Listy do Penelopy

„Listy do Penelopy” Jamesa Caspera to powieść, którą czyta się jednym tchem. Od początku intrygują czytelnika relacje tytułowej bohaterki z matką i ojczymem oraz z rówieśnikami.

Nastoletnia Penelopa jest osobą niezwykłą – inteligentną, wrażliwą, oczytaną, żyjącą w swoim świecie, który bardziej przypomina rzeczywistość sprzed wielu lat niż teraźniejszość, w której królują telefony komórkowe, mailowe kontakty i internet. Mimo licznych zalet, dziewczyna czuje się w szkolnym środowisku wyobcowana. Lubi swój dom i rozmowy z przybranym ojcem, z którym ma lepszy kontakt niż z rodzoną matką. Wciąż jak bumerang powraca jednak do niej pytanie o biologicznego ojca, którego nie pamięta i o którym wie niewiele.

W monotonnym życiu Penelopy zachodzą nagłe zmiany, gdy zaczyna ona wymieniać się tradycyjnymi, pisanymi ręcznie listami z nieco młodszym Feliksem. Ta korespondencja, z początku niewinna, wywołuje burzę i zmienia całkowicie nie tylko losy tytułowej bohaterki.

Powieść Caspera adresowana jest i do nastoletnich, i do dorosłych czytelników. Poruszane w niej problemy rodzinne są bliskie chyba każdemu człowiekowi. I to właśnie sprawia, że szybko zaczynamy identyfikować się z wybranymi bohaterami, przeżywając wraz z nimi wzloty i upadki. Wyraziste postacie i ich wewnętrzne przeżycia oraz trudne decyzje to na pewno jeden z atutów fabuły.

Napięcie podsycają cały czas tajemnice z przeszłości, które stopniowo wychodzą na jaw, by całkowicie zaskoczyć odbiorcę w epilogu. Gdy wydaje się, że wiemy już wszystko, że każdy sekret został ujawniony, autor jednym fragmentem dosłownie zbija nas z nóg, każąc spojrzeć na wszystko z nowej perspektywy.

Polecam „Listy do Penelopy” z czystym sumieniem – to opowieść niebanalna, o ludzkiej wrażliwości i krzywdzie, o winie i karze, o tym, że nie zawsze rzeczywistość wygląda tak, jak nam się zdaje.

BEATA IGIELSKA

Czy dziewczyna może mieć na imię Penelopa? Czy nazwalibyście tak swoją córkę? Podejrzewam, że nie, ja chyba też.

Na myśl przychodzi mi od razu Homerowa Penelopa z Odysei, która przez wiele lat czekała na powrót męża z wojny. Była mu wierna, silna i bardzo cierpliwa.

Nawiązałam do tego właśnie imienia, ponieważ główna bohaterka tej książki ma właśnie na imię Penelopa. Na początku nosiła nazwisko Hall i była córką Warena Halla, ale później, gdy adoptował ją drugi mąż matki, była Penelopą Lister.

Co stało się z jej ojcem biologicznym?

Zdradzę tylko, że wylądował w więzieniu.

Dlaczego Penelopie zabroniono widywać się z ojcem ?

Dlaczego miała o nim zapomnieć?

Penelopa bardzo czuła się w nowej rodzinie osamotniona. Jako nastolatka wysyłała swoje imię, nazwisko, wiek i adres do redakcji czasopisma. Po kilku miesiącach ukazało się ogłoszenie i napisał do niej chłopak o imieniu Felix.

Nastolatka w najczarniejszych snach nie pomyślała, że pisze z siedemdziesięcioletnim facetem, którego w swych listach uważała za swojego rówieśnika.

Nie mogła przecież wiedzieć, że Felix stracił swoją ukochaną córkę właśnie o imieniu Penelopa, która zmarła wskutek gorączki reumatycznej w wieku niespełna dwunastu lat.

Listy wymieniane między Feliksem a Penelopą przypominały grę w tenisa.

Felix wykonywał serwy, a Penelopa odbijała piłeczki, ale bardzo polubiła Feliksa, choć uważała, że pisanie papierowych listów to staroświecki zwyczaj. I oto właśnie poprzez Feliksa Penelopa dotarła do swojego biologicznego ojca.

Jaka zatem tajemnica kryła się, przez którą jej bliscy za wszelką cenę chcieli ją chronić?

Czy Penelopa odkryje prawdę? I czy spotka się z biologicznym ojcem, który jest w więzieniu?

Dalej więc, czy dziewczyna poznając prawdę potrafi udźwignąć ciężar, który na nią spadnie?

Książka jakże prosta w przekazie, a jednocześnie odważna, ukazująca życie dziewczyny, którą wychowywano w kłamstwie.

Bardzo wciągająca akcja, historia z serii sekrety rodzinne. Poznaj ją już dziś, bo temat niezwykle aktualny i na czasie.

W dzisiejszych czasach wiele dzieciaków zapomniałoby lub wstydziłoby się, że ojciec przebywa w więzieniu, ale nie Penelopa – odważna i ambitna młoda dziewczyna.

Nie jest z tych co odwracają się na pięcie i idą w swoją stronę, ona potrafiła drążyć temat i nie spoczęła dopóki nie odkryła prawdy.

Książkę czyta się bardzo szybko i z zainteresowaniem. Rozdziały krótkie, a jest ich czterdzieści, sprawiają, że czas płynie szybko.

Wciągnij się Drogi czytelniku w tę rodzinną historię, bo książka jest wartościowa, godna polecenia, a czytanie to przecież wielka inwestycja na przyszłość.

Miłej lektury.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]