Lucy i morze

[ współpraca reklamowa ]

--- recenzja może zawierać niewielkie spoilery ---

Seria o losach Lucy to seria, która nie przypadnie każdemu do gustu, ponieważ jest ona prosta i w głównej mierze opowiada o codziennym życiu. Tutaj nie ma wielkich zwrotów akcji, które by zaskoczyły. Znajdziecie tutaj opowieść o życiu, o problemach rodzinnych, które ciągną się latami.

"Lucy i morze" opowiada perypetie naszej głównej bohaterki podczas pandemii. Lucy razem ze swoim byłym mężem przenosi się na ten czas z Nowego Jorku do domku w niewielkiej miejscowości zdala od wszystkich. Mamy tutaj poruszone wiele tematów.

Po pierwsze spotykamy się tutaj z niezrozumieniem całej sytuacji. Lucy próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, ale jednak wciąż nie potrafi, niczym dziecko, zrozumieć czemu nie może robić tego i tego, czemu musi nosić maseczkę, czemu musi trzymać się z dala od innych.

Po drugie temat straty, którego w przypadku tej części nie mogłoby zabraknąć. Lucy mierzy się tutaj ze stratą wielu bliskich jej osób, z którymi nawet nie może się pożegnać.

Po trzecie i tu ujmę to dość ogólnie, mamy tutaj temat relacji, głównie rodzinnych. Jak to i w prawdziwym życiu bywało przebywanie w zamknięciu, w izolacji z tymi samymi osobami sprawiała, że wiele rzeczy wychodziło na jaw, wiele trzeba było naprawić, a rozmowy nie miały końca. I tak też jest tutaj. Zresztą ten temat odgrywa wielką rolę w całej serii o Lucy.

Powrót do czasów pandemii był dla mnie nieco dziwny, tak jakbym już zapomniała, że coś takiego miało miejsce. Było jednak dobrze do tego wrócić i uświadomić sobie na nowo jak delikatne i ulotne jest życia oraz jak ważne są relacje między ludzkie.

Seria o Lucy to nie są książki, które poleciłabym każdemu, ale jeśli tak jak ja w czasie, gdy się za nie zabrałam, potrzebujecie po prostu historii o życiu, o problemach to myślę, że ta pozycja idealnie się nada.

„Lucy i morze” to moje pierwsze spotkanie z Elizabeth Strout. Pierwsze co do razu wpadło mi w oko to styl pisarki.

Jest on bardzo charakterystyczny. Prosty, bez zbędnych epitetów, oszczędny. Taki lubię, wtedy czytelnik skupia się na fabule. Choć ja, co prawda, zawsze zachwycam się taką stylem pisania. Od razu książkę czyta mi się jakoś lepiej.

Fabuła książki osadzona jest w czasie pandemii. Lucy zostaje właściwie siłą wyciągnięta z Nowego Jorku przez swojego byłego męża, Williama. Całą historię widzimy właśnie oczami Lucy, która jest pisarką. Widzimy to oczami kobiety, która jest zagubiona, nie wie co się dzieje, nie dociera to do niej. Po każdych obejrzanych wiadomościach otwiera szeroko oczy ze zdziwienia. Poza tym próbuje wejść w nową codzienność, dosyć spokojną i mało atrakcyjną dla osoby mieszkającej na stałe w wielkim mieście. Zawiera nowe przyjaźnie, spaceruje, ale widać po Lucy że nie czuje się dobrze w nowej rzeczywistości.

Początkowo byłam książką zachwycona. Potem mój zachwyt trochę spadł. W książce nie dzieje się dużo, wcale nie musi, ale to co mi przeszkadzało najbardziej to osobowość głównej bohaterki. Nie polubiłam Lucy. Starałam się ją zrozumieć, jednak jak na mój gust była ona bardzo egocentryczna.

Mimo wszystko nie skreślam przez to tej książki, ani nie mówię, że nie sięgnę po inne książki autorki, bo mam plan to zrobić. Autorka tworzy ciekawe i charakterystyczne postaci i jestem ciekawa jej innych tytułów.

Jak często zdarza się Wam zaczynać serię od losowego tomu? I jak to wpływa na odbiór danej serii?

U mnie często tak jest, bo gdy trafi się coś ciekawego, co wybieram ze względu na np. okładkę, to się nie zastanawiam nad tym czy to seria. Ot, ryzykuję czy mi się dana książka spodoba. Czasami to właśnie któryś już tom serii. I tak było z „Lucy i morze”, po którą sięgnęłam nie patrząc na to czy to seria. Czy się opłaciło?

Bo „Lucy i morze” to czwarty tom serii. Aczkolwiek uważam, że można czytać w zupełnie odwrotnej kolejności, bo w tej części mam dokładnie nakreślone relacje Lucy, głównej bohaterki z jej byl mężem i wpadamy w pandemię. Przyszło jej przez to zamieszkać właśnie z byl mężem pod jednym dachem ponownie, a że utrzymywali dobre stosunki, to teoretycznie nie powinno być kłopotu.

Ale jak wiemy wszyscy warunki pandemiczne potrafiły rozbić niejeden związek i zniszczyć przyjaźnie. Do tego sąsiedzi, którzy są wrogo nastawieni i wszystko to co znamy czyli szycie swoich maseczek, strach, izolacja i jedna wielka niewiadoma.

To bardzo przyjemna lektura, podtrzymująca na duchu i zdecydowanie inaczej odbierana niż jak by była czytana w trakcie lockdownu. Po takim czasie podchodzi się do tego inaczej, a jednak też często pojawiała mi się w głowie myśl „no tak, tak było”.

Całe mnóstwo emocji, a przy tym ciężko się od niej oderwać, bo otula niczym ciepły, polarowy koc.

No i bohaterowie. Sympatyczni, niczym przyjaciele od lat. Jak by się ich znało i lubiło od bardzo dawna.

To wszystko sprawiło, że od razu zapragnęłam przeczytać pozostałe tomy tej serii i jestem przekonana, że wydarzy się to w niedalekiej przyszłości.

Czy polecam? Owszem, jako taką cosy opowieść, na gorsze dni i taką po prostu zwyczajną, a jednocześnie niezwykłą. Dla relaksu, dla odprężenia, z herbatą w ręku 🙂

Recenzja powstała we współpracy z Wielka Litera

„Lucy i morze” Elisabeth Stout to już czwarta część cyklu o Lucy Barton, która dostarcza czytelnikom wielu emocji. Jest to słodka – gorzka powieść, która zachwyca, pokazuje trudy życia codziennego, sposoby mierzenia się z napotykanymi w codzienności niepowodzeniami, ale również szczęśliwe chwile życia, których także u nas nie brakuje.

Autorka w powieść wplotła również jeszcze do niedawna panującą na świecie sytuację, trudną sytuację, z którą przyszło się mierzyć światu. Pandemia koronawirusa, która nie tak dawno dotknęła świat i którą doskonale wszyscy pamiętamy była dla świata czymś niezwykle trudnym, nowym i nieznanym.

„Lucy i morze” to dalsze losy Lucy, która w życiu wiele już przeszła, a teraz przyszło zmierzyć jej się z kolejną przeciwnością. Lucy to pisarka, która właśnie miała wyruszyć do Europy celem promocji najnowszej wydanej książki. Niestety życie niweczy jej plany i kobieta rezygnuje z wyjazdu, zostając w Nowym Jorku, swojej oazie. Pandemia koronawirusa, która opanowuje świat, powoduje chaos, panikę i strach wśród ludzi. Szerzy się powszechna niepewność tego, co ma być i co nas czeka. Lucy otrzymuje od swojego byłego męża Williama propozycję wyjazdu do Manine, gdzie wspólnie mają zamieszkać w domku nad oceanem. Dodatkowo córki tych dwojga Becky i Chrissy-, które przeżywają życiowe rozterki i nieustannie potrzebują wsparcia rodziców.

Dla mnie ta seria jest niezwykle przyjemna, ciepła, uczuciowa i naprawdę miło spędzam z nią czas. Bohaterowie są przyjaźni, pokazują, że mimo rozwodu można spokojnie ze sobą rozmawiać, podejmować wspólne decyzje, chociażby dla dobra dzieci. Ta książka przedstawia samo życie i myślę, że wiele osób mogłoby się utożsamić z głównymi bohaterami, szczególnie że autorka osadziła akcję w realiach naszych czasów, bohaterowie mierzą się z tymi sami problemami, z którymi przyszło mierzyć się i nam w niedalekiej przeszłości.

Mnie książka porwała, spędziłam z nią wyjątkowo przyjemny czas i nasunęła mi wspomnienia pierwszych, ciepłych powieści (szczególnie „Ani z Zielonego Wzgórza”), które wywołały we mnie tak pozytywne emocje! Ja bardzo serdecznie polecam, bo sama jestem zachwycona!

Książka "Lucy i Morze" autorstwa Elisabeth Strout to głęboka opowieść, która w najtrudniejszych chwilach dostarcza czytelnikowi nadzieję i refleksję. Poprzez historię Lucy Barton, autorka skupia się na tematach życia, rodziny, relacji oraz wzrostu osobistego, podkreślając naszą zdolność do pokonywania trudności i zrozumienia innych ludzi. Powieść ta nie tylko zmusza do refleksji nad obecnymi życiowymi wyborami, ale również inspiruje do odkrywania nowych obszarów życia i generowania nowej energii. To piękna i poruszająca książka, która w sposób subtelny i mądry przynosi czytelnikowi wzruszenie i inspirację. Gorąco polecam tę lekturę jako przyjemną podróż przez ludzkie emocje i doświadczenia.