Luminariusze

Miewacie w nocy koszmary?

A co, gdybym Wam powiedziała, że istnieje las, w którym koszmary co noc budzą się do życia, a gdy znikają nad ranem, pozostawiają po sobie… t®upy?

"Luminariusze" Sarah Dennard to książka zdecydowanie skierowana do młodzieży. Główna bohaterka, niemal szesnastoletnia Winnie Wednesday, wraz z rodziną zostaje wykluczona ze społeczeństwa tytułowych Luminariuszy ze względu na niecne poczynania jej ojca. Dziewczyna jednak nie chce żyć na marginesie, więc - zgodnie z regulaminem - w noc swoich urodzin przystępuje do pierwszej próby na Łowcę.

Kim są Łowcy? A kim Luminariusze? To organizacja - w tym przypadku stacjonująca w Ameryce, ale również rozsiana po całym świecie - mająca na celu ochronę miasteczka przed koszmarami z lasu. A koszmary te to banshee, wampirzyce, bazyliszki i wiele, wiele innych…

Czy książka mi się podobała? I tak, i nie.

Koncept lasu i koszmarów był zdecydowanie ciekawy i tajemniczy. Podczas lektury można było odczuć niepokój, co zdecydowanie zaliczam na plus. Będzie to rewelacyjna pozycja dla czytelników 14+ (lub bardziej wrażliwych 16+, można się czasem przestraszyć), bo jest to przygodówka, a romans jest tylko lekko zarysowany gdzieś w tle.

Do mnie książka nie trafiła z dwóch powodów. Po pierwsze - jest to autentycznie literatura young (i to jest jej plus!), a nie pseudo young, jakimi raczą nas zazwyczaj wydawnictwa, kiedy to bohaterka teoretycznie ma siedemnaście lat, ale zachowuje się i ma doświadczenie niczym dwudziestoparolatka. Dlatego właśnie mnie ta lektura nieco nudziła, a momentami irytowała - bo zwyczajnie nie byłam w stanie utożsamić się z bohaterką ze względu na mój wiek. Po drugie - narracja. No kto wpadł na to, aby prowadzić ją w trzeciej osobie czasu teraźniejszego?! Nie raz, nie dwa wybijało mnie to z rytmu. Już nie wspomnę o ciągłych powtórzeniach imion i wielu błędach w tekście.

I jeszcze parę słów o zakończeniu. Już w połowie lektury wiedziałam, że nie będę kontynuowała tej serii. Liczyłam więc na rozwiązanie przynajmniej jednego z wątków. I srogo się zawiodłam! Dlatego jeśli w trakcie czytania nie będziecie pewni, czy Wam się podoba, miejcie na uwadze, że na koniec żadne z Waszych wątpliwości nie zostaną rozwiane.

Mimo wszystkiego co powyższe, książkę czyta się łatwo i zdecydowanie możecie ją polecić młodszemu pokoleniu. Jeśli jednak - tak jak ja - przekroczyliście już magiczną 30… zastanowiłabym się nad jej wyborem.

Winnie Wednsday mieszka z mamą i bratem w Hemlock Falls. Jest to mała mieścina otoczona gęstym, przerażającym lasem z bardzo hermetyczną społecznością. Zamieszkuje ję praktycznie tylko 7 klanów: Monday, Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday, Saturday and Sunday. Należą oni to tajnego bractwa Luminariuszy. Każdy w tym społeczeństwie ma określona rolę: zgodnie z ich nazwiskami każdego dnia tygodnia chronią mieszkańców i Innych przed rodzącymi się w lesie koszmarami. Jeszcze cztery lata temu rodzina Wednesdayów była szanowana a mama Winnie była główną łowczynią klanu. Niestety okazało się, że ojciec jest zdrajcą i kolaboruje z Dianami przez co został wygnany z Hemlock Falls a rodzina musi płacić za jego błędy. Odebrano im wszystkie przywileje i są wyrzutkami., nikt z nimi nie rozmawia i wykonują najgorsze prace.

Winnie postanawia odzyskać dobre imię rodziny i podjąć się trzech prób, które uczynią niej łowczynię. Od lat przygotowuje się do nich w tajemnicy przed wszystkimi. Pierwsza próba do której musi stanąć ma miejsce w dniu jej szesnastych urodzin i polega na zabiciu dowolnego koszmaru.

Co wydarzy się w lesie, czy Winnie bez odpowiedniego sprzętu, wsparcia doświadczonych łowców oraz bez profesjonalnego szkolenia będzie w stanie pokonać koszmar?

Luminariusze to typowa, młodzieżowa fantastyka. Motyw nastolatki, która staje sama do walki z czymś „złym” i nikt, mimo niezbitych dowodów nie wierzy jej w istnienie nowego koszmaru, nie jest żadna nowością w tego typu literaturze. Nie do końca przekonała mnie również trzecioosobowa narracja. Ciężko było mi się wczuć w fabułę i przeżycia bohaterki. Zdecydowanie na plus jest kreacja koszmarów, dzięki temu że Winnie ma zamiłowania do szkicowania z detalami poznajemy budowę większości przedstawionych w książce zjaw. Las przez to jest jeszcze bardziej mroczny i niebezpieczny. Winnie jak to nastolatka, bardzo często najpierw robi a potem myśli, a czasem myśli nawet za dużo. Cały czas towarzysza jej rozterki a to jeśli chodzi o próby albo o Jaya, jej przyjaciela z dzieciństwa, lub o samą społeczność, która najpierw ją odrzuciła o potem jak gdyby nigdy nic przyjmuje z powrotem.

Zaciekawiło mnie kilka wątków, które nie zostały zbyt rozbudowane w książce np. postać ojca Winnie, motywacje Jay'a czy w tajemniczy Szeptacz.

Mam nadzieję, że powstanie kolejna część, która zaspokoi moją ciekawość.

We współpracy z Feeria Young

Luminariusze to nieduże społeczności rozsiane po całym świecie, których celem jest chronić ludzkość przed koszmarami, pojawiającymi się w mrocznym lesie w nocy. Są podzieleni w ciekawy sposób na klany, których nazwy pochodzą od dni tygodnia, każdy z nich pełni inne funkcje.

Główna bohaterka, szesnastoletnia Winnie, pragnie wziąć udział w próbach, by zostać łowcą i jednocześnie zdjąć ze swojej rodziny piętno wyrzutków, które na nią spadło po zdradzie jej ojca.

Klimat tej książki jest bardzo intrygujący, uwielbiam w fantasy walkę z potworami i tutaj bardzo spodobały mi się ich opisy, które pojawiały się w książce. Mroczny las ze swoimi koszmarami to nastrojowy element, który najbardziej mi się spodobał.

Dodatkową zaletą książki jest to, że bardzo szybko się ją czyta, a sama fabuła, choć bardzo powoli się rozkręca, to pod koniec ma dobre tempo i potrafi wciągnąć.

Sama główna bohaterka jest specyficzna, żałuję że dopiero pod koniec stała się osobą, której zaczęłam kibicować - wtedy zaczęła być bardziej odważna i stawiać na swoim.

Bywała irytująca, lecz wiele jej zachowań można zrzucić na młody wiek. Ma sporo tików nerwowych, które nazbyt często pojawiały się w książce - ciągle zgrzytanie przednimi zębami, poprawianie okularów czy bawienie się suwakiem kurtki.

Reszta bohaterów jest fajnie zarysowana, choć niestety liczyłam, że przynajmniej część poznamy lepiej. Niestety przez większość czasu byli mi obojętni.

Dużą wadą książki jest styl autorki, który brzmi bardzo dziecinnie (a do tego ilość wystąpień imienia bohaterki na stronę zdecydowanie przekracza wszelkie normy), a błędy w tekście potrafiły mnie wytrącić z rytmu, podobnie jak nazbyt częste wyrazy dźwiękonaśladowcze.

Niestety w powieści występuje też sporo dziur i błędów logicznych, które również psują całość w odbiorze.

Jest to naprawdę BARDZO typowa młodzieżówka, w której nie każdy się odnajdzie, lecz jeśli szukacie czegoś lekkiego, z intrygującym i fajnym klimatem, mało wymagającego, co szybko się czyta, to może akurat "Luminariusze" będą dla Was 😁

Choć książka mogłaby być lepiej dopracowana to na koniec tajemnice zaczynają wychodzić na jaw i ciekawi mnieco będzie dalej.

Wyklęci. Wyrzuceni ze społeczności. Mogą polegać tylko na sobie, wszyscy się od nich odwrócili. Mieć wyznaczoną ścieżkę, która rozpadła się w pył. Małe miasteczko, inne niż wszystkie. Mrok, koszmary, las i łowcy. Tajemnice, które zataczają coraz ciaśniejszy krąg. Śmierć jest częścią życia w Hemlock Falls.

Koszmary, kto się ich nie boi? Gorzej, jak potrafią się urzeczywistnić. Przybierają fantastyczne kształty, znane nam z innej tego typu literatury: wampirzyce, bazyliszki, upiory, wilkołaki. Nieco w innej formie niż znamy, autorka próbowała stworzyć swój własny bestiariusz wzorowany na popularnych gatunkach fantastycznych postaci. Ubrała je bardziej mrocznie, jednak niekiedy miałam odmienne wyobrażenia od tych opisywanych w tej historii, dalej czepiałam się tego co znam. Pasowało mi to zdecydowanie bardziej.

Łowców koszmarów przedstawiono tutaj jako zamkniętą społeczność w dość prosty i ciekawy sposób. Autorka wykorzystała do tego dni tygodnia. Rzeczywistość, którą nam przedstawiła jest ciekawa, jednak ze zbyt małą ilością szczegółów. Ten świat ma potencjał, który troszkę zszedł na drugi plan przy innych rozterkach.

Główna bohaterka z początku wydawała mi się twardą i niezwykle interesującą osobą. Im dalej tym bardziej ma więcej szczęścia niż rozumu. Widzimy inteligencję dziewczyny, jej ciekawość wprowadza co chwilę nowy wątek w historii – to niektóre są nie potrzebne i nie tłumaczą wszystkich jej zachowań. Wolę jej przyjaciela Jaya, który jest zdecydowanie bardziej rozgarnięty. Jest to książka młodzieżowa lekko się ją czyta i niektóre wątki dają przewracanie oczami - są zrozumiałe przez to.

Przy tym wszystkim widzimy surowość zasad panujące w całym otoczeniu, na czym się skupiają, a co mają w nosie. Jest zagrożenie, są nieziemskie dowody. Nie ważne, nie wiemy co to jest – powiedzmy, że to jest coś co jest straszne, ale znane. Nie możemy się przecież przyznać do błędu. Nie można nagiąć reguły, trzymamy się zasad i tyle. Tłumaczenia nikogo nie przekonują, pzez to rozumiemy frustrację głównej bohaterki.

Znajdziemy tu też odrzucenie, odtrącenie kontra usilne przywrócenie do łask kosztem tajemnic, strachu i krwi. Ta książka ma niezwykle mroczny klimat z dreszczykiem, gdzie akcja gna ze strony na stronę. Niekiedy są przez to nie logiczne wątki, jednak zauważamy je dopiero po fakcie, bo jesteśmy już dziesięć stron dalej. Przyjemna, lekka lektura – ma potencjał. Zobaczymy co przyniosą kolejne tomy.

Dlatego jesteśmy nazywani Luminariuszami, jesteśmy latarniami, których las nigdy nie zdoła zgasić.

Mam problem z tą książką...

Tajemnica, klimat i mroczny las - to na pewno są najmocniejsze strony tej powieści.

Na początek kilka słów o fabule:

Główna bohaterka jest młodą dziewczyną, która ma już dosyć bycia wyrzutkiem w swojej społeczności przez zdradę swego ojca. Dlatego, w sekrecie przed swoją matką, ma zamiar przystąpić do próby stania się łowczynią. Zadanie to jest niebezpieczne, gdyż w okolicznych lasach nie poluje się na zwyczajną zwierzynę, lecz na koszmary, które zjawiają się wraz z wieczorną, tajemniczą mgłą.

Motyw szkolenia, pomoc dawnego przyjaciela oraz groźne upiory grasujące w lesie przyciągają uwagę i sprawiają, że książka może zaciekawić niejednego czytelnika.

Można też wyczuć inspirację serią Dary anioła, gdyż tytułowi Luminariusze, to organizacja , której filie rozsiane są na całym świecie - w miejscach, gdzie również tworzą się koszmarne potwory.

Jest też wspomniany wątek tajemniczych wiedźm, jednak o nich pewnie dowiemy się więcej z kolejnych tomów serii...

Jaki więc mam problem z tą książką??

Cóż... Przede wszystkim chodzi tu o styl. Liczne powtórzenia imienia głównej bohaterki (prawie co akapit),mnóstwo wyrazów dźwiękonaśladowczych, a nawet w niektórych momentach brak logiki...

Główna bohaterka niestety jest też dosyć irytująca i nie chodzi mi o jej rozterki emocjonalne, które można zrzucić na młody wiek, choć to też miało wpływ. Drażniły mnie jej nerwowe nawyki - wystarczyłby jeden, by pokazać jak niepewna jest. Tu jednak Winnie wciąż zgrzytała przednimi zębami, przecierała okulary, ściągała je i zakładała ponownie, zapinała i rozpinała kurtkę lub rzepy (co oczywiście było okraszone porcją onomatopei),no trochę tego za dużo było - przynajmniej dla mnie. Narracja była też prowadzona w dziwny, dosyć prosty sposób, przywodzący mi na myśl książki dla dzieci :(

Pomysł na fabułę był świetny, tajemnica potworów i wiedźm, mroczny las i klimat, a nawet wolno rozwijający się wątek miłosny są na plus, więc na pewno sięgnę po drugi tom tej serii. Mam jednak nadzieję, że styl kolejnego tomu będzie bardziej dopracowany, a redakcja oryginału zwróciła uwagę na kilka nieścisłości lub głupotek dzięki czemu będę mogła spędzić przy kolejnej części bardzo miły czas. :)