Lustrzana kraina

Rok 2018. Po dwunastu latach Catriona Morgan wraca do rodzinnego Edynburga w związku z zaginięciem jej lustrzanej bliźniaczki Ellice MacAuley. Zatrzymuje się w portowej dzielnicy Leith, w domu, w którym spędziła większą część dzieciństwa. W wieku dwunastu lat siostry Morgan rozpoczęły nowe życie, ale potem z jakiegoś niezrozumiałego dla Cat powodu, El zamieszkała w ich rodzinnym domostwie ze swoim mężem Rossem. Towarzyszem ich dziecięcych zabaw w Lustrzanej Krainie. W przeciwieństwie do zrozpaczonego męża zaginionej, Cat nie wierzy, że El spotkało coś złego. Jest przekonana, że to jedna z gierek jej siostry, która zawsze lubiła być w centrum uwagi. Utwierdzają ją w tym maile, które zaczyna dostawać niedługo po powrocie do Szkocji. Nadawca nie ujawnia swojego prawdziwego nazwiska, ale treść wiadomości jednoznacznie wskazuje na Ellice. Jak w dzieciństwie, przekazuje Cat wskazówki, które mają doprowadzić ją do skarbów pochowanych w domu i ogrodzie. A rzeczonymi skarbami są głównie kartki z pamiętnika małej El. Poza tym Catriona co jakiś czas znajduje przed drzwiami ostrzeżenia od anonimowego nadawcy, które wcześniej dostawała jej siostra. Ponadto Cat nie możne oprzeć się wrażeniu, że ktoś ją obserwuje. I to raczej nie jest jej przebiegła bliźniaczka.

Carole Johnstone dorastała w Lanarkshire, historycznym hrabstwie w południowo-środkowej części Szkocji. Ukończyła Glasgow Caledonian University, a potem jakiś czas mieszkała w Anglii, w hrabstwie Essex. Zajmowała się radiografią i pracowała w NHS w charakterze dozymetrystki fizyki medycznej. Obecnie mieszka w Argyll and Bute i jest pisarką na pełny etat. W 2008 roku opublikowano jej pierwsze opowiadanie, a w 2014 roku zdobyła British Fantasy Award za inne. Zanim wpłynęła na głębsze, powieściowe, wody napisała co najmniej kilkadziesiąt krótszych opowieści (tylko te, które „wyszły z szuflady”). W końcu powiedziała sobie, że tak naprawdę nikt nie lubi być rozsądnym – kto nie ryzykuje ten nie ma. W 2018 roku Johnstone wzięła więc czternastomiesięczny urlop naukowy i udała się na Cypr, gdzie wydała wszystkie swoje oszczędności, ale wyszła bogatsza o „Lustrzaną Krainę” (oryg. „Mirrorland”). Najtrudniej było znaleźć agenta/agentkę (chwile najprawdziwszej grozy), ale gdy już miała ten etap za sobą, sprawa nabrała oszałamiającego tempa. Debiutancka powieść Carole Johnstone swoją światową premierę miała w roku 2021, a pierwsze polskie wydanie - w magnetycznej okładce zaprojektowanej przez Pawła Panczakiewicza i zgrabnym tłumaczeniu Agnieszki Brodzik – pojawiło się w roku 2022 z inicjatywy Wydawnictwa Zysk i S-ka. W tym samym roku na arenie międzynarodowej pokazała się druga powieść Johnstone, „The Blackhouse”, kolejny dreszczowiec w gotyckim futerku od autorki, która zachwyciła między innymi Stephena Kinga, Ruth Ware i Sarah Pinborough.

Agatha Christie, Daphne du Maurier, Shirley Jackson, Alexandre Dumas, Ruth Ware, Gillian Flynn, Sophie Hannah i oczywiście Stephen King, jedyny z tej „zgrai”, którego Carole Johnstone uwzględniła w swoich pierwszych powieściowych podziękowaniach. Twórczość wyżej wymienionych osób w największym stopniu ukształtowała pióro autorki przebojowej „Lustrzanej Krainy”. Thrillera psychologicznego osnutego niezbyt gęstą mgiełką gotycką, który powstał między innymi w oparciu o wspomnienia autorki. Dwustuletni dom w stylu georgiańskim w Leith w Edynburgu należący do jej dziadków – mała Carole przeżyła w nim mnóstwo dziecięcych przygód. W jej pamięci najmocniej utkwił stary mebel w zapomnianym pokoju w głębi domu i znajdujące się za nim drzwi. Zupełnie jak w „Opowieściach z Narnii” C.S. Lewisa, w których namiętnie zaczytywała się w tamtym okresie życia. Wtedy miała absolutną pewności, że kiedyś te drzwi staną przed nią otworem i wreszcie będzie mogła zwiedzić magiczną krainę niewątpliwie rozciągającą się po drugiej stronie. Lata później, rozmawiając ze swoją mamą, Carole wspomniała owe drzwi... które nie istniały. Jej rodzicielka znała każdy kąt w domu dziadków – w końcu dorastała w tym miejscu – Johnstone musiała więc pogodzić się z faktem, że sobie je wymyśliła. Potęga dziecięcej wyobraźni. Czysta magia, brakująca iskra dla powieści, którą zamierzała napisać. Klej dla motywów wybranych wcześniej: bliźniaczki w separacji, trójką miłosny oraz tajemniczy i niepokojący dom, z okropnymi „trupami pochowanymi w szafach”. Córka bliźniaczki jednojajowej i żona bliźniaka dwujajowego, szczególnie zafascynowana tak zwanymi bliźniakami lustrzanymi, „główną obsadę” swojej pierwszej książki wybrała na samym początku. Przymus napisania o takich siostrach był zdecydowanie najsilniejszy. Nie ważne jaka, byle to była opowieść o bliźniaczkach, które w lustrzanym powierzchniach nigdy nie zobaczą siebie. To dość straszne, jeśli się nad tym zastanowić. Nigdy wcześniej tak na to nie patrzyłam. Przed odwiedzeniem Lustrzanej Krainy. Miejsca, które w pamięci Catriony Morgan zachowało się jako coś o niebo lepszego od Narnii i Śródziemia. Tu przeżyła swoje najszczęśliwsze chwile. Jedyna część smutnego domu w Edynburgu, którą Cat i Ellice uważały za swoją wyłączną własność. Unikalny plac zabaw, wesołe miasteczko istniejące tylko (i aż!) w nadzwyczaj żywej, nawet jak na dzieci, wyobraźni. Największa w tym zasługa ich matki, która uparcie nabijała im głowę nierzadko mrożącymi krew w żyłach opowieściami o piratach, księżniczkach w opałach, niegodnych zaufania książętach, upiornych wiedźmach, Sinobrodym i innych takich. Mroczne baśnie i powieści raczej pisane z myślą o starszych odbiorcach. El najbardziej ukochała sobie „Skazanych na Shawshank”, minipowieść Stephena Kinga, a literacką faworytką Cat prawdopodobnie była „Ania z Zielonego Wzgórza” Lucy Maud Montgomery. Pokaż mi swoją ulubioną lekturę, a powiem ci jakim jesteś człowiekiem. Tak czy owak, w niniejszym świecie przedstawionym przez szkocką autorkę, myślę, skazaną na sukces, należy to potraktować jako ogromną wskazówkę w naszej osobistej zabawie w poszukiwanie skarbów. W skomplikowanych umysłach sióstr, które najwyraźniej różnią się jak dzień i noc. Ogień i woda. Cat zawsze uważała się za słabszą, pod każdym względem, od swojej o cztery lata starszej bliźniaczki. Wierny cień tej, która okradła ją z marzeń. Wbiła jej nóż w plecy i rzuciła na pożarcie rekinom. Kompletnie sama w obcym kraju – tak skończyła biedna Catriona Morgan. Ellice, jak zwykle, zgarnęła całą pulę, nie racząc zostawić choć marnego ogryzka tej, której przyrzekała dozgonną przyjaźń. Miała się nią opiekować, a tymczasem potwornie ją zdradziła. Ukradła miłość jej życia, boskiego Rossa MacAuleya, prawdziwego księcia z bajki, który był ich słodką tajemnicą, kiedy wszyscy byli dziećmi. Dawno, dawno temu w domu, do którego Cat wraca po zniknięciu El. Trwają poszukiwania kobiety, która przepadła wraz ze swoim okrętem. Tragiczny rejs czy mistyfikacja? Policja skłania się ku temu pierwszemu – wypadek lub samobójstwo – ale Cat twardo upiera się przy tym, że jej siostra żyje. I znając ją, dobrze się bawi. Rossa niespecjalnie dziwi ten ośli upór Catriony. W końcu wyparcie to jej moc. Irytująca, może nawet destrukcyjna tendencja do zastępowania brzydkich faktów pięknymi kłamstwami. Rzeczywistość zagrzebana w fantazji.

„Lustrzana Kraina” Carole Johnstone wymaga od czytelnika więcej niż większość znanych mi thrillerów psychologicznych. Więcej cierpliwości. Na tej pajęczynie utkanej przez dziecięcą wyobraźnię, łatwo się pogubić. Ale to dobrze, to wręcz konieczne. Żeby dotrzeć do chatki z piernika, musisz zebrać wszystkie okruszki. Prawdziwe i wyimaginowane. Czy raczej nagie i pokryte grubą warstwą lukru. Które są które? Co kryje się pod frapująco realnymi przygodami w Lustrzanej Krainie? Na pirackim okręcie, na Dzikim Zachodzie, w królestwie klaunów, w więzieniu w skrócie nazywanym Shank. Z wymyślonymi postaciami, które w większości stale się zmieniały. Wśród wyjątków była wiecznie zalękniona dziewczyna zwana Myszą. Osobisty worek treningowy Catriony i Ellice. Postać stworzona z ich smutków, lęków, słabości. Wchłaniająca wszystko, co akurat im ciążyło. Katharsis. Dziewczynki co prawda bały się klaunów, ale nie tak jak Wróżka Zębuszka. Obok Sinobrodego, Czarnobrodego i Wiedźmy, największy postrach sióstr Morgan. Patrzenie w oczy strachowi, mierzenie się z irracjonalnym(?) lękiem najskuteczniejszą obroną przed jeszcze większym strachem. A dlaczego akurat piratki? Szły śladami ojca, którego nie poznały, ale wierzyły, że wcześniej czy później ich odnajdzie. Nieustraszony kapitan statku, który zabierze ich na bajeczną wyspę i będą żyli długo i szczęśliwie. Niestety, życie rzadko - o ile w ogóle - układa się tak, jak wyobrażamy je sobie w dzieciństwie. Dziecięce przepowiednie, które nigdy się nie ziszczą. A przynajmniej nie w zupełności. Bo dla Cat nie wszystko jeszcze stracone. Może jeszcze osiąść na jakiejś malowniczej wyspie, ale wszystko wskazuje na to, że bez osoby, która przynajmniej kiedyś była jej najbliższa. Potem wszystko zepsuła. A teraz jeszcze torturuje człowieka, którego poślubiła. Czy kiedykolwiek go kochała? El wiedziała, co jej bliźniaczka czuje do Rossa MacAuleya, El uwielbiała robić jej na złość, El w końcu ją znienawidziła, więc... Cat wolałaby nigdy już nie oglądać domu, w którym spędziła pierwsze dwanaście lat swojego życia. Ale ta niechęć, odraza ściera się w niej z ekscytacją. Rozkoszny dreszczyk. Sama z jedynym mężczyzną, któremu oddała swoje serce. A on je zdeptał. I tutaj wkraczamy na kolejny niepewny grunt. Grząski obszar faktycznych pragnień centralnej postaci „Lustrzanej Krainy”. Czy w głębi ducha, tak naprawdę, chce by jej siostra odnalazła się cała i zdrowa? Teraz bowiem Cat ma wolną drogę do Rossa. Nic już nie stoi na przeszkodzie ich „żyli i długo i szczęśliwie”. Catriona teraz może odebrać to wszystko, co ukradła jej El. Nie, jeszcze nie. Cat nie potrafi bowiem zignorować wskazówek przesyłanych drogą mailową. Zakłada, że to robota siostry, która aktualnie ma status osoby zaginionej. Wytrawnej manipulantki, która próbuje sprowadzić ją na manowce. A może popchnąć w stronę prawdy? Wypchnąć z różowej bańki, w której twardo się okopała? Tak czy inaczej, w „Lustrzanej Krainie” nawet najdrobniejsze, z pozoru błahe elementy mają znacznie. Pod każdą fantazyjnie inkrustowaną pokrywką kryje się jakaś niesmaczna zupa. Jedna cierpka, inna wręcz trująca. Pierwsza powieść Carole Johnstone przypomina skomplikowany mechanizm, powoli - śrubka po śrubce - demontowany, rozbierany przez niezwykle zwinne, szalenie precyzyjne paluszki. Dowiemy się jak działa, dopiero gdy rzecz wybebeszymy, a to wymaga poświęceń. Przebrnięcia przez nader zaciemnione partie. Męczące, nudnawe, ale ważne. To na pewno. To widać, słychać i czuć, ale trudno ze wzmożoną uwagą przyglądać się wszystkim wspomnieniom Cat. Mnie to zadanie chwilami przerastało. Traciłam czujność, rozpraszała się moja uwaga w tytułowej krainie. Pokonana przez, jak mniemam, zaplanowaną monotonię. Nuda wkalkulowana w dzieło. Sprytne odwracanie uwagi. Ryzyko, które według mnie się opłaciło. Przy standardowej narracji, mniej wymyślnej ekspozycji, ta historia z pewnością nie dokonałaby tego gwałtu na mojej psychice. Nic specjalnie mocnego – kto często bywa po mrocznej stronie beletrystyki, ten wie, że można się tu pięknie nadziać na gęstsze i dużo bardziej kolczaste zgniłozielone pędy – a pokonało wszystkie moje systemy obronne. Zmieszało, wstrząsnęło, ogłuszyło, zdruzgotało. Nawet spodziewane skarby w tym „gotyckim domostwie” odbierałam bardziej jak porządnie naostrzone i unurzane w toksycznej substancji strzały, znienacka posyłane prosto w serce. Agresywna bestia z tej „Lustrzanej Krainy”. Naprawdę groźna.

Depresyjna, klaustrofobiczna, wredna. Lustrzana opowieść o lustrzanych bliźniaczkach w Lustrzanej Krainie. Miażdżący powieściowy debiut szkockiej cholery Carole Johnstone. Bezczelnej manipulantki, podpalaczki stref komfortu, gwałcicielki ludzkich dusz. „Lustrzana Kraina” to jedna z bardziej imponujących nowoczesnych budowli, jakie miałam przyjemność zwiedzić na terytorium thrillera. Przemyślany gotycki moloch pełen ciemnych zakamarków. Misterne połączenie fantazji z rzeczywistością. Bajki z horrorem. Robactwo w różowym torcie. Zgnilizna w magicznej skrzynce. Dusząca jak boa, trująca jak cyjanek potasu, lepka jak Blob, ciasna jak winda znieruchomiała między piętrami. Jednym słowem: rewelacja! Powieść pułapka. Jak wpadniesz, już się nie wygrzebiesz:)

Z czym Wam kojarzy się dzieciństwo?

Dzieciństwo powinno kojarzyć się z brakiem problemów, nieprzejmowaniem się niczym, zabawą z przyjaciółmi, bieganiem po podwórku, jednym słowem mówiąc z beztroską. Niestety nie wszystkim dzieciom ta beztroska jest dana. Czasem to dzieciństwo, jest mroczne, pełne cierpienia i odciska piętno na całym dalszym życiu. Wydaje się to niemożliwe, że ludzie, którzy mają chronić, dbać i kochać stają się katami dla istot najbardziej bezbronnych na świecie. Krzywdzone i nieszczęśliwe dzieci, często tworzą alternatywną rzeczywistość, w której próbują się chronić przed złym traktowaniem. „Lustrzana kraina” to pokręcony thriller szkockiej autorki o siostrach bliźniaczkach i ich mrocznym dzieciństwie, którego nie mogą porzucić, o mocy wyobraźni i cenie wolności. Thriller trudny w odbiorze i wymagający niezwykłego skupienia podczas czytania. Dobra książka, ale nie dla każdego. Doceniam intencje i ciężką pracę autorki, ale powieść nie do końca jest taka, jak oczekiwałam. Przedstawia skomplikowane relacje rodzinne i wyimaginowany świat, który tak naprawdę istnieje tylko w głowie głównej bohaterki, co w efekcie powoduje, że była dla mnie mało wiarygodnym narratorem. Nie wiedziałam, w którym momencie zdarzenia są prawdziwe, a w którym tylko są wytworem jej wyobraźni. Zakończenie, które zapewne miało uspokoić wszystkie emocje po czytaniu książki, tak naprawdę w ogóle mnie nie obeszło i może lepiej gdyby było zupełnie inne. Chociaż książka do końca nie jest taka, jak oczekiwałam, to warto ją przeczytać i dać jej szansę. Główna bohaterka Cat, opowiada przerażającą, mrożącą krew w żyłach, złożoną historię w gotyckim, klaustrofobicznym klimacie, balansującą na granicy realizmu magicznego i thrillera psychologicznego.

Bliźniaczki El i Cat od dwunastu lat nie utrzymują ze sobą kontaktu. W ich przeszłości zaszło coś, co je skutecznie poróżniło i od tej pory każda z nich żyje oddzielnie po swojemu, chociaż w dzieciństwie były nierozłączne. Cat mieszka w Kalifornii, natomiast El jest żoną Rossa, w którym obie kochały się, jako młode dziewczyny. Cat żyje z dala od siostry i szwagra, a El wraz z mężem mieszka w ich rodzinnym domu, który w pamięci Cat, zapisał się, jako miejsce niczym z horroru. Jako dzieci wymyśliły Lustrzaną krainę, mroczne, wyimaginowane miejsce pod schodami spiżarni, pełne piratów, czarownic i klaunów. Obecnie Cat rzadko myśli o swoim rodzinnym domu i o El mieszkającej tam teraz ze swoim mężem Rossem.

Cat nie chciała tu wracać i zapewne nigdy, by tego nie zrobiła, gdyby jej siostra pewnego dnia nie wypłynęła swoją żaglówką w rejs, z którego nie wróciła. Mimo szeroko zakrojonej akcji poszukiwawczej nie udaje się nic ustalić, bo po żaglówce i kobiecie wszelki ślad zaginął. Śledczy, a także zrozpaczony mąż, zdają sobie sprawę, że upływający czas nie działa na korzyść zaginionej i wątpią, by udało się ją odnaleźć żywą. Cat nie wierzy w śmierć El, bo doskonale zna swoją siostrę i musi dowiedzieć się, gdzie jest naprawdę. Gdy miała dwanaście lat, uciekła od mamy i dziadka, gdy miała dziewiętnaście od Eli i Rossa, lecz tym razem nie zamierza uciekać, zanim nie pozna prawdy.

Gdy tylko Cat pojawia się w domu, bolesne wspomnienia z dzieciństwa zaczynają odżywać w jej pamięci, ale wszystko, co pamięta, wydaje się jej zniekształcone i urojone. Dostaje od kogoś wiadomości, w postaci listów i maili ze wskazówkami do faktów z przeszłości, które tylko siostry znały, więc kobieta sądzi, że siostra jednak żyje i próbuje się z nią w ten sposób skontaktować. Stary dom od dwudziestu lat prawie się nie zmienił, wciąż jest pełen mrocznych zakamarków, gdzie na każdym kroku Cat natyka się na długo skrywane sekrety i przerażające duchy z przeszłości, nie wie, co jest prawdą, a co wytworem wyobraźni, bo jej umysł ledwo odróżnia rzeczywistość od snu.

W końcu uświadamia sobie, że wracając do miejsca, w którym zaczął się jej największy koszmar w życiu, jest najniebezpieczniejszym wyborem, jakiego dokonała i teraz może zapłacić za to życiem.

Wielowarstwowa, mroczna, mądra, ale wyczerpująca historia, która sprawiała, że ​​czułam się tak zagubiona w labiryntach mrocznych lęków Cat, z którego wydawało mi się, że nie ma wyjścia. Nie mogłam zdecydować się, czy jej wierzyć, czy wszystko, na co się kobieta natyka, żyje tylko w jej głowie.

Nie była to lektura lekka, łatwa i przyjemna. Musiałam książkę czytać w ciszy i skupieniu, by wyłapać wszystkie szczegóły i ich znaczenie w historii bliźniaczek. Trzeba dać tej książce szansę, bo bardzo trudny i powolny początek, może zniechęcić do dalszego czytania. Gdy się go już przebrnie, można cieszyć się wciągającą historią, w której kolejne elementy układanki, stopniowo trafiają na swoje miejsce.

Kreacja głównej bohaterki wzbudzała we mnie sprzeczne uczucia. Z jednej strony jej współczułam, bo traumatyczne przeżycia z przeszłości sprawiły, że była zagubiona i zawieszona pomiędzy wyobraźnią a rzeczywistością, a z drugiej bardzo irytowała mnie swoją naiwnością. Cat przeżywała istną emocjonalną huśtawkę, która mi się w końcu udzieliła. Myślę, że autorka celowo tak stworzyła tę postać, aby zarazić czytającego nieustannym niepokojem i lękiem, ale przeciąganie tego w czasie, było dla mnie zbyt męczące.

Muszę przyznać, że trudno mi było wgryźć się w tę historię, zwłaszcza na początku. Podobało mi się prowadzone śledztwo, ale kiedy fabuła przeszła do krainy na pograniczu jawy i snu, poczułam się zagubiona i zdezorientowana. Wydawało mi się, że książka zawiera zbyt duży nacisk na realizm magiczny, czyli na to, co tak naprawdę działo się w głowie Cat. Czasem miałam problem z nadążaniem za tym, co chciała przekazać autorka.

Zajęło mi sporo czasu, nim ta historia mnie wciągnęła, ale gdy to nastąpiło, to ostatecznie trudno mi było książkę odłożyć. „Lustrzana kraina”, to bardzo klimatyczna opowieść, miejscami nawet przerażająca, w której autorka sprawnie łączy fantazje z dzieciństwa z koszmarem współczesności. W tej klaustrofobicznej przestrzeni i dusznej atmosferze, prawda powoli wychodzi na jaw, a niektóre fakty z przeszłości są szokujące i brutalne. Końcowy zwrot akcji jest zaskakujący i w zasadzie pozytywnie kończy książkę, jeśli oczywiście uwierzy się narratorce, bo wątpliwości jednak pozostały.

To powieść o przyczynach dziecięcych fantazji i ich wpływie na dorosłość, o miłości i zdradzie, rodzinnym poświęceniu, oszustwie i o uwolnieniu się z żelaznych kajdan przeszłości. Miejscami porywająca i szokująca, chwilami powodująca, że wątpi się we wszystko, co się wcześniej przeczytało.

To błyskotliwie napisana powieść o przemocy w rodzinie, miłości, zazdrości, zdradzie, zemście i odkupieniu. To historia lustrzanych bliźniaczek El i Kat, które zawierają pakt w dzieciństwie, że ​​„Ty nie zostawisz mnie, a ja ciebie. Aż po życia kres”. Kręta, mroczna, porywająca historia, w której fantazje i koszmary dzieciństwa dziewczyn, spotykają się z rzeczywistością zafundowaną im przez dorosłych. Ta książka to gratka dla wielbicieli nieoczywistych thrillerów, którzy szukają oryginalnych i kreatywnych fabuł, zamiast tych szablonowych i przewidywalnych. Autorka stworzyła nieoczywisty równoległy świat, w którym osoba, kochana przez dzieci, była potworem, a lustrzane odbicie kłamało.

.

Przyznaję, że do lektury powieści Carole Johnstone namówił mnie opis fabuły. Wszystko wskazywało na to, że "Lustrzana Kraina" zamyka w sobie moje ulubione motywy i wydaje się idealną propozycją na jesienną szarugę za oknem. Zasiadłam więc do książki pełna nadziei i przyznaję, że zdecydowanie było warto!

Napisać, że to była dobra historia to jakby nie napisać nic. Pomysłowa, dobrze poprowadzona fabuła kluczyła pomiędzy licznymi motywami gwarantując mi moc atrakcji oraz różnorodne zaskoczenia i przynajmniej kilkukrotnie zmieniałam swoje założenia co do zbliżającego się finału, ponieważ kontrolowany przez autorkę chaos powoli wprowadzał na scenę kolejne, fakty całkowicie burzące moje przypuszczenia. Plastyczny styl autorki, zdolność do żonglowania emocjami oraz połączenie kilku gatunków przełożyło się na opowieść od której po prostu nie mogłam się oderwać.

Tytułowa Lustrzana Kraina to miejsce stworzone na potrzeby zabaw przez siostry bliźniaczki: Cat i El. Dziś obie mieszkają osobno i nie mają ze sobą kontaktu. Wydaje się, że to co łączyło ich za dziecinnych lat rozpłynęło się w prozie codzienności. A jednak pewnego dnia El ginie w tajemniczych okolicznościach i Cat jest zmuszona wrócić do Edynburga, do swojego rodzinnego domu, by odkryć związaną z tym tajemnicę. Pozostawione przez kogoś znaki sugerują ponowne wkroczenie do Lustrzanej Krainy. Tylko czy to na pewno bezpieczne? Jak się okazuje dom może skrywać różne tajemnice a mieszkający w nim ludzie jedynie je spotęgują, więc bohaterka stanie w obliczu wielkiego wyzwania, które czytelnik z przyjemnością przyjmie na swoje barki.

Jestem wielką fanką zakręconych fabuły nastawionych na psychologiczny wydźwięk, więc z wielką przyjemnością zatapiałam się w kolejnych stronach tej pomysłowej, nietypowej lektury. Autorka poddała w wątpliwość to co dostrzega główna bohaterka i pozwoliła nam tworzyć własne teorie a tym samym zagwarantowała przygodę, która wydawała się równie mroczna co intensywna. Nawiedzony dom, wyjątkowa wyobraźnia bliźniaczek oraz mroczne tajemnice z przeszłości nałożyły się na wielowymiarową fabułę, która stała na pograniczu jawy oraz snu. Bawiłam się wybornie zachwycona zarówno stylem autorki jak jej wykonaniem i muszę przyznać, że do samego końca nie przewidziałam rozwiązania zagadki.

"Lustrzana Kraina" porusza zmysły i pozwala otworzyć umysł na to co niemożliwe. Pięknie opowiedziana, dopracowana i przedstawiona plastycznym stylem opowieść niesie przesłanie, które odkryć może jedynie czytelnik sam mierzący się z lekturą Carole Johnstone. To książka idealna na deszczowe dni, która idealnie wpasuje się do duetu z kubkiem gorącej herbaty. Wpływa na wyobraźnię, poddaje w wątpliwość racjonalność i udowadnia, że tylko nieskrępowany dziecięcy umysł jest kluczem do drzwi otwierających krainę niezapomnianych wydarzeń.

Powiem szczerze, że była to dość niepozorna lektura. Momentami ciężko było stwierdzić, co zaliczało się do prawdy, a co do wymysłów.

Cat wraca do przeszłości, by spróbować zrozumieć, co się stało z jej siostrą bliźniaczką. Dość szybko okazuje się, że wiele rzeczy z przeszłości wyparła. Mało tego – uważa, że za zniknięciem El stoi ona sama. Cała ta historia to próba zrozumienia przeszłości bohaterek i główkowanie, co tam się wydarzyło.

Fragmenty dotyczące przeszłości i w ogóle wymyślonej Lustrzanej Krainy jakoś nie potrafiły do mnie przemówić. Może dlatego, że próbowałam zrozumieć postępowanie matki dziewczynek. Dlaczego to im robiła? Czemu wszystko sprowadzała do bajek? Z końcem to do nas dociera, co nie zmienia, że wciąż wydaje się to nie na miejscu.

Na jaw wychodzą sekrety przeszłości. Cat podąża za wskazówkami i próbuje zrozumieć to, co obecnie się dzieje. Nowe fakty, czy osoby z zewnątrz z pewnością w tym nie pomagają. Nie brakuje trójkątu miłosnego.

Relacja sióstr również była trudna i według mnie trochę toksyczna. To z kolei uważam, że wpoiła im matka. Wyrządziła im wiele szkód, choć kierowało nią dobro – w jej ocenie.

Od strony technicznej nie mam do czego się przyczepić. Język i styl – w porządku. Rozdziały również.

Muszę przyznać, że końcówka mnie zaskoczyła. Ostatnie strony trzymały mnie w napięciu. Tego uczucia zabrakło mi jednak przez większość książki, dlatego też całość oceniam na cztery serduszka. Mimo to polecam samemu się przekonać, bowiem to naprawdę niepozorna lektura.

Siostry bliźniaczki, mężczyzna, którego obie kochają. Nawiedzony dom i mroczne tajemnice z dzieciństwa i do tego tajemnicza Lustrzana Kraina.

„Lustrzana kraina” to jedno wielkie wooow! Autorka świetnie buduje napięcie i przeplata ze sobą przeszłość oraz teraźniejszość. Widać, że cała fabuła została bardzo dobrze przemyślana, a tajemnicza Lustrzana kraina została zbudowana genialnie. Całość czyta się naprawdę świetnie i co najważniejsze z ogromnym zainteresowaniem. Książkę należy czytać ze skupieniem i zaangażowaniem, bo tutaj każdy szczegół ma znaczenie. Retrospekcje czasowe przenoszące nas do czasów ze światem pełnych duchów, dziwnych postaci, niebezpiecznych przygód powodują, że czytelnik odczuwa niepokój, ale pozwala nam to poznać przeszłość dziewczyn, która odgrywa tutaj szczególną rolę. Przeszłość pełną przemocy, która odcisnęła na ich życiu ogromne piętno. Autorka bardzo dobrze pokazuje nam jak traumy z dzieciństwa mogą nam zniszczyć życie.

„Lustrzana kraina” sprawiła, że z niecierpliwością przewracałam kartki książki i chciałam poznać jej zakończenie. Wiele rzeczy było tutaj niejednoznacznych, choć musze przyznać, że zakończenia się domyśliłam. Jednak kompletnie nie przeszkadzało mi to w odbiorze całej książki. Zdecydowanie polecam, bo jest to jeden z lepszych thrillerów psychologicznych jakie czytałam.

Pamiętacie ulubione zabawy z dzieciństwa? Berek, chowanego, zabawy w dom, w sklep? Bajki pobudzają dziecięcą wyobraźnię i dzieci wymyślają ciekawe zabawy. Myślę, że dom, w którym dorastamy, również ma wpływ na zabawy dzieci, bo jeżeli czegoś dziecku w tym domu brakuje, to może to wymyślić. Wszystko jest w głowie.

"Ty nie zostawisz mnie, a ja ciebie. Az po życia kres".

Słyszeliście o lustrzanych bliźniaczkach? Takie bliźnięta to rzadkość, zdarzają się raz na sto tysięcy urodzeń. Ellice i Catriona to właśnie takie bliźniaczki. Gdy były małe, wymyśliły sobie Lustrzaną Krainę takie miejsce w spiżarni, w którym mieszkali piraci, klauni, wiedźmy. Dwanaście lat temu ich drogi się rozeszły. Cat wyjechała z Edynburga do Londynu. Teraz otrzymuje wiadomość o zaginięciu El, postanawia wrócić do rodzinnego domu. Ten dom to coś więcej niż wspomnienia. Jest niczym muzeum albo mauzoleum. Wiedziała, że powrót tutaj to nie jest dobry pomysł. Ale nie spodziewała się niepokoju, niepewności i strachu. To niczym powrót do przeszłości, wracają wszystkie wspomnienia, które do tej pory próbowała głęboko ukryć. Krocząc po tym domu, Cat czuje obecność duchów. Wierzy, że jej siostra nadal żyje. Bliźniaczki to czują. Cat otrzymuje e-maile, anonimy. Według niej to El jest nadawcą. Jaki ma w tym cel? Wszystko wskazuje na to, że Cat będzie musiała wrócić do Lustrzanej Krainy, aby tam znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania.

"Kłamstwa i sekrety są trudne, ale udawanie obojętności jest jeszcze trudniejsze".

Co się stało dwadzieścia lat temu w domu rodzinnym Cat i El i jaki wpływ miało to na ich późniejsze życie? Dlaczego El ponownie zamieszkała w miejscu pełnym śmierci, strachu i mroku?

Książka ma niesamowity potencjał. Przedstawia świat jak z bajki, przynajmniej tak się czułam, czytając ją. Ale cóż pozory mylą. Niech Was nie zwiedzie słodka Lustrzana Kraina. Jeżeli tylko do niej wejdziecie, to przepadniecie. Wciągnie Was w swoje mroczne, klaustrofobiczne zakamarki.

Dom w tej powieści nabiera zupełnie innego znaczenia. Autorka w bardzo ciekawy sposób przedstawiła mechanizm dziecięcej psychiki. Jak działa, co zapamiętuje, a co wypiera. Kłamstwo, manipulacja, przemoc, zdrada, zemsta i moc wyobraźni to tylko niektóre zagadnienia omówione w tej powieści. Do tego zakończenie takie, że opada przysłowiowa szczęka.

Polecam!

Wydawnictwo Zysk i S-ka dziękuję.

Są domy pełne ciepła, miłości i gwaru, niosące cudowne wspomnienia i przyciągające by do nich wrócić. Są jednak domy pełne mroku, tajemnic i bólu, których widok przyprawia o ciarki. Sekrety w nich trzymane, za zamkniętymi drzwiami, niosą ze sobą cierpienie mieszkańców, wpływają na percepcję i zwyczajnie krzywdzą, raz za razem, pomimo upływu lat. I nawet moc fantazji nie jest w stanie przykryć dokładnie tego dramatu, którego świadkiem były nieme ściany. Tylko czy to duchy przeszłości wciąż krzyczą o uwolnienie, a może to wszystko sprawka ludzi, którzy swoim bestialstwem wyzwolili demony, których nie można się pozbyć?

Cat i El to bliźniaczki jednojajowe, będące dosłownie swoim lustrzanym odbiciem. Jako dzieci były nierozłączne, ich identyczny wygląd potęgowały tożsame ubrania. Cały dom był dla nich niczym plac zabaw, ukryte przejścia i pokoje stanowiły pole popisu dla nieokiełznanej wyobraźni. To El, starsza o całe cztery minuty, zawsze była prowodyrem gier, zdawała się tą silniejszą, bardziej nieokiełznaną, gotową czerpać z życia całymi garściami. Lecz potem coś poszło nie tak i nieodstępujące od siebie na krok siostry rozpoczęły swoje egzystencje w pojedynkę. El pozostała w Edynburgu, szczęśliwa, wraz z kochającym ją mężem i rozwijającą się karierą. Cat wyjechała do Los Angeles, zarabiając na życie poprzez pisanie i starając się wyprzeć z pamięci wszystko, co związane z Europą. Po dwunastu latach jednak zmuszona jest wrócić, bowiem jej siostra zaginęła. Czy to samobójstwo, porwanie, morderstwo? Poszlak jest mnóstwo, a jednak sprawa wydaje się nie do rozwiązania.

"Lustrzana kraina" to bez miar wciągająca powieść, utkana tak precyzyjnie, a jednocześnie oryginalnie, że trudno szukać jej podobnych. Tu świat iluzji, dziecięcej fantazji i wypaczonych wspomnień zderza się z teraźniejszością i dramatami dotykającymi Cat. Jednak ona przestaje ufać nawet samej sobie, mając problem z tym, by oddzielić realia od fikcji. Jej pamięć płata jej figle, a reminiscencje dzieciństwa wracają do niej jak bumerang, gdy jest zmuszona przekroczyć próg domu, do którego nie sądziła, że będzie musiała kiedykolwiek wrócić. Większość pojawiających się retrospekcji traktujemy niczym baśń, niewinne dziecięce zabawy, podsycane nieograniczoną pomysłowością. Lecz im bardziej brniemy w zakurzone meandry wspomnień Cat, tym bardziej odkrywamy jak życie jej i siostry było dziwne. Podobnie jak dom, który przyprawia o ciarki swoimi pokojami, ich zawartością, niedostępnymi na pierwszy rzut oka pomieszczeniami. Jednak czy przeszłość ma jakikolwiek związek z toczącym się śledztwem w sprawie zaginięcia El? Przez brak kontaktu z siostrą nie mamy pojęcia o tym, jak wyglądało jej życie, choć wiele wskazuje na udane i pełne szczęścia dni, o czym świadczy chociażby rozpacz męża. Pojawiające się głosy innych osób, znających El, wprowadzają jedynie jeszcze większy zamęt, podobnie jak kolejne wpisy z jej pamiętnika i niepokojące wiadomości. Wraz z Cat, narratorką powieści, błądzimy niczym dzieci we mgle, potykając się o to, co nasuwają retrospekcje, o realną sytuację, której wraz z nią doświadczamy, gubiąc się coraz bardziej. A i tak nikt nie jest przygotowany na misternie utkaną sieć i rozwiązanie całej sprawy, które z jednej strony jest wręcz szalone, a z drugiej genialne. To historia pełna mroku, osobliwego klimatu i bólu, powoli odkrywanych sekretów, wywołująca ogromne napięcie ale i nie dająca się odłożyć. Jak dla mnie to thriller idealny, a dzięki lekkiemu, emocjonalnemu i pełnemu fantazji stylowi pisania Autorki czyta się wręcz wspaniale. Polecam!

Dwie kobiety, jeden dom, mroczny sekret i kraina, która nie istnieje… Tak można opisać w jednym zdaniu najnowszą pozycję Pani Carole Johnstone Lustrzana kraina.

Bardzo rzadko czytam tego typu thrillery, z uwagi na to, że nigdy nie przepadałam za połączeniem tego gatunku z gatunkiem fantasy. Przyznam, że ciężko było mi przebrnąć przez pierwsze strony tej pozycji, ale okazało się, że później powieść się rozkręca i była ku mojemu zaskoczeniu naprawdę bardzo dobra. Kryminał jak i thriller są moimi ulubionymi publikacjami, dlatego często jestem krytycznie do nich nastawiona, ponieważ wychodzi wiele bubli, które nie nadają się do druku i często męczą swoją fabułą, mimo że zapowiadają się ciekawie. W przypadku powieści Pani Johnstone mimo braku mojego entuzjazmu okazało się, że mimo iż książka zaczyna się tak, że chce się ją odłożyć, warto dać jej szansę.

Na okładce Lustrzanej krainy widzimy polecenie powieści przez samego mistrza horroru Pana Kinga i to sprawiło, że postanowiłam czytać dalej po dziwnym wstępie. Cat mieszka w Los Angeles dużym mieście tętniącym życiem, w którym można zapomnieć o przeszłości i skupić się tylko na przyszłości. W Edynburgu zostawiła swoją siostrę bliźniaczkę, która wraz z mężem mieszka w neogotyckim domu, w którym kiedyś obie dziewczyny w spiżarni pod schodami odkryły Lustrzaną krainę, mroczny świat dziecięcej wyobraźni. Siostra Cat El ginie w niewyjaśnionych okolicznościach, sytuacja zmusza naszą bohaterkę nie tylko do powrotu do domu z dzieciństwa, ale także do ponownego odwiedzenia krainy, w której rządzą podstępni piraci, okrutne czarownice i czyhający za rogiem klaun. Czy Cat uda się rozwikłać zagadkę zaginięcia siostry? A może mroczna kraina pochłonie ją na zawsze?

Lustrzana kraina, to z pewnością publikacja, która zaskakuje. Znajdziemy tutaj wszystko to, co przynosi życie miłość, nienawiść, zdradę, cierpienie, a także wolność i odkupienie. Niejednoznaczna, pełna zwrotów akcji, mroczna, a jednocześnie piękna i trzymająca w napięciu książka, której z pewnością nie powinno się oceniać po pierwszych stronach.

Doczytałam do końca i muszę przyznać, że było warto. Mimo trudnego początku Lustrzana Kraina sprawiła, że przepadłam i z chęcią sięgnę po kolejną książkę Pisarki. Z początku wiało nudą, a i bohaterowie byli jacyś tacy beż życia… To się zmieniło i zwroty akcji spowodowały, że nie mogłam oderwać się od tekstu. Trzeba tutaj także dopisać, że pozycja ta ma fantastycznie rozbudowany wątek psychologiczny i porusza najtrudniejszy temat, czyli relacje rodzinne. Autorka bardzo się postarała, aby jej dzieło miało drugie dno, oraz aby czytelnik za szybko o nim nie zapomniał.

Gratuluje debiutu i czekam na więcej.