Złodziej czasu. Łowcy Tajemnic

Dorota i Daniel mają spędzić wakacje na wsi u dawno nie widzianego wujostwa. Bez rodziców, bo ci postanowili zadbać o swoją relacje i wyruszyć w podróż we dwoje. Dzieciom ten pomysł absolutnie się nie podoba, a sytuacji nie poprawia fakt, że w domu, chodź okazałym, nie ma Wi-Fi. To mogą być najgorsze wakacje życia, chyba, że...

No właśnie Dorota natrafia na zagadkę i bardzo chce ją rozwiązać. Dobrze, że ma do pomocy młodszego brata, bo ten chociaż nie duży, posiada zdolność logicznego łączenia faktów, albo przypadkiem wypowiada zdania, które mogą okazać się pomocne.

Dolny Śląsk skrywa nie jedną tajemnicę. Należący i zamieszkały do końca wojny przez Niemców stał się skrytką, gdzie pochowane zostały różne mniej lub bardziej wartościowe rzeczy. Do domu pełnego tajemnic trafia rodzeństwo. Niezbyt zadowoleni, powoli wnikają w świat bez mediów i innych niepotrzebnych zapychaczy czasu.

Bardzo ciekawa to była powieść. Detektywistyczno - przygodowa. Z bohaterką unikającą książek, traktującą je jako zło konieczne i bohaterem bez którego cała przygoda nie miałaby szczęśliwego finału.

Kto z nas pamięta jeszcze zabawy w podchody, będzie mógł cofnąć się w czasie i wraz z postaciami z książki spróbuje odkryć skarb. On gdzieś tam jest i tylko czeka na znalezienie, byleby tylko nie wpadł w niepowołane ręce.

Wciągająca, idealna dla dzieciaków 10+ i dorosłych bo dla mnie była to właśnie podróż w czasie i przyjemnie spędzony czas. Piękne są też ilustracje w książce, nie jest ich wiele ale lepiej można sobie wyobrazić bohaterów powieści. Polecam.

Wiecie co? Sięgając po tę książkę, spodziewałam się zwykłego młodzieżowego kryminału. A dostałam jazdę bez trzymanki! ⏳😱

Już od pierwszych stron wpadłam w wir zagadek, pościgów i niepokojącego poczucia, że czas naprawdę może być towarem, który ktoś kradnie. Klimat gęsty, tajemniczy, trochę mroczny – idealny na letnie wieczory.

Fabuła? Kręci się wokół tytułowego „złodzieja czasu” i choć na początku myślicie, że wiecie, o co chodzi… gwarantuję, że nie wiecie. Michał Kuźmiński serwuje intrygę, która z każdym rozdziałem skręca w inną, bardziej zaskakującą stronę. Zero nudy 🔄

Bohaterowie – konkretni, z charakterami, choć momentami ich decyzje wyrywały mi z głowy głośne „no co ty robisz?!”. I to dobrze! Bo przeżywałam z nimi naprawdę mieszankę ekscytacji, frustracji i czystej adrenaliny. Są autentyczni, ze swoimi słabościami 💥

Tempo akcji – rakieta 🚀Krótkie rozdziały sprawiają, że „jeszcze jeden” przeradza się w „ 2 w nocy”. Styl autora jest dynamiczny, bez przegadania, ale za to z pomysłami, które naprawdę intrygują.

To świetna propozycja dla młodych fanów zagadek i przygód!

Główna oś fabuły to wakacyjny wyjazd dwójki rodzeństwa, Doroty i Daniela, na Dolny Śląsk. Mają spędzić czas w starym, poniemieckim domu swoich wujostwa, który z pozoru wydaje się strasznie nudny i zakurzony.

Spokój przerywa jednak nocne włamanie, podczas którego... nic nie ginie! To zdarzenie budzi w Dorocie ducha detektywistycznego i razem z bratem rozpoczyna własne śledztwo. Szybko okazuje się, że dom skrywa w sobie o wiele więcej, niż mogliby przypuszczać. Tropiąc wskazówki, rodzeństwo odkrywa tajemnicę sprzed lat i próbuje odpowiedzieć na kluczowe pytania: Kim jest tajemniczy "Złodziej czasu"? I co łączy go z legendami o ukrytych na Dolnym Śląsku skarbach?.

Dla kogo jest ta książka? Spodoba się szczególnie młodym czytelnikom w wieku 9-12 lat, którzy lubią wcielać się w rolę detektywów i odkrywać sekrety. Jeśli szukasz czegoś w klimacie „Magicznego drzewa” lub lubisz historie, w których zwykłe przedmioty skrywają niezwykłe historie, to może być strzał w dziesiątkę! Młodzieżówka? Tak, ale dorosły też się wciągnie – sama testowałam 😉

Świetna odskocznia, porządna dawka emocji i intryga, przy której głowa pracuje na pełnych obrotach.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

*współpraca reklamowa*

👉Wakacje z dziećmi czy bez dzieci? W moim przypadku zawsze razem z dziećmi i takie żeby im się najbardziej podobało. Jak zawsze uległam okładce, ale tutaj też tytuł zrobił swoje, bo już na wstępie obiecuje zagadkę i tajemnicę. Oczywiście jest to książka dla dzieci, sugerowany wiek to 9+ i moim zdaniem jest to adekwatne. Wakacyjna historia, w której bohaterowie wcielają się w małych detektywów, odkrywają tajemnicę i szukają skarbu.

👉Lektura bardzo ciekawa i na swój sposób wartościowa. Wielu z nas z pewnością spędzało wakacje u wujostwa, u dziadków czy u dobrych znajomych, których widywało się bardzo rzadko z powodu odległości. Dzisiaj przyznam wam szczerze, że mało kiedy słyszy się o takich praktykach, bo królują rodzinne wyjazdy, więc dla wielu obecnych dzieci taka praktyka to podobnie jak u występujących w książce bohaterów to jakaś abstrakcja. Dlatego też podoba mi się, że autor wplątał w tej powieści te elementy tych dawnych czasów.

👉Książka dla dziewięciolatków i starszych dzieci, nawet dla młodzieży, ale starszy czytelnik też znajdzie tutaj coś dla siebie, spojrzy na fabułę z sentymentem czy z nostalgią i moim zdaniem też mu się spodoba. Dzieciaki zaś mogą poczuć klimat, mogą podążać tropem zagadki, fabuła jest raczej szybka i dynamiczna, sporo się w niej dzieje, więc nuda mu nie grozi. Książka to praktycznie sam tekst, czcionka jest przyjemna dla oka więc też moim zdaniem nie zniechęci młodego czytelnika, fajnie że pomimo tej tekstowej dominacji, pojawiają się gdzieniegdzie ilustracje, nie jest ich zbyt dużo i co prawda są czarno białe, ale są imponujące i wiernie oddają to co dzieje się w fabule.

👉Podobało mi się i to nawet bardzo mi się podobało. To taki trochę dziecięcy kryminał czy książka przygodowa z tajemnicą i zagadką do rozwiązania. Autor połączył tutaj pokolenia, wplątał ciekawe wątki, nadał całości wyśmienitego klimatu, stworzył intrygującą historię, nieco oryginalną i wciągającą, w której każdy znajdzie coś dla siebie. Moje dzieci jeszcze są odrobinę za małe na tą książkę, ale jak podrosną z pewnością będzie to jedna z pierwszych polecajek.

*olilovesbooks2*

Wakacje na Dolnym Śląsku u dawno niewidzianego wujostwa, na dodatek w starym poniemieckim domu. Czy to może brzmieć ekscytująco?

Poszukiwania skarbu, śledztwo, tajemnice starego domu i kłopoty. Tu nie ma miejsca na nudę. A gdy dodamy do tego jeszcze wątki historyczne, które aż chce się zgłębiać, nie możemy podarować dziecku nic lepszego do wakacyjnej lektury.

To świetna książka dla młodych miłośników zagadek, tajemnic i wakacyjnych przygód. To jedna z tych historii, które pokazują, jak fantastycznie można spędzić czas z książką i zachęca do czytania.

Dzisiejsza recenzja dotyczy książki „Złodziej czasu” Michała Kuźmińskiego, która od pierwszych stron wrzuciła mnie w sam środek przygody i sprawiają, że sama zaczęłam rozglądać się za tajemnicami ukrytymi wokół siebie. Właśnie takie wrażenie zrobiła na mnie ta książka.

Na początku nie będę ukrywała, że wszystko wyglądało całkiem zwyczajnie. Wakacje, wyjazd do rodziny, stary dom na Dolnym Śląsku. Brzmiało mi to raczej tak spokojnie, prawda? No właśnie, tylko do momentu, kiedy okazuje się, że ktoś włamał się do domu. I tutaj zaczęło się najlepsze. Bo złodziej nie zabrał niczego. Kompletnie nic. To od razu rodzi pytanie: po co tam był? Jaki złodziej włamuje się i nie zabiera nic? Sama bym wzięła, ile wlezie :p.

Razem z Dorotą i Danielem zaczęłam szukać odpowiedzi. Nasze rodzeństwo wpada na kolejne tropy, odkrywa sekrety związane z domem i poznaje historię, która przez lata pozostawała ukryta. Im dalej w las, tym więcej zagadek. Pierwsze skojarzenie, jakie miałam, to stary strych u dziadków, a tam pełno kurzu i starych rzeczy, które skrywają w sobie wiele skrytek, tajemnic, niespodzianek do odkrycia, a. Szczerze, każde takie odkrycie prowadziły do następnego, a ja ciągle próbowałam odgadnąć, co wydarzy się za kilka stron.

Dorota i Daniel szybko udowadniają, że mają nosa do pakowania się w kłopoty. Tam gdzie inni machnęliby ręką, oni zaczynają drążyć temat. Jeden ślad prowadzi do następnego, a każda odpowiedź rodzi kolejne pytania. Dzięki temu przez całą książkę coś się dzieje i trudno przewidzieć, dokąd zaprowadzi ich następne odkrycie,, i to uwielbiam w takich książkach. Bez względu na to, ile masz lat, oczami wyobraźni wracasz do tego czasu, kiedy odkrywanie nowych terenów, krzaków, lasów, ulic, podwórek, strychów było czymś na skalę najważniejszym w życiu. Przyznajcie się, kto z was nie chciałby np. podczas wakacji odkryć . Przygody, czy odnajdywaniu starych śladów przeszłości albo rozwiązać zagadki, których nie udało się rozwikłać przez wiele lat?

Ogromną rolę odgrywa też miejsce akcji. Dolny Śląsk aż kipi od historii, starych budynków, legend i sekretów. Podczas czytania miałam wrażenie, że ten region staje się jednym z bohaterów książki. Nagle zwykły dom przestaje być zwykłym domem, a każda zamknięta szuflada czy stara fotografia mogą skrywać coś ważnego. Podobało mi się również to, że między przygodą i zagadkami pojawiają się prawdziwe historie związane z przeszłością. Nie są podane jak szkolna lekcja historii. Wszystko odkrywamy razem z bohaterami, kawałek po kawałku. Dzięki temu można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy, nawet nie zauważając, kiedy nauka zamienia się w część przygody.

Przez całą książkę towarzyszyło mi poczucie, że za chwilę wydarzy się coś nowego. Kolejna wskazówka, kolejny sekret, kolejny element układanki. I właśnie dlatego tak trudno odłożyć tę historię na później. Kiedy już zaczyna się śledztwo, naprawdę chce się poznać odpowiedzi na wszystkie pytania. „Złodziej czasu” to opowieść o tajemnicach, rodzinnych sekretach, wakacyjnej przygodzie i odkrywaniu rzeczy, które przez lata pozostawały ukryte. Po przeczytaniu zaczęłam patrzeć trochę inaczej na stare budynki i miejsca, które mijamy każdego dnia. Bo może za jednymi drzwiami naprawdę czeka historia, o której nikt jeszcze nie opowiedział. A wtedy wystarczy odrobina odwagi i ciekawości, żeby stać się odkrywcą.