Loteria

Bardzo rzadko sięgam po komiksy. Żeby tak się stało, musi być ON autorstwa jednego z moich ulubionych pisarzy, albo jego opis musi mnie bardzo mocno zaintrygować. I właśnie tak stało się w przypadku „Loterii” - graficznej adaptacji jednego z najsłynniejszych opowiadań Shirley Jackson.

Shirley Jackson urodziła się 14 grudnia 1916 w San Francisco. Studiowała na University of Rochester i Uniwersytecie w Syracuse, gdzie wydawała kampusowe pismo humorystyczne. W 1948 wydała swoją pierwszą powieść. Jest również autorką scenariuszy, esejów i książek dla dzieci. Zmarła 8 sierpnia 1965 w North Bennington w stanie Vermont z powodu niewydolności serca.

Miles Hyman urodził się 1962 roku. Ilustrator, malarz, autor komiksów. Uczył się rysunku oraz technik drukarskich najpierw w The Buxton School i na Wesleyan University, by zakończyć edukację w słynnej Ecole des Beaux-arts w Paryżu. Zaczął wystawiać swoje obrazy jeszcze w trakcie studiów, a jego pierwsze prace opublikowane zostały w 1987 roku w komiksowym wydawnictwie Futuropolis. Jest wnukiem Shirley Jackson.

Małe, idylliczne amerykańskie miasteczko, w którym wszyscy znają się po imieniu. Każdego roku te imiona zapisywane są na kartkach i wkładane do drewnianego pudełka. Tylko jedno zostanie wylosowane, ale w tej loterii nikt nie chce być zwycięzcą...

Zacznę od tego, że nie czytałem oryginalnego opowiadania i nie wiem, na ile ten komiks oddaje ducha i klimat literackiego pierwowzoru. Może to i nawet lepiej, ponieważ dzięki temu mogę ocenić tę książkę, jako niezależne dzieło. „Loteria” rozpoczyna się od przedmowy autorstwa Milesa Hymana, prywatnie wnuka Shirley Jackson, w której wyjaśnia on, jak doszło do tego, że ten komiks w ogóle powstał. Dalej mamy spis głównych postaci występujących w tej książce, co znacznie ułatwia potem lepsze zrozumienie fabuły tej lektury. Następnie przechodzimy do głównego dania. W „Loterii” nie znajdziemy zbyt wielu dialogów, a cała historia ukazana jest na mrocznych rysunkach, których co ciekawe autorem jest również wnuk pisarki. Muszę przyznać, że wykonał ON kawał dobrej roboty. Ilustracje są niezwykle ciekawe i bardzo wyraziste. Od pierwszej strony czuje się, że coś wisi w powietrzu, a sądząc po minach i spojrzeniach bohaterów, możemy się domyślać, że nie będzie to nic radosnego. Wisienką na torcie jest zakończenie, które jest niezwykle mocne i poruszające.

„Loteria” to rewelacyjny komiks, którego przeczytanie zajęło mi góra dwadzieścia minut. I to jest właśnie jeden z dwóch minusów tej książki. Szkoda, że nie jest ona trochę dłuższa, ponieważ gdyby miała ON kilkadziesiąt stron więcej, moglibyśmy mocniej związać się z bohaterami, co z kolei spowodowałoby, że zakończenie zrobiłoby jeszcze większe wrażenie. Drugą wadą tej lektury jest to, że tak naprawdę nie dowiadujemy się skąd wzięła się tytułowa loteria i dlaczego rok w rok w tym miasteczku odbywa się to wydarzenie. Ale jeżeli przymkniemy oko na te niedoskonałości, to dostaniemy króciutką, ale naprawdę wciągającą historię. Jeżeli jeszcze jej nie czytaliście, to śmiało po nią sięgnijcie. Warto.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Komu dopisze szczęście

Okrzyknięta “najbardziej kontrowersyjną rzeczą opublikowaną kiedykolwiek w The New Yorker”, Loteria Shirley Jackson trafiła w moje ręce. Jeszcze tego samego wieczoru pochłonęłam w całości komiksowe wydanie, stworzone przez wnuka autorki – Milesa Hymana.

Książka wydana jest w twardej oprawie. Na okładce znajduje się jeden z komiksowych kadrów. Zastosowana kreska daje poczucie tajemnicy z nutą niepokoju. Patrząc na ilustracje, czytelnik

już od pierwszych stron ma wrażenie, że coś jest nie w porządku. Ale brnie w to dalej.

Część komiksowa poprzedzona jest wstępem Hymana, który przybliża czytelnikowi postać samej autorki. Skłonił mnie tym samym do przeczytania innych książek Shirley Jackson.

W komiksie dymków z tekstem jest niewiele. Początkowo było to dla mnie małym zaskoczeniem, jednak szybko zreflektowałam się myślą, że Hyman jest grafikiem, a graficy opowiadają historię obrazem. Jeżeli robią to dobrze, to kwestia ilości tekstu schodzi na drugi plan. A Hyman robi to doskonale.

Nie chciałabym oceniać samego utworu Shirley Jackson przez pryzmat twórczości jej wnuka. Dlatego skupię się wyłącznie na “dziecku” Hymana. Zapewnił mi on wieczór z krótką, ale interesującą historią Loterii przedstawioną w najlepszym wydaniu. Całokształt jego pracy oceniam bardzo dobrze. Z chęcią sięgnęłabym po kolejne publikacje ilustrowane przez Hymana. Miejmy nadzieję, że następnym razem również się nie zawiodę.

Witamy w małym miasteczku gdzieś w Ameryce. Każdego roku 27 czerwca odprawiają tradycyjne losowanie, które stanowi jakby rytuał. Kiedyś nawet były dobrane do tego odpowiednie słowa prowadzącego, powitanie, wygłaszane niczym magiczne formuły. Zbierają się w ten dzień wszyscy mieszkańcy miejscowości. Czasem odchodzą prosto od prac domowych czy polnych, zamykane są bary i sklepy. Kiedy indziej przygotowują się jak na wielkie święto. Kiedy zbiorą się wszyscy ze starego drewnianego pudełka głowa rodziny wybiera jeden kawałek papieru na rodzinę. Następnie każdy członek tej rodziny wybiera jeden los. Córka należy do rodziny męża. Ten, kto wylosuje kartkę z czarną kropką, wygrywa nagrodę główną. Po twarzach zebranych widać, jaki to stres we wszystkich tworzy. Ale co się stanie z tymi, którzy wylosują „szczęśliwy” bilet?

Zakończenie jest szokujące. Dopiero po nim odnajduje się prawdziwy, makabryczny sens wcześniej prowadzonych rozmów [Adres usunięty]. najstarszego członka społeczności, który bierze udział w loterii już siedemdziesiąty siódmy raz. Najgorsze, że nikt nie może uciec od loterii. Zastanawiam się, kto zapoczątkował tę tradycję i dlaczego nadal się ją robi.

Więcej na: [Adres usunięty]

Wreszcie zapoznałem się z publikacją, a raczej jej adaptacją która wywołała niemałe zamieszanie, w roku w którym powstała. Niedługi tekst który z miejsca uznano za kontrowersyjny i prawie zakazano publikacji tegoż. Chodzi tu oczywiście o tytuł „Loteria” amerykańskiej pisarki Shirley Jackson. Chociaż zapoznałem, to może za dużo powiedziane, bowiem jest to „zaledwie powieść graficzna”.

O publikacji możemy przeczytać, że:

Małe, idylliczne amerykańskie miasteczko, w którym wszyscy znają się po imieniu. Każdego roku te imiona zapisywane są na kartkach i wkładane do drewnianego pudełka. Tylko jedno zostanie wylosowane, ale w tej loterii nikt nie chce być zwycięzcą...

I tyle. Jestem może nieczuły, nie rozumiem zamysłu autora, ale zupełnie nie pojmuję przesłania tego komiksu. Oszczędny w słowach, obrazy też jakoś nie przemawiają do mnie. Sama treść opowiadania jest znakomita, ale przekaz w formie „obrazków” zupełnie do mnie nie trafił. Wnuk pisarki adaptował to opowiadanie, jednak jego adaptacja jest po prostu nudna. Owszem okładka każe nam wierzyć że jest do arcydzieło. Ale – jeszcze raz zaznaczam – cały czas chodzi o tekst Jackson, nie o adaptację jej wnuka. Tak że podsumowując. Opowiadanie tak, komiks nie.

Jeden dzień z życia społeczności małego amerykańskiego miasteczka, gdzie co roku dochodzi do loterii, w której nikt nie chce zostać zwycięzcą...

Jestem mocno rozczarowana tym tytułem - podejrzewam, że akurat w tym przypadku opowiadanie wywarłoby na mnie większe wrażenie. Zdecydowanie brakuje mi tu tekstu - kilka wypowiedzi to bezapelacyjnie za mało. Zdaję sobie sprawę z tego, że w tym przypadku pewnie czytelnik miał zostać poruszony samym obrazem - owszem, zakończenie jest smutne i sugestywne, chociaż nadal nie wiem, czy zadziało się coś po finalnej scenie, więc zabrakło mi tej informacji.

Jak wiadomo - o gustach się nie dyskutuje, więc jednym "Loteria" spodoba się, a innym nie. Mnie nie dość, że nie skradła serca sama treść, to ilustracje także nie zachwyciły. Grafika utrzymana jest w bardzo ciemnej kolorystyce, przypominającej nieco komiksy sprzed lat, i całe szczęście, że na samym początku umieszczono spis wszystkich bohaterów, bo niestety są oni do siebie tak podobni, że inaczej nie odróżniłabym ich.

Ta historia nie przeraziła mnie, ale utwierdziła w przekonaniu, że sposób myślenia zależy od punktu siedzenia. Lubimy oceniać i ferować wyroki, dopóki nie zaczyna to dotykać nas... Wtedy nagle jesteśmy oburzeni otaczającą niesprawiedliwością. Tak często idziemy za głosem większości, kompletnie nie zastanawiając się nad sensem tego działania. Owa adaptacja opowiadania daje do myślenia.

[Adres usunięty]