Lobelia

„Lobelia" to fantasy przez duże F! Mateusz Szmytke wrzuca nas w niesamowity świat jeziornych łuczników i walczących z nimi Szarych Kapucynów.

Na początku książki poznajemy Zorannę, która razem z ojcem Owenem musi uciekać przed Klasztorem Szarych Kapucynów. Udają się nad Kwieciste Jezioro, by tam duch Zory umarł, a dziewczyna odrodziła się jako kolorowa, czyli jeziorna łuczniczka. Odtąd czerpie magiczną moc zwaną Aurą dzięki Duchowi Kwiatu Lobelii. Ojciec i córka spotkają na swej drodze intrygująca Cessi – inną jeziorną łuczniczkę oraz jej towarzysza Erna, który jest zwykłym, szarym człowiekiem. Bohaterowie łączą siły by w imię Aury i Dwuśrodowiska walczyć z Klasztorem i ich Pięcioma Bogami.

Działo się i to dużo! Przez książkę brnie się z zawrotną szybkością. Fantastyka zwykle bywa ciężka w odbiorze, ale tutaj było naprawdę przyjemnie.

Moją ulubioną bohaterką została Cessi. Takie dziecko w ciele kobiety, ale na swój sposób sympatyczne. Łuczniczka charakteryzuje się niewyparzoną buzią i skłonnościami do paradowania nago.

Ogromnie spodobał mi się motyw jezior, dzięki którym można stać się łucznikiem (o ile Duch Kwiatu Lobelii nie będzie miał nic przeciwko) oraz wykorzystać je jako środek transportu. Uważam też, że świetnym pomysłem są zapachy łuczników. Każdy z nich pachnie na swój, kwiatowy lub owocowy sposób. Genialną postacią okazała się również Stara Baba, a stworem – ludziryj. Ale tego drugiego poproszę następnym razem zdecydowanie więcej!

Nie przepadam za motywami religijnymi w filmach i książkach. Poza wątkiem u Sióstr Tulipanek mi to nie przeszkadzało.

Tam dla mnie było już tego trochę za dużo. Pomysł z egzorcyzmem też jakiś dziwny. 😅 Brakowało mi opisów wspomnień bohaterów, co się działo z nimi wcześniej, co ukształtowało ich charaktery.

Zakończenie „Lobelii" pozostawia duży niedosyt, dlatego bardzo się cieszę, że kontynuacja jest w przygotowaniu. 💙 Gdzieś przeczytałam, że książka jest wulgarna i nie nadaje się dla młodszego odbiorcy. W mojej ocenie przekleństw jest mało i przeważnie występują w jakiejś zabawnej wymianie zdań. A scena +18 była tylko jedna, więc spokojnie!

Serdecznie polecam każdemu, kto lubi fantastykę! Zapewniam was, że nie spotkaliście jej jeszcze w takiej odsłonie. „Lobelia" jest niepowtarzalna. 💙💙💙

Książka, o której Wam dziś opowiem jest debiutem Mateusza Szmytke, jest to książka, która należy do gatunku, którego bardzo lubię, a mianowicie do fantastyki. Możemy się w niej doszukać wielu odniesień do piękna przyrody, niesamowitych przygód i tajemnicy, którą z pewnością będziemy chcieli poznać, jak i zgłębić świat, w który autor zaprosił czytelnika. Muszę przyznać, że moją uwagę przykuła piękna okładka, wtedy też zaczęłam interesować się, o czym będzie ta książka i czy ma szanse mi się spodobać. Przeczytałam wydawniczy opis i pomyślałam, dlaczego nie?

Autor wykreował dość ciekawy świat, mamy tutaj Planetę Matkę, jednak to nie wszystko, nie jest ona jednostajna we wierzeniach, została podzielona na dwie półkule. Jeden świat, różne istoty, różni ludzie i wartości, które są dla nich istotne. Na półkuli północnej panuje wiara w Pięciu Bogów, południowej chrześcijańska. Na półkuli północnej mamy Klasztor Szarych Kapucynów, mamy tutaj magię, którą książka jest wręcz napisana, wykreowana, każde wydarzenie. Czytelnik z każdą przeczytaną stroną coraz bardziej wciąga się w przedstawioną historię. Bardzo trudno jest się od niej oderwać i wrócić do naszej szarej rzeczywistości, zwłaszcza, kiedy poznajemy Jeziornych Łuczników, ich cele, to, jak władają pradawną mocą Aury, to strażnicy równowagi, dbający o florę. Używanie magii nie odpowiada Szarym Kapucynom, jak dla nich jest czymś niepojętym, czymś, co nie powinno istnieć, a mimo wszystko ma się całkiem dobrze. Czym jest tytułowa Lobelia? W jaki sposób powołuje się nowych Jeziornych Łuczników? Jakie zadanie zostanie postawione przed Zoranną? Kim jest ta dziewczyna?

„Lobelia” jest powieścią, w której panuje cudowny klimat. Uwielbiam wszelkie lasy, jeziora, mistycyzm unoszący się w powietrzu i magię. W tej opowieści autor zestawił ze sobą wiele różnych istnień, demony, anioły, różne rodzaje duchów, jedne bardziej kapryśne, inne bardziej życzliwe. Mateusz Szmytke potrafi czarować słowem, opisać przyrodę w taki sposób, że widzi się ją wręcz własnymi oczami. Opisy nie są przydługie, więc osoby, które nie przepadają za nimi, będą usatysfakcjonowane. Podobała mi się kreacja bohaterów, odważnych, walecznych, nie płaskich i bez wyrazu. Przyjemnie się otwierało książkę i czytać taki dobry debiut. Pomimo sporego gabarytu nie sposób się jest tutaj nudzić, akcja pędzi i jest ciekawie, a nie męcząco. Autor pokazał jak cienka potrafi być granica między wiarą, jakąś religią, a fantastyką. Jeśli obawiacie się aspektu wiary, że został nagięty, czy w jakiś sposób zniekształcony, możecie być spokojni. Mateusz Szmytke podążył w dobrym kierunku ze swoją „Lobelią”. Jeśli nie boicie się debiutów, kochacie fantastykę, ciekawe postacie powinniście zwrócić uwagę właśnie na tą książkę.

Kiedy z rąk Szarych Kapucynów ginie matka Zoranny,dziewczyna zostaje pod opieką ojca.Pewnego dnia udają się nad kwieciste jezioro,gdzie Zoranna przyjmuje kolory od Ducha Kwiatu Lobelii i staje się Jeziorną Łuczniczką.Gdy jej ojciec zauważa symptomu odrodzenia się Aury,udają się do Śmiertelnego Lasu,gdzie poznają łuczniczkę Cessi i Erna.Razem łączą siły,aby pokonać Klasztor Kapucynów i Arcykapłana Qstocha.

,,Lobelia" to prawdziwa gratka dla miłośników fantasy.Jest w niej mnóstwo magii,tajemniczych roślin,tworów i bohaterów,którzy posiadają nadludzkie moce,by walczyć w obronie swojego świata.Jest też oczywiście wojna szeroko pojętego dobra ze złem,gdzie złem są Kapucyni i ich przywódca.

W książce mamy wplątane motywy religijne,które na końcówce przypominały mi biblijną apokalipsę.

Książka,pomimo swojej objętości ma dużą czcionkę i szybko się ją czyta.

Bardzo mi się podobały postacie kobiet-łuczniczek,zwłaszcza wyzwolonej i odważnej Cessi.

,,Lobelia" nie jest idealna,ale trzeba jej to wybaczyć,ponieważ jest to debiut autora,który jak zauważycie w książce jest zafiksowany fantazją i próbuje tworzyć coś,co nas zaskoczy.

Jedynym minusem jest toporny język,który dla niektórych osób może być ciężki do przebrnięcia.

Zakończenie otwarte,więc podejrzewam,że autor szykuje nam kolejny tom przygód naszych dzielnych łuczniczek.

Jeżeli kochacie fantazję i nie boicie się językowych wyzwań-ta książka z pewnością przyniesie Wam wiele wrażeń.

Przychodzę do was z pierwszą recenzją w tym miesiącu. Mamy wrzesień wszyscy się cieszą? 😂 Ja tak i to cholernie. "Lobelia" to mój pierwszy i jedyny patronat, który miałam zaszczyt objąć. Jestem przeogromnie szczęśliwa, że miałam możliwość przeczytania tak świetnej książki, która pokochałam od pierwszych stron. W skrócie napiszę, że jest to historia o dzielnych i zdeterminowanych Jeziornych Łucznikach, którzy toczą walkę z Klasztorem Szarych Kapucynów. Książka jest z gatunku fantastyki ale nie takiej zwykłej. O nie nie ! To fantastyka na wyższym poziomie, jest w niej tyle magii i różnorodnych bohaterów, że nie sposób się w niej nie zakochać. Wiecie nawet troszkę się pośmiałam, bo niektóre teksty w niej zawarte były tak śmieszne, że grzechem byłoby siedzieć z powagą i czytać dalej. 😂 Tą pozycję czyta się strasznie szybko, bo ułatwia to czcionka, która nie jest ani za mała ani za duża. Wszystko jest napisane takim językiem, że ja osobiście między tymi stronami lawirowałam jak baletnica na lodzie. Więc niech nie przerazi was objętość książki, bo na pierwszy rzut oka wygląda na małego grubaska, lecz to tylko pozory. Jak zaczniecie to nie będziecie mogli się od niej oderwać tak jak ja i gwarantuję, że się nie zawiedziecie. Na ogół nie czytam fantastyki, bo to nie mój konik,zresztą na moim profilu możecie zauważyć, że królują tam przeważnie kryminały i thrillery psychologiczne, ale jeżeli każda książkę tego typu będzie napisana tak świetnie jak ta, to moje ręce stoją otworem. Przytulę każdą i będę przeogromnie szczęśliwa, że je posiadam. Mateusz Szmytke zadebiutował tą oto pozycją i należą mu się ogromne brawa i pokłony. Jeszcze dodam, że zakończenie też daje sporo do życzenia,bo pozostawia nas z wielkim znakiem zapytania "I CO BĘDZIE DALEJ?", bo rozumiem, ze to nie koniec? Także polecam wam ją z całego serca, i dam sobie nawet rękę uciąć,że wam się spodoba.

pasjonatka_ksiazek1

.

"Nikt nie mówi, że życie to bajka. Prawdę mówiąc, jego kolory często bledną i znikają, ale zawsze trzeba iść dalej, nie bacząc na chwilowe zatracanie się barw. One prędzej czy później nabiorą intensywności i sprawią, że znów będziemy szczęśliwi."

Lubię od czasu do czasu sięgnąć po fantasy żeby przenieść się chociaż na chwilę w nierealny świat pełen zaskakujących postaci. Czy tak było tym razem? Oczywiście 😄 Mateusz Szmytke stworzył ciekawą magiczną krainę Dwuśrodowisko która podzielona jest na dwie półkule Północną i Południową. Każda z nich rządzi się innymi prawami i wierzeniami. Magia przyciąga  nas do siebie i oplata a różnorodność postaci sprawia że z lekkością zagłębiamy się w lekturę.

Stajemy się świadkami konfliktu między Zakonem Szarych Kapucynów a Jeziornymi Łucznikami gdzie

w delikatny i subtelny sposób znajdziemy wplecione   aspekty religijne w świat magiczny co daje bardzo ciekawy efekt.

Zakończenie sugeruje że autor jeszcze nie powiedział ostatniego słowa i być może doczekamy się kolejnej części.

Historia bardzo mi się podobała, z przyjemnością śledziłam losy bohaterów a czy mam swoich faworytów? Pewnie.... Bardzo podobały mi się postacie Zoranny oraz Cessi i ta ich zadziorność i buntowniczość.....Mam nadzieję że jeszcze się z nimi spotkamy 😊

Nikt nie mówi, że życie to bajka. Prawdę mówiąc, jego kolory często bledną i znikają, ale zawsze trzeba iść dalej, nie bacząc na chwilowe zatracanie się barw. One prędzej czy później nabiorą intensywności i sprawią, że znów będziemy szczęśliwi."

Lubię od czasu do czasu sięgnąć po fantasy żeby przenieść się chociaż na chwilę w nierealny świat pełen zaskakujących postaci. Czy tak było tym razem? Oczywiście 😄 Mateusz Szmytke stworzył ciekawą magiczną krainę Dwuśrodowisko która podzielona jest na dwie półkule Północną i Południową. Każda z nich rządzi się innymi prawami i wierzeniami. Magia przyciąga  nas do siebie i oplata a różnorodność postaci sprawia że z lekkością zagłębiamy się w lekturę.

Stajemy się świadkami konfliktu między Zakonem Szarych Kapucynów a Jeziornymi Łucznikami gdzie

w delikatny i subtelny sposób znajdziemy wplecione   aspekty religijne w świat magiczny co daje bardzo ciekawy efekt.

Zakończenie sugeruje że autor jeszcze nie powiedział ostatniego słowa i być może doczekamy się kolejnej części.

Historia bardzo mi się podobała, z przyjemnością śledziłam losy bohaterów a czy mam swoich faworytów? Pewnie.... Bardzo podobały mi się postacie Zoranny oraz Cessi i ta ich zadziorność i buntowniczość.....Mam nadzieję że jeszcze się z nimi spotkamy 😊