to w najlepszym znaczeniu tego słowa. Jednak pewnego dnia przybywają złe wieści, które niweczą przyszłość Sary i spychają ją na margines społeczny. Jak dziewczynka odnajdzie się w nowej sytuacji? Czy nadal będzie starać się zachowywać jak mała księżniczka?

Macie czasami tak, że jesteście przekonani, że czytaliście jakąś książkę, że wspominacie ją z nostalgią, a na końcu okazuje się, że nie macie najmniejszego pojęcia, o czym tak naprawdę jest ta powieść? Właśnie tak miałam z "Małą Księżniczką". Zachęcona nowym, przepięknym wydaniem postanowiłam ponownie zagłębić się we wzruszającą opowieść o małej Sarze. Czym dalej czytałam, tym z coraz większą mocą zdawałam sobie sprawę, że nie znam w ogóle tej historii i prawdopodobnie wbrew moim wcześniejszym przekonaniom nigdy jej nie czytałam. Dlatego z tym większą dumą cieszę się, że wreszcie zapoznałam się z tą powieścią i mam własną opinię. A jaka ona jest?

Język, którym posługuje się pisarka, jest mocno poetyczny, choć w tym przypadku jestem przekonana, że to kwestia ówczesnych lat. Od pierwszych stron można wyczuć pewną podniosłość w zdaniach, która jest już rzadko spotykana we współczesnych powieściach. Niemniej w żaden sposób nie zachwiało to przyjemnego i prostego odbioru. Powieściopisarka za pomocą słów tka obraz sielankowy wśród brutalnego świata, gdzie często dominuje cierpienie i wyrachowanie. Cała ta opowieść jest porównywalna do wyobrażeń właśnie głównej bohaterki. To iluzja świata, który nie istnieje, jednakże jest nam potrzebny dla dobrego samopoczucia i odczuwania silnych emocji. Dzięki właśnie takim zabiegom jesteśmy w stanie przetrwać.

Pierwsze strony "Małej Księżniczki" przynosiły mi monotonnie i potrzebowałam wiele czasu, by z przyjemnością zacząć przewracać stronę za stroną. Z czasem akcja nabiera tempa, a ja coraz bardziej zaczynam czuć sympatię do bohaterów. Doceniam tę dziecinną naiwność, która jest iskrą radości i dobra w brutalnym świecie. Dla mnie to gotowy przepis, jak akceptować niekoniecznie chcianą rzeczywistość i być człowiekiem godnym samego siebie.

W książce występuje pobieżna kreacja bohaterów. Autorka nie skupiła się na dopracowaniu charakterów, tylko zdecydowała się umieścić ich w sztywnych ramach zachowań. Sama Sara jest tego doskonałym przykładem. Uwielbiam jej postać, lecz jest to przykład dziecka idealnego, które zawsze wie, jak się zachować, umie odpowiedzieć na wszystkie pytania, oczarować towarzystwo i wykazać się niesamowitą dobrocią. To postać przeidealizowana, której odebrano ludzkie cechy. Zapomniano, że każdy z nas ma wady. Jednakże doskonale też rozumiem, że to literatura dziecięca mająca na celu przedstawienie dobrych przykładów. Tchnie tonem moralizującym, choć w żadnym przypadku nienachalnym. Po przeciwstawnej stronie schematu dobro-zło odnajdujemy właścicielkę szkoły pannę Minchin. Nauczycielka ponownie potwierdza, że nasi bohaterowie są umieszczenie w sztywnych ramach i nie potrafią się z nich wydostać.

W dość nieoczywisty sposób powieść wysuwa wartości, które mówią o równych prawach i szacunku człowieka do człowieka. Pisarka wielokrotnie podkreśla, że nie ma większego znaczenia, czy ktoś jest bogaty, biedny, jaki ma kolor skóry, jakie pochodzenie szlacheckie. To się nie liczy, bo wszyscy jesteśmy ludźmi i wszyscy mamy bardzo podobne potrzeby podstawowe. Tak samo odczuwamy głód, zmęczenie, nienawidzimy upokorzenia, pragniemy miłości. To łączy większość ludzi na naszej planecie i rozmawiając z drugim człowiekiem nie można o tym zapominać, choćby był w naszym mniemaniu z samego marginesu społecznego – tak samo należy mu się szacunek i zrozumienie.

Czuję się niezmiernie dumna, że wreszcie mam tę powieść za sobą i od tej chwili będę mogła wspominać "Małą Księżniczkę" z nostalgią. Spędziłam z nią wiele przyjemnych i refleksyjnych godzin. Z perspektywy czasu jestem zdania, że wiele wątków mogło być przedstawione w trochę inny sposób, co dodałoby książce dodatkowych pozytywów. Niemniej jest to bez wątpienia wartościowa pozycja, które może wielu rzeczy nauczyć i dzieci, i dorosłych.

Książkę pod tytułem „Mała księżniczka” przeczytałam po raz pierwszy będąc jeszcze w liceum. Historia zawarta na stronicach tej książki zachwyciła mnie. Jednak lata upłynęły i już nie pamiętałam tak dobrze tej historii. To przyczynił się do tego, że mogłam sobie pozwolić na ponowne przeczytanie książki i przypomnienie sobie o czym ona była oraz sprawdzenie czy nadal zachwyca. Nowe wydanie stworzone przez Wydawnictwo MG temu sprzyjało i kusiło, aby po nie sięgnąć.

Mając już w dłoniach książkę „Mała księżniczka” nie potrafiłam się oprzeć, aby dokładnie jej nie obejrzeć. To wydanie jest proste i piękne. Dopiero gdy nacieszyłam swoje oczy, to przeszłam do czytania. Bardzo szybko wsiąknęłam w historię. Od razu polubiłam główną bohaterką. Już od pierwszych stron książki zachwyca czytelników swoim zachowaniem, które wszyscy uważają za niecodzienne. Chociaż po zastanowieniu się wydaje się ono normalne. Nikt nie spodziewa się, że dziecko wychowane w bogactwie i przepychu okaże wszystkim najwięcej życzliwości wśród dziewcząt będących w tej samej szkole. W tym tkwi czar Sary, który przeniosła na mnie i przez to nie potrafiłam się oderwać od czytania.

„Mała księżniczka” to niesamowita historia. Potrafi wciągnąć i poruszyć serce. Mam tylko jedno małe ale do tej książki. Według mnie ta książka mogła zawierać więcej ilustracji skoro jest reklamowana jako wydanie ilustrowane. Było wiele scen, do których pasowałby prosty rysunek.

Literatura dziecięca jest dobra nie tylko dla dzieci, ale również dla dorosłych. Kolejny raz się o tym przekonałam. „Mała księżniczka” to opowieść, która od lat podoba się dzieciom na całym świecie.

To opowieść małej Sary Crewe, którą ojciec postanawia wysłać do szkoły w Anglii. Tak, Sara, trafia do szkoły panny Minchin, gdzie z powodu swojego bogactwa jest traktowana właściwie jak księżniczka. Dziewczynka jest obdarzona niezwykłą wyobraźnią i dobrocią przez to zjednuje sobie wielu ludzi. Jednak w dniu jej jedenastych urodzin dowiaduje się, że jej ojciec nie żyje i że została bez grosza przy duszy. Panna Minchin postanawia, że dziewczynka zostanie służącą i od tej pory mieszka na strychu. Jednak i w tak nie sprzyjających okolicznościach Sara nie zatraca się w smutku. Pomaga jej w tym właśnie niesamowita wyobraźnia, zdolność do snucia opowieści jak również i dobroć dla najmniejszej nawet istoty.

Nie dziwię się, że opowieść podoba się dzieciom. Jest ona po prostu bardzo ciekawa. Natomiast czytając ją jako dorosła osoba można w tej książce znaleźć wiele innych rzeczy. To historia o przyjaźni, niezwykłym harcie ducha oraz o niepoddawaniu się. Dodatkowo klimat książki jaki stworzyła autorka jest niesamowity. Uwielbiam zanurzać się w tego typu książkach (które opisują Anglię na początku XX wieku). A jak jeszcze za oknem pada deszcz to tym bardziej można poczuć atmosferę książki.

Wydawnictwo MG wydało piękną edycję, w której znalazła się ta książka. Okładka jest przepiękna jak również ilustracje, które można znaleźć w środku książki.

„Mała księżniczka” to ponadczasowa opowieść o przyjaźni, gdzie radość przeplata się ze smutkiem, ale mimo wszystko zawsze trzeba mieć nadzieję. Bardzo polecam przeczytać ją gdy się jest dorosłym, można odkryć wiele wspaniałych niuansów i doskonale się przy tym bawić. Ja jak zwykle się nie zawiodłam, dlatego wcale mnie to nie dziwi, że ta książka zaliczana jest do literatury klasycznej dziecięcej. Każde dziecko powinno znać historię małej Sary Crewe.

Wiele można powiedzieć o nieprawdopodobieństwie fabuły, o sentymentalizmie i karykaturze wiktoriańskiego systemu szkół z internatem. Ale czyż czasem życie nie potrafi i takich przypadków jak Sary Crewe stwarzać? Dla mnie, dziewczynki zakochanej w innej lekturze tejże autorki, „Tajemniczym ogrodzie”, sięgnięcie po „Małą księżniczkę” było naturalnym wyborem. Tym bardziej, że kiedy byłam młoda w TV można było oglądać świetne anime „Sara, mała księżniczka”, które doprowadzało mnie do łez. Dziś znowu mogę rozkoszować się tą historią.

Dziś, czytając ją jako dorosła, zaciskałam pięści ile razy Miss Minchin rugała Sarę, ocierałam łzy, kiedy marzła na poddaszu i wyobrażała sobie ciepło z piecyka albo kiedy rozmawiała z tatusiem, który zostawiam ją, małą dziewczynkę, w szkole z internatem w dalekiej Anglii. Choć jest to historia dla dzieci, skradła i moje, dorosłe serce.

Więcej na: [Adres usunięty]

Frances Hodgson Burnett to angielska powieściopisarka. Autorka takich powieści jak: „Tajemniczy ogród” czy „Młody lord Funtleroy”. „Mała księżniczka” to książka napisana w 1905 roku. Główną bohaterką jest mała, siedmioletnia dziewczynka o imieniu Sara. Sara Crewe straciła matkę zaraz po swym urodzeniu, więc nie pamiętała jej wcale, nie tęskniła za nią. Ojciec – młody, przystojny i bogaty rozpieszczał córeczkę i traktował jak księżniczkę. Bawili się zawsze razem i kochali ogromnie. Sara miała bardzo dużo zabawek i zwierzątek, lecz wiedziała, że kiedyś musi nastąpić ten dzień, gdy wyjedzie wraz z ojcem do Indii.

Klimat tak dzikiego kraju jest bardzo niezdrowy dla małych dzieci Europejczyków, a zwłaszcza dla dziewczynek, więc ojciec postanowił przywieźć córkę do Anglii. Zawsze mówił małej Sarze: "Zamieszkasz w pięknym domu, gdzie będzie dużo małych dziewczynek, z którymi będziesz się bawiła, a ja ci będę przysyłał mnóstwo różnych książek i zanim się obejrzysz, staniesz się na tyle duża i mądra, by wrócić do tatusia, by zaopiekować się nim na stałe...” Jednak stało się inaczej. Ojciec szybko zmarł, a Sara będąc w pensjonacie dla panienek u Miss Minchin początkowo była traktowana jak księżniczka, później natomiast stosunek opiekunki diametralnie się zmienił.

„Mała Księżniczka” to z pewnością klasyk literatury dziecięcej, zaraz obok „Tajemniczego ogrodu” oraz „Dziewczynki z zapałkami”. Powieść ta, mimo niekiedy smutnych momentów jest o miłości, dobroci, szlachetności i wielkim sercu. Opowieść o małej księżniczce w łachmanach, która bardzo wnikliwie przygląda się twarzy człowieka głodnego, bardzo szybko stała się ulubieńcem najmłodszych. Tematyka, pomimo iż tak bardzo dawna, nadal jest aktualna, porusza istotne kwestie, jak i również wartości, które w życiu młodego człowieka dopiero się rozwijają. Która dziewczynka będąc bardzo bogatą zachowa szlachetność i skromność, wykazuje hart ducha, aby pomagać potrzebującym.

Książka jest przepięknie wydana w twardej oprawie, wydanie ilustrowane, które świetnie nadaje się na wymarzony prezent np. dla dziewczynki.

Polecamy: Dobre Recenzje

"Mała Księżniczka" Frances Hodgson Burnett

Sarę Crewe łączy z ojcem wyjątkowa więź. Dlatego, gdy dziewczynka trafia na pensję do Pani Minchin bardzo przeżywa rozstanie. Poznaje tam wielu przyjaciół, którzy określają ją księżniczką, gdyż Sara zachowuje nienaganne maniery, a jej ubiór odznacza się na tle innych. Sytuacja pensjonarki diametralnie się zmienia, gdy umiera jej ukochany tatuś...

"Mała Księżniczka" to druga powieść F.H. Burnett, jaką miałem okazję przeczytać. I przyznaję, że podobała mi się dużo mniej niż "Tajemniczy ogród", ale i tak miała w sobie to "coś".

Autorka tak samo jak w "Tajemniczym ogrodzie" poprzez ciekawą, bardzo angażującą czytelnika historię przemyca wiele podstawowych, a jednocześnie tak ważnych dla nas wartości.

W tej opowieści Burnett porusza kwestię silnej relacji pomiędzy rodzicem a dzieckiem, takiej, w której jedno ma oparcie w drugim, a w każdej chwili mogą na siebie liczyć. Powieść pokazuje, że życie każdego z nas miewa swoje wzloty i upadki, a jedna chwila może zadecydować o tym, że zmieni się ono o 180⁰. Autorka ułożyła wszystko tak, aby ukazać, że takie chwile, mimo że bywają przygnębiające, warto przeżywać, zachowując pogodę ducha, nie dać się zwyciężyć chwilom słabości.

Ponadto "Mała księżniczka" uczy godności, pokory, wytrwałości i szacunku dla drugiego człowieka bez względu na jego majątek, zawód czy pochodzenie. Frances Hodgson Burnett udowadnia również, że pieniądze szczęścia nie dają.

Bardzo dobrze został zarysowany portret psychologiczny głównej bohaterki, ale jest ON do bólu wyidealizowany przez autorkę. Jakby nie patrzeć - nie ma ludzi idealnych.

Pomimo wszystko, Sara jest definitywnie bohaterką, z której młodsi czytelnicy powinni brać przykład.

Niektóre wydarzenia rozgrywające się w "Małej Księżniczce" dzieją się bez żadnego uzasadnienia, bez powodu, czasami wręcz z przypadku.

Warto zwrócić uwagę na przepiękny, wręcz poetycki styl pisania F.H. Burnett. Nie jest ON kwiecisty, wymyślny, lecz prosty, ale też przyjemny, dzięki czemu z łatwością oddamy się lekturze. Nadmienię, że ta książka jest skrojona typowo pod młodszego czytelnika.

Reasumując, książkę polecam, ale z przymrużeniem oka.

⭐6/10

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu MG

[Adres usunięty]

Siedmioletnia Sara Crewe trafia prosto z Indii do londyńskiej pensji panny Minchin. Dziewczynce rozpieszczanej przez samotnego ojca ma i tutaj nie zbywać na niczym. Traktowana jest jak księżniczka. Przełożona pensji, będąc pod wrażeniem fortuny kapitana Crewe, pozwala jej na dużo więcej niż innym uczennicom, a kiedy dowiaduje się jeszcze, że jej pupilka ma stać się w przyszłości właścicielką kopalni diamentów, jej zachwyt nie ma granic. Choć z drugiej strony nic nie potrafi zmienić niechęci, jaką w głębi serca czuje do dziewczynki.

Dlatego też, gdy kopalnie okazują się mirażem, jej zawód nie ma granic i panna Minchin postanawia zamienić swoją "wzorową uczennicę" w posługaczkę i to tylko dlatego, że wyrzucenie dziewczynki na bruk mogłoby źle wyglądać.

Z kolei Sara, która nawet będąc nieprawdopodobnie bogatą, zachowywała szlachetność i skromność, wykazuje niezwykły hart ducha i walczy, by w najbardziej upokarzających sytuacjach nie zatracić tego, co uważa za ważne. Wciąż stara się zdobywać wiedzę i pomagać potrzebującym. I choć czasami jest bardzo trudno, właśnie wtedy zachowuje się jak prawdziwa księżniczka.

***

To, co najbardziej uwielbiam w klasykach, to ten specyficzny, poetycki język, w jakim zostały one napisane. Często dominuje w nim pewnego rodzaju podniosłość, a całość często niesie ze sobą wiele wartościowych treści, które są aktualne do dzisiaj. Podobnie było w przypadku „Małej księżniczki”, którą jestem totalnie zauroczona.

Sara jest trochę wyidealizowaną postacią. Ciężko mi sobie wyobrazić, by współcześnie żyło gdzieś tak spokojne, inteligentne i dojrzałe, jedenastoletnie dziecko. Taka kreacja może dla niektórych wydawać się nierealna, co trochę odbiera wiarygodność tej historii. Ja jednak bardzo polubiłam tą niezwykła dziewczynkę o ogromnej wyobraźni, która nawet w najgorszych chwilach swojego życia potrafiła dostrzec coś pozytywnego.

„Mała księżniczka” to opowieść przede wszystkim o szacunku do drugiego człowieka. Historia ta, choć napisana tak dawno, pokazuje, że niezależnie czy ktoś jest biedny czy bogaty – każdy jest wartościowym człowiekiem.

Mam ogromną słabość do tych wydań klasyków od wydawnictwa MG. Porządna, twarda oprawa, a w środku piękne ilustracje. Jestem ogromnie ciekawa jakie inne klasyki wydawnictwo wyda w tej świetnej serii.

 

 

Moja ocena: 7/10

 

Siedmioletnia Sara zostaje przez swojego tatę wysłana z Indii do londyńskiej pensji panny Minchin. Dziewczynka jest rozpieszczana przez ojca do granic możliwości i tak ma też mieć w szkole. Przełożona choć niechętna, ale skuszona bogactwem zgadza się na takie warunki. Dodatkowym aspektem miała być informacja, że Sara ma dostać w majątku kopalnię diamentów. Wszyscy traktują ją jak księżniczkę. Jednak wszystko zmienia się gdy kopalnia staje się niewypałem, a ona z księżniczki staje się żebraczką. Czy zmiana statusu sprawi, że jej charakter się zmieni? Czy z dobrej, uroczej i uczynnej osoby, stanie się krnąbrna, wredna i marudna? Czy karma wraca?

Tak naprawdę ja rzadko staram się wypowiadać o klasykach, no chyba że w szkole tego od nas wymagano. Dla mnie choć mogą się nie podobać, to jednak muszą mieć coś w sobie, że zostały tak zapamiętane. W tym przypadku, na szczęście, i jest ważna i bardzo mi się podobała! To przepiękna historia, która nieraz mnie wzruszała i sprawiała, że robiło mi się cieplutko na serduszku!

Bohaterów jest tutaj ogrom! Każda osoba ma trochę innym charakter i czymś się wyróżnia. Wiele z nich można polubić i kibicować im. Wiadomo, na główny plan wychodzi Sara. Pomimo swojego wieku ma ogromną wiedzę i skromność. Swoim zachowaniem zaskarbia sobie ludzi, ale w żaden sposób nie próbuje się wywyższać, chwalić czy uważa się za lepszą. Jest miła, uczynna i pełna pomysłów. Jej wyobraźnia jest nie do opisania i to w wielu aspektach jej pomaga. Nigdy nikogo nie obraża i nie wdaje się w przepychanki słowne. Z godnością znosi to, co przynosi jej los. Rozumie powagę sytuacji i stara się nie narzekać.

Dodatkowo powieść, pomimo swoich lat, czyta się wyśmienicie i z wielkim zaangażowaniem. Przez nią się płynie i pochłania w zawrotnym tempie. To wydanie jest o tyle wyjątkowe, że ma przepiękne ilustracje. W powieści znalazłam wiele też cudownych cytatów, które przez cały czas są aktualne.

To przepiękna opowieść o dobroci, szczerości i serdeczności. Nie zrażajcie się jej wiekiem, bo cały czas ona jest aktualna i w każdym wieku można się z nią zapoznać. Na każdym etapie życia można coś z niej wyciągnąć i za każdym razem zwrócić uwagę na coś innego. Ja żałuję, że dopiero teraz się z nią zapoznałam, ale wiem, że z pewnością będę do niej wracać. Mam nadzieję, że także się z nią zapoznacie i też zachwycicie.

Autor: Frances Hodgson Burnett

Tytuł: Mała księżniczka

Wydawnictwo: Wydawnictwo MG

Premiera: 2021-04-14

Siedmioletnia Sara Crewe trafia prosto z Indii do londyńskiej pensji panny Minchin. Dziewczynce rozpieszczanej przez samotnego ojca ma i tutaj nie zbywać na niczym. Traktowana jest jak księżniczka. Przełożona pensji, będąc pod wrażeniem fortuny kapitana Crewe, pozwala jej na dużo więcej niż innym uczennicom, a kiedy dowiaduje się jeszcze, że Sara ma stać się w przyszłości właścicielką kopalni diamentów, jej zachwyt nie ma granic. Choć z drugiej strony nic nie potrafi zmienić niechęci, jaką w głębi serca czuje do dziewczynki.

Dlatego też, gdy kopalnie okazują się mirażem, jej zawód nie ma granic i panna Minchin postanawia zamienić swoją „wzorową uczennicę” w posługaczkę i to tylko dlatego, że wyrzucenie dziewczynki na bruk mogłoby źle wyglądać.

Do książki podeszłam ze względu na opis i oczywiście to, że chciałam ją przeczytać. Od pierwszej strony obserwowałam losy bohaterki i przeżywałam wszystko wraz z nią. Jest to bardzo piękna historia i na pewno warta przeczytania. Sara jest małą, ale bardzo mądrą dziewczynką. Pokazuje na każdym który, że jest nauczona szacunku do wszystkich. Bardzo współczułam jej straty i tego jak została potraktowana. Nie rozumiałam jak można tak zrobić. Lektura pokazuje nam jak bardzo były wtedy ważne pieniądze i co one oznaczają. Masz pieniądze = masz szacunek. Panna Minchin od samego początku wydawała mi się być bardzo okrutna kobieta, a jej późniejsze zachowanie tylko na to wskazało. Jest bardzo zapatrzona w siebie. Byłam bardzo na nią zdenerwowana. Książka wywołała we mnie mnóstwo emocji od radości do smutku. W kilku momentach bardzo się wzruszyłam i nie ukrywam cały czas myślę o historii Sary. Autorka pokazała nam miłość, przyjaźń, ale także wrogość co bardzo mi się podobało. Uważam, że ta książka jest bardzo wartościowa. Czytałam również poprzednią książkę autorki pt. „Tajemniczy ogród”, ale uważam, że ta książka jest lepsza. Okładka tej jest prześliczna i woła nas do siebie. Historia opisana w środku zostanie we mnie na dużej i na pewno będę ją wspominać. Uważam, że Sara mimo młodego wieku zachowuje się bardzo dojrzale. Ocena 9/10

Zapraszam na herbatkę i kilka słów o książce „Mała Księżniczka” Frances Hodgson Burnett, wydanej nakładem Wydawnictwo MG...

Z historią Sary wiąże się dla mnie cały wachlarz wspomnień. To obok „Tajemniczego ogrodu” czy „Ani z Zielonego Wzgórza” jedna z tych książek, które na równi wzruszają i urzekają. Zawarta w książce historia chwyta za serce i jednocześnie sprawia, że człowiek spogląda w głąb siebie i potrafi odróżnić dobro od zła. Sara jest tutaj przykładem dziecka, które mimo przeciwności losu, mimo złego traktowania i ogromu zła które ją spotkało nadal pozostaje uczciwa i ufna wobec otaczających ją ludzi. I choć wydawać by się mogło, że po tym czego doświadczyła ze strony przełożonej pensji - panny Minchin jej psychika i siła ducha zostanie „złamana”, ona nadal czyni dobro – pomaga potrzebującym, zdobywa wiedzę i stara się w drugim człowieku dostrzec dobroć.

Mam nadzieje, ze moje córki sięgając po tę pozycje będą potrafiły odnaleźć w niej przesłanie i dostrzec to, co między wierszami ukryła autorka. Chciałabym, aby wzruszyły się tak, jak ja po raz kolejny wzruszyłam się podczas lektury. Życzyłabym sobie, ażeby poczuły ten klimat, którego próżno szukać w dzisiejszym świecie…

Nie mogę darować sobie jeszcze, żeby nie wspomnieć o tym przepięknym wydaniu. Piękny kolor okładki i cudowne wydanie mam nadzieję sprawią, że niejedna dziewczynka spojrzy chętniej w jej stronę. Zdaję sobie sprawę z tego, że to klasyka literatury, zupełnie inna niż książki które teraz czytają dziewczynki, jednak z całego serca zachęcam do przeczytania i do poznania przygód Sary Crewe.

“Małą księżniczkę” do tej pory kojarzyłam głównie z filmów, których jakoś nigdy nie miałam okazji obejrzeć do końca. Z książką również nie było mi po drodze, aż w końcu Wydawnictwo MG stworzyło oprawę, która zadowoli nie tylko młodszych czytelników, ale również tych starszych. Mnie zachwyciła - twarda oprawa i ilustracje w środku.

Sara Crewe miała życie jak z bajki. Miała kochającego ojca, który rozpieszczał swoją jedynaczkę. Jednak mimo to nie była kapryśna. Wręcz przeciwnie. Miała dobre serduszko i każdemu służyła dobrym słowem i pomocą. Kapitan Crewe ubóstwiał swoją siedmioletnią córkę, która była jego największym powodem do radości. Jednak z powodu interesów w Indiach, pozostawia ją w szkole dla dziewcząt, pod opieką panny Minchin. Kobieta od razu czuje do małej dziewczynki niechęć, która nasila się, kiedy Sara traci wszystko i zostaje poslugiwaczką w jej szkole. Jednak pomimo trudności, głodu i samotności, dziewczynka się nie poddaje. I nawet w skrawku ubrań pokazuje innym, że bycie księżniczką, to nie piękne ubrania i zabawki, ale to jak traktujemy innych bez względu na sytuację, w jakiej się znajdujemy. Autorka stworzyła cudowną postać - rozumną dziewczynkę, dojrzałą jak na swój wiek. Miłośniczkę książek, pięknych historii, która uwielbiała przyswajać wiedzę. Nawet w beznadziejnej sytuacji, starała się znaleźć pozytywy. Nigdy nie narzekała na swój los.

Książka wzbudza wiele emocji, uśmiech, sympatię do Sary i współczucie, ale również niezrozumienie i złość na ludzi, którzy z powodu zawiści, traktowali dziewczynkę najgorzej jak mogli, tylko dlatego, że kiedyś miała więcej.

“Mała księżniczka” to historia o tym, że można być dobrym człowiekiem, pomimo tego ile posiadamy - mniej lub więcej; że nawet jeśli spotykamy złych ludzi, są też tacy, którzy wyciągną pomocną dłoń. I że warto marzyć, bo kto wie? Może marzenia się spełnią.

Jedyne do czego mogłabym się przyczepić, to fakt, że w Sarze było więcej dorosłego niż z dziecka. Mimo to nie ujmuje to uroku tej historii.

"Mała księżniczka" to książka, której rozumne przeczytanie niesie ze sobą wartościową lekcję moralności. To dobrze napisana historia, szczególnie polecana dla dzieci - ma interesującą fabułę i ciekawe postacie, które subtelnie wpływają na dziecko. Nawet dorosły nie może powstrzymać się od kibicowania małej dziewczynce. Ważne jest, aby wziąć pod uwagę ówczesne nastawienie do dzieci pracujących w służbie. Z dzisiejszej perspektywy może wydawać się dość surowe. Język użyty przez autorkę miejscami może okazać się niezrozumiały dla dziecka (oryginał książki powstał jakiś czas temu). Nie jest to jednak żadną przeszkodą - wystarczy krótkie omówienie, które nie tylko pozwoli zrozumieć dziecku treść, ale również utrwali treści i pozwoli na ich analizę.

Tytułowa bohaterka to Sara Crewe. Dziewczynka w wieku siedmiu lat trafia do Londynu do szkoły z internatem dla dziewcząt gdzie ma mieć zapewnioną odpowiednią opiekę i wykształcenie. Ojciec Sary jest bardzo bogaty dlatego dziewczynka jest traktowana na pensji bezwzględnej panny Minchin bardzo dobrze, lepiej nawet od innych uczennic. Mimo to lubiana jest przez wszystkich nie za swoje bogactwa i pozycję społeczną a za dobre serce, skromność i przyjacielskość, w żaden sposób nie wywyższa się bowiem od innych. W dniu jej jedenastych urodzin do panny Minchin dociera informacja o nagłym bankructwie i śmierci ojca Sary. Dziewczynka nie może dalej uczyć się w szkole, zostaje jednak w roli służącej i ciężko pracuje na swoje utrzymanie. Pomimo tak dramatycznej sytuacji dziewczynka nie zmienia się a dzięki wielkiej wyobraźni, otwartości na innych i odwadze wciąż cieszy się ogromną sympatią koleżanek i wierzy, że jej los jeszcze się zmieni. W końcu, jak sama powtarza, każda dziewczynka jest małą księżniczką...

"Mała księżniczka" to bardzo piękna, wzruszająca i niezwykła historia, której po prostu nie można się oprzeć. Sara pokazała młodemu czytelnikowi, że nawet nie posiadając żadnych dóbr materialnych można tak wiele dać od siebie innym. To jacy jesteśmy, jak bogate mamy wnętrze i z jaką uprzejmością odnosimy się do ludzi jest naszym największym skarbem, którym możemy dzielić się z innymi na co dzień. Ta mała osóbka pomimo wielu krzywd nie straciła nadziei na lepsze jutro i mimo dramatycznej sytuacji potrafiła dostrzec krzywdę innego człowieka nie wahając się wyciągnąć pomocną dłoń. Jej wielką siłą była ogromna wyobraźnia dzięki której potrafiła przenieść się w zupełnie inny świat, opowiadać niezwykłe historie, które zachwycały wszystkich jej słuchaczy ale i jej przynosiły ukojenie dodając sił.

Publikacja przykuła mój wzrok interesującą oprawą i to w dużej mierze dzięki niej postanowiłam powtórnie przeczytać tę lekturę. W jej wnętrzu na śnieżnobiałych kartach znalazłam natomiast opowieść podzieloną na 19 rozdziałów, nadrukowaną drobną aczkolwiek czytelną czcionkę. Wydanie to wzbogacone jest dodatkowo o opracowanie i streszczenie z myślą o wszystkich uczniach. Ta część pomoże im w pracy nad tekstem i utrwaleniu treści, która nie powinna wydawać się w sumie nikomu skomplikowana. Lektura jest solidnie wydana a przy tym niedroga co z pewnością jest zachętą do tego aby wzbogacić biblioteczkę o tak fantastyczny tytuł. Do takiej lektury warto bowiem powracać aby miło spędzić wolny czas. Jestem pewna, że zajrzę do niej jeszcze nie raz, zrobią to też z pewnością za jakiś czas moje córki aby przenieść się w troszkę niedzisiejszy, fantastycznie wykreowany świat Sary Crewe. Polecam ;)