Łowca Złota Tom 1

Jedna z niewielu ksiazek, które na prawdę pozwalają zgubić się w świecie autora.

Bardzo podoba mi się jak nieoczywisty jest ten świat, Hetnis jest przedstawiony w sposób, który sprawia, że czytelnik na prawdę jest w stanie sobie wyobrazić jego istnienie a postacie w nim zawarte biorą nas za ręce i wciagaja w ciemne uliczki by zdradzic nam wszystkie jego sekrety.

Podtekst psychologiczny jest tez warty wspomnienia, przy uważnym czytaniu mozna zauwazyc naprawdę ładnie przedstawioną ludzką naturę.

Bedąc debiutem ksiazka ta jest niesamowicie imponująca i mam nadzieję, ze dalsze części niedługo się pojawią. :)

[Na prośbę autora i gwoli transparentności zamieszczam uwagę, iż otrzymałam książkę za darmo :)]

SKRÓTOWO: Debiut Krzysztofa Zabieglińskiego jest, moim zdaniem, książką wartą przeczytania - oferuje ciekawy świat opisany nietuzinkowym językiem (w którym czasem jednak można się nieco pogubić). Fabuła wygląda bardziej na wstęp do czegoś większego, ciekawszego, dającego kontekst opisanym w tomie I wydarzeniom, lecz wciąga i jest, moim zdaniem, warta śledzenia na przyszłość. Leżące pod powierzchnią fabuły wątki psychologiczne są ciekawe, choć wplecione aż nadto subtelnie i ciężkie do wykrycia.

Na plusy i brawa zasługuje świat przedstawiony - miasto Hetnis, w którym dzieje się opowieść, jest miejscem kolorowym, tajemniczym, egzotycznym, opisanym w intrygujący sposób. Całość świata wciąga; widać, że został stworzony w sposób przemyślany i z fantazją. Powiedziałabym nawet, że autor wydaje się być lepszym światotwórcą, niż narratorem. Mankamentem jest fakt, że autor nie zawarł nigdzie słowniczka, przez co znaczenie niektórych terminów trzeba wyławiać z samych opisów, co - stety niestety - zmusza do dosyć uważnego czytania. Świat został jednak opisany w dynamiczny sposób, czuć, że jest on żywy i istniejący dookoła bohatera. Jest to miejsce dosyć ponure, lecz najbardziej ujmuje jego odmienność, obcość. Bliżej mu do Herberta i Sandersona, niż Tolkiena, a fani papierowych gier RPG zapewne zauważą miłość do świata Planescape.

Do samej narracji nie mam zbyt wiele zastrzeżeń, choć idąc tropem poprzedniego akapitu, miejscami trochę zbyt dużo miejsca poświęcone jest opisom świata. Jest to jednak bardziej kwestia mojej własnej preferencji i nie oznacza, że narracja prowadzona jest w sposób nudny :) Jak napisałam, cała fabuła wydaje się bardziej wstępem do wydarzeń mających nastąpić później i pozostawiła mnie z uczuciem aż zbyt dużego niedosytu na koniec, jakby nie powinna się kończyć w tym miejscu. Język książki uważam za plus, z uwagą, iż czasem używa on dosyć mglistej symboliki i mnogości metafor, co potrafiło zmęczyć. Znajdą się zapewne też tacy, którzy docenią specyficzne, ironiczne, ponure poczucie humoru narratora.

Muszę też powiedzieć, że z początku czułam lekkie zdziwienie, gdyż mimo uwag wychwyconych tu i ówdzie, że książka ma charakter psychologiczny, ciężko było to wyczuć. Głębsza analiza (posiłkowana rozmową z autorem, przyznam) ujawniła jednak, że wątki głęboko psychologiczne są w niej obecne, choć moim zdaniem autor uczynił je aż *zbyt* subtelnymi i ukrytymi. Odrobina literackiej detektywistyki pozwala je jednak odnaleźć, choć nie chcę tu zdradzać, na czym to polega. "Drugie dno" pozwala dostrzec bohatera w nieco innym kontekście :)

Dodam jeszcze jedną uwagę na boku: w tekście jest *masa* wszelakich odwołań, głównie do muzyki i filozofii, co mi się osobiście podobało, gdyż lubię polowania na takie smaczki :) Póki co, znalazłam uchylenia kapelusza w stronę Italo Calvino, Jimiego Hendrixa i Thomasa Hobbesa, a także sporo do brytyjskiego Romantyzmu (z czym się autor nie kryje; we wstępie jest fragment poematu z tej epoki). Jestem pewna, że sporo mi umknęło. Przyznam, że z początku odruchowo wywróciłam oczyma, widząc na wstępie cytat z Nietzschego, jednak pozytywnie się rozczarowałam: książce daleko od bycia kolejnym peanem pod adresem Ubermenschów w stylu Raskolnikowa.

Podsumowując, uważam "Łowcę Złota: tom I" za opowieść godną przeczytania, autora za wartego wspierania, a fabułę za godną śledzenia.