Macocha

Jak to jest zostać macochą nastolatki w wieku 30 lat??? Na pewno nielekko, mam swoją nastolatkę od urodzenia, a gdybym ją teraz dostała to chyba bym oszalała :) Okazuje się, że w dzisiejszych czasach nie trzeba dziecka urodzić, ani adoptować, żeby je mieć. Przekonała się o tym na własnej skórze Roma, bohaterka powieści „Macocha”.

Roma wyszła za mąż za faceta „z odzysku”. Bruno był po rozwodzie, rozszedł się z pierwszą żoną, a jego córka została z matką. Układało im się w nowym życiu wręcz sielanko, dopóki pewnego dnia nie pojawiła się w ich domu czternastoletnia córka Bruna, Kasia, z wiadomością, że chce zamieszkać z ojcem. Tatuś był zachwycony, a jego żona wręcz przeciwnie. Roma była przerażona, zła i zaskoczona. Zupełnie nie znajdowała wspólnego języka z Kasią. W jej umyśle zaczęły kluć się wizje jak pozbyć się pasierbicy, ale spaliły na panewce. Roma była zupełnie nie przygotowana do bycia matką i do tego matką, nieznośnej i zbuntowanej nastolatki. Bruno kochał swoje kobiety, ale w trudnych sytuacjach posługiwał się Romą. Zebranie w szkole? Kłopoty z Kasią? – Roma się tym zajmie….

Młoda żona została zmuszona do dzielenia się swoim ukochanym z inną młodą kobietą, a do tego jeszcze nią musiała się zajmować. Problemy narastały, a obie kobiety docierały się.

Czy w końcu uda im się dogadać? Jak poukłada się los tej niezwyklej rodziny?

„Macocha” to zabawna opowieść o rodzinie, napisana w formie pamiętnika-dziennika Romy. To ciepła i sympatyczna historia, napisana lekko i zabawnie. Doskonale bawiłam się przy tej lekturze, przeczytałam ją błyskawicznie w leniwe świąteczne popołudnie.

Opowieść zaprezentowana jest jako bezpośrednia relacja Romy, ukazana jej oczami i jej odczuciami. Początkowa panika przechodzi w złość i chęć pozbycia się pasierbicy, potem zmienia się i pomimo wszystko obie bohaterki zaczynają się do siebie zbliżać. Starcie dwóch charakterków przypomina starcie dwóch żywiołów. Reakcje kobiet są nieprzewidywalne i często wywołują uśmiech na twarzy czytelnika.

Może i powieść jest przewidywalna i zwyczajna, ale przy tym jest napisana dowcipnie z lekką nutą złośliwości i doskonale się ją czyta. Stanowi lekką i przyjemną, relaksującą lekturę – idealną na popołudnia po pracy!

Roma wiedzie spokojne życie. Wyszła za mąż za rozwodnika, żyją sobie spokojnie i szczęśliwie, jednak pewnego dnia w progu drzwi staje Kasia. Katarzyna jest zbuntowaną nastolatką i co najważniejsze córką Bruna z pierwszego małżeństwa. Główna bohaterka ma około trzydziestu lat I nigdy nie przyszło jej do głowy, że będzie musiała wychowywać cudze dziecko. Roma zupełnie nie wie jak sobie z tym wszystkim poradzić, może byłoby łatwiej gdyby nie to, że Kasia jest pyskata i cwana.

Czy obie najważniejsze kobiety Bruna będą potrafiły się dogadać? Czy Kasia będzie utrapieniem Romy? Jakie perypetie czekają całą trójkę?

Muszę przyznać, że po tę książkę sięgnęłam tylko temu, iż na moim regale stoi kontynuacja tej historii. Zdecydowanym plusem tej książki jest to, że jest napisana w formie dziennika. Mamy opisany w niej każdy dzień, co sprawia, że moim zdaniem takie historie czyta się znacznie szybciej.

Co do głównej bohaterki nie będę ukrywać, że troszeczkę mnie drażniła. Wychodząc za mąż za mężczyznę, który ma dziecko z poprzedniego związku, chcąc nie chcąc wiedziała, że od czasu do czasu będzie miała kontakt z jego dzieckiem. No wiadomo, że pojawienie się Kasi z dnia na dzień w drzwiach mogło spowodować u niej zaskoczenie i po części rozdrażnienie. Jednak ja sobie nie umiem wyobrazić sytuacji, w której nie miałabym zupełnie kontaktu z dzieckiem mojego męża. A po drugie nie uważałabym tego dziecka za cudze, chcąc czy nie to jednak rodzina.

Bardzo podobało mi się zachowanie Kasi, może temu, iż nie przepadałam za główną bohaterką i sprawiało mi radość to jak nastolatka sprawia jej kłopoty. Choć nieraz ratowała też Romę z opresji, Więc nie była taka do końca zła.

Historia owszem była momentami zabawna, leczy nie na tyle na ile sobie to wyobrażałam. Pomysł na książkę rewelacyjny jednak czegoś mi tutaj troszeczkę brakowało, a może samo to, że postać Romy mnie drażniła, sprawiło że pozostał u mnie taki trochę niesmak. Jednak też nie uważam, aby ta książka była jakaś tragiczna, bo tak jak już wspominałam wcześniej forma tej książki sprawia, że naprawdę czyta się ją w błyskawicznym tempie. No a ja już niebawem zabieram się za kontynuację.

Cały blogerski świat okrzyknął „Macochę” jako książkę pełną humoru. Musicie mi wybaczyć, jak przy niej nie zaśmiałam się ani razu. Widocznie jestem jakaś inna. Ot zwykła historia kobiety, która wychowuje córkę swojego męża. Wiąże się to z niezliczoną liczbą problemów. Jednym z najważniejszych jest bunt zarówno jednej jak i drugiej. Dziewczyny nawet nie wiedzą, jakiego psikusa postanowił spłatać im los. Książka porusza bardzo wiele problemów egzystencjonalnych nastolatków.

Długo nie pisałam nic na temat tej książki, bo zwyczajnie nie wiedziałam co. Dobra lektura na jedno popołudnie, przy której można się zrelaksować, oderwać od swoich problemów.