Jurij Wynnyczuk – jeden z najczęściej nagradzanych pisarzy ukraińskich, autor m.in.nominowanego do Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus “Tanga śmierci” – po kilkuletniej przerwie wraca do polskich czytelników z wyjątkową książką w przekładzie Bohdana Zadury.
Opowiedziana w Lutecji historia w błyskotliwy sposób łączy humor z przejmującym smutkiem, wschodni mistycyzm opiewa odważne sceny erotyczne, a unoszący się nad wszystkim fantasmagoryczno-oniryczny nastrój sprawia, że przedstawiony w powieści świat może być czymś zupełnie innym, niż się początkowo wydaje. Czy w takich okolicznościach poszukiwania tytułowej Lutecji, którym poświęca się główny bohater, mają szansę zakończyć się powodzeniem?Błądzenie w sennych zaświatach i podejrzanej rzeczywistości XIX i XX wieku może przynieść upragnione spełnienie i wyjaśnić tajemnicę, jednak nic nie jest do końca pewne w mistyczno-sensacyjnym świecie pełnym zagadek, wykreowanym z postmodernistyczną swadą przez Jurija Wynnyczuka. Książka została wydana przy wsparciu programu translatorskiego Translate Ukraine.
Jurij Wynnyczuk – urodzony w 1952 roku w Stanisławowie. Poeta, prozaik, tłumacz idziennikarz. Studiował na wydziale filologicznym dzisiejszego Podkarpackiego UniwersytetuNarodowego im. Wasyla Stefanyka. Pracował jako reżyser, scenarzysta i redaktor czasopism. Autor tomów poezji, zbiorów opowiadań, powieści, książek dla dzieci, opracowań krajoznawczych, encyklopedii mitów, antologii ukraińskich bajek i fantastyki oraz przekładów m.in. z języków celtyckich i słowiańskich. Dwukrotny laureat ukraińskiej nagrody Książka Roku BBC. Jego utwory były tłumaczone m.in. na język angielski, niemiecki, polski, francuski, bułgarski, chorwacki, czeski, japoński, chiński i hebrajski. Mieszka we Lwowie.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
W jakim nurcie literackim utrzymana jest powieść "Lutecja" Jurija Wynnyczuka?
"Lutecja" to postmodernistyczna powieść łącząca cechy prozy onirycznej, mistycyzmu oraz wątków sensacyjnych. Autor z dużą swobodą miesza gatunki, wprowadzając czytelnika w świat pełen zagadek i nieoczywistych rozwiązań fabularnych. Narracja przesycona jest specyficznym humorem, który płynnie przeplata się z momentami głębokiego smutku. Jest to proza wymagająca, ale niezwykle satysfakcjonująca dla świadomych miłośników literatury pięknej.
Czy książka łączy elementy realizmu z wątkami fantastycznymi?
Tak, fabuła książki płynnie przenika granice między sennymi zaświatami a historyczną rzeczywistością XIX i XX wieku. Wynnyczuk tworzy oniryczny nastrój, w którym granica między tym, co realne, a tym, co wyobrażone, ulega całkowitemu zatarciu. Czytelnik towarzyszy bohaterowi w poszukiwaniach, które mają charakter niemal metafizyczny i duchowy. Całość dopełniają odważne sceny erotyczne, nadające tej onirycznej opowieści bardzo cielesny wymiar.
Dla jakiego typu czytelnika ta powieść nie będzie odpowiednim wyborem?
Książka nie jest polecana osobom poszukującym prostych, linearnych historii o charakterze czysto rozrywkowym. Złożona struktura postmodernistyczna oraz oniryczny klimat mogą być zbyt przytłaczające dla czytelników nieprzepadających za literackimi eksperymentami. Powieść wymaga dużego skupienia ze względu na liczne nawiązania kulturowe, historyczne i filozoficzne. Jeśli unikasz książek o niejednoznacznym zakończeniu i onirycznej aurze, ten tytuł może nie spełnić Twoich oczekiwań.
Kto odpowiada za polski przekład tej ukraińskiej powieści?
Polskie wydanie zostało przygotowane w przekładzie wybitnego poety i tłumacza Bohdana Zadury. Dzięki jego pracy tekst zachowuje specyficzny rytm oraz bogactwo językowe oryginału, co jest kluczowe w przypadku tak gęstej prozy. Tłumaczenie doskonale oddaje zarówno wisielczy humor, jak i melancholijny ton ukraińskiego autora. Wsparcie programu translatorskiego Translate Ukraine gwarantuje wysoką jakość merytoryczną tej publikacji.
Jaką strukturę czasową i narracyjną prezentuje ta publikacja?
Powieść charakteryzuje się nielinearną narracją, która swobodnie operuje płaszczyznami czasowymi na przestrzeni dwóch stuleci. Autor stosuje technikę błądzenia w zaświatach, co zmusza odbiorcę do aktywnego łączenia faktów i własnych domysłów. Taki zabieg buduje atmosferę tajemnicy i nieustannego niepokoju o to, co w świecie przedstawionym jest prawdą. To wielowarstwowa konstrukcja, która odkrywa swoje sekrety stopniowo wraz z postępem lektury.
