Listy do A. Mieszka z nami Alzheimer

Książka pozwoli każdemu czytelnikowi poznać tak okropną chorobę z jaką zmaga się babcia bohaterki poprzez perspektywę dziecka, które stopniowo samo ją poznaje.

Główną bohaterką książki jest młoda Anielka, która pisze listy do Pana A., czyli Alzhaimera, choć tak naprawdę nie bardzo rozumie kim ON jest i dlaczego nie chce się odczepić od jej ukochanej babci, która obecnie mieszka z nimi w domu. Babcia choruje na Alzhaimera, jednak dziecku ciężko jest pojąć co to za choroba i dlaczego jej babcia tak dziwnie się zachowuje. A kiedy dziecko nie rozumie wielu spraw, to wtedy zadaje pytania. I tak czyni nasza mała bohaterka. W swoich listach najczęściej prosi o to, aby Pan A. opuścił ich mieszkanie i dał jej babci święty spokój. Niestety z chorobą nie zawsze można wygrać.

Alzhaimer to chyba jedna z najgorszych chorób jakie mogą się przytrafić się człowiekowi. Dotyka osób starszych i powoli wyniszcza ich życie. Sprawia, że człowiek dotknięty tą chorobą zapomina słów, imion, gdzie się znajduje, robi dziwne ciężko wytłumaczalne rzeczy. Takie osoby muszą być otoczone niesamowitą opieką, bo wystarczy chwila nieuwagi, a może dojść do tragedii. Na szczęście nie miałam osobiście styczności z tą chorobą w rodzinie, ale przyznaję, że to choroba, której osobiście się boję i nie chciałabym być nią dotknięta. Nawet największemu wrogowi bym jej nie życzyła. Choroba ta nie jest najgorsza tylko dla osoby dotkniętej nią, ale również dla całej bliskiej rodziny. Co doskonale przedstawiła w swojej książce autorka. Rodzina musi patrzeć jak ich ukochana osoba powoli każdego dnia zapomina kim jest i kim jest dla niej rodzina. To musi być okropne uczucie dla dorosłego, a co dopiero dla dziecka, które nie potrafi tego zrozumieć.

„- Wykurzysz tego Pana?

- To nie jest takie proste – zawahał się. Pocierał powieki, jakby nagle dostał uczulenia. Mnie tak oczy pieką wiosną. – Babcia jest chora.

- Patrycja też tak mówiła. Dlaczego nie można babci wyleczyć?

- Nikt nie wymyślił jeszcze lekarstwa. Są takie choroby, że człowiek jest bezsilny – odparł bardzo smutno."

Anielka cierpi, gdyż zrobiłaby wszystko dla kochanej babci, aby ten nieszczęsny Pan A. sobie poszedł i dał jej babci normalnie żyć. Niestety póki co, nie wynaleziono lekarstwa na tę dolegliwość. Nasza mała bohaterka nie rozumie wielu spraw, dlatego ciągle o nie pyta, by móc w końcu zrozumieć co się dzieje z jej babcią. Najgorsza jest świadomość tego, że bliscy patrzą jak organizm ich bliskiej osoby się wyniszcza i nic nie mogą na to poradzić. Jedyne co mogą zrobić, to trwać przy tej osobie otaczając ją ogromem miłości.

Anna Sakowicz w swojej książce przedstawia nam życie u boku Alzhaimera. Pokazuje co ta choroba robi z człowiekiem, czego można się po niej spodziewać. Ale pokazuje nam również jak przygotować dziecko na to, aby mogło się pogodzić z tym, iż jego babcia powoli odchodzi. Pożegnanie z bliskim zawsze jest ciężkim przeżyciem, ale jeśli ta osoba jest wciąż w naszym sercu to tak naprawdę dla nas zawsze pozostaje żywa. Ważne jest, aby mieć wspomnienia, te piękne chwile, które dane nam było z nią przeżyć. Autorce z całą pewnością udało się oddać wszystkie opisane wydarzenia w realny sposób, gdyż sama mierzy się z tą chorobą u swojej matki.

"Listy do A. Mieszka z nami Alzhaimer" to niezwykle wartościowa pozycja na rynku literatury, która może pomóc zrozumieć, zwłaszcza dziecku czym jest Alzhaimer, jak się w takim przypadku zachowywać i jak otoczyć osobę dotkniętą tą chorobą opieką. Koniecznie przeczytajcie.

Babcia małej Anielki ma problem. Jej problemem jest Pan A., który powoli odbiera babcię rodzinie i za nic nie chce odejść. Dziewczynka decyduje się na pisanie listów do tajemniczego Pana A. w celu wykurzenia go z coraz smutniejszego domu.

Naprawdę nie wiem czy to zasługa dziecięcej narracji, czy też może tego co działo się w domu małej Anielki z jej babcią, rodzicami czy siostrą, ale czytając tę książkę popłakałam się i nie mogłam uspokoić. Historia okazała się być niesamowicie wzruszająca i przejmująca, przez co już na moment po rozpoczęciu polecałam ją [Adres usunięty]. kochanej Wiktorii, którą, mam nadzieję, ta książka poruszy tak jak mną.

Radzenie sobie z chorobą nigdy nie jest łatwe, szczególnie, gdy nie ma na nią leków i pozostaje bierne przyglądanie się jak ktoś kogo kochamy niedługo opuści nasz świat. Podwójnie bolesne wydało mi się to, że temu wszystkiemu przyglądało się dziecko, które często zbyt dobrze odgadywało emocje ukrywane przez pozostałych członków rodziny.

Choć książka skupia się na chorującej babci, to nie brakuje w niej humoru, związanego w dużej mierze z młodym wiekiem Anielki i przeinaczaniem przez nią sytuacji. Nie można jednak powiedzieć, że zachowywała się jedynie dziecinnie, bo niektóre wątki poruszane przez nią w listach były na tyle inteligentne i poruszające, że z tyłu głowy pojawiała się myśl, czy ona naprawdę jest tak młodą osóbką.

Autorka w "Listach do Pana A. Mieszka z nami Alzheimer" historię babci Anielki powiązała z własną mamą i tak samo jak ta mała dziewczynka musiała odnaleźć w sobie pokłady zrozumienia, by zrozumieć otaczającą ją sytuację. Ta nowość była więc dla niej autoterapią, która pozwoliła na posegregowanie własnych wartości.

Nie ukrywam, że historia skłoniła mnie do wielu refleksji i wylania masy łez, dlatego mam nadzieję, że zwrócicie uwagę na ten tytuł. Jest krótka, urozmaicona pięknym ilustracjami pani Ewy Beniak-Haremskiej, a przez to jeszcze mocniej ujmująca.

"Nie lubię Pana! Dlaczego Pan nie może zostawić

mojej babci w spokoju?!".

"Listy do A. Mieszka z nami Alzheimer" to powieść, która zabiera czytelników do domu Anielki, jej siostry, rodziców i babci, która zmaga się z Alzheimerem. Nieproszony gość sprawia, że ukochana babcia Anielki myli imiona, nie poznaje domowników, nie radzi sobie z czynnościami dnia codziennego, chowa buty do lodówki, podlewa szafki. To ON przejmuje kontrolę nad jej życiem. Anielka nie lubi pana A., jak go nazywa. Pisze do niego listy, listy, które są przejmująca i przepełnione emocjami i żalem. To właśnie w listach Anielka prosi pana A., żeby wyprowadził się od babci. Dziewczynka marzy tylko o tym, by babcia była taka, jak kiedyś.

"Pomyliło się jej. Myślała, że to nasza ciocia. Nie lubię, kiedy myli imiona. Wtedy czuję, że coś złego się dzieje i zaczynam się bać".

Anna Sakowicz oddaje w ręce czytelników powieść epistolarną, chyba mogę pokusić się o takie stwierdzenie, bowiem cała książka składa się z listów. Listów kilkuletniej Anielki do pana A. Dziewczynka pisze listy, a potem zostawia na progu pokoju babci. Rano nigdy ich tam nie odnajduje. Jest przekonana, że to pan Alzheimer zabiera je w nocy. Anielka w listach opowiada o codziennym zmaganiu się babci z chorobą, której ona sama nie jest w stanie zrozumieć. Co trudniejsze nikt nie chce jej wyjaśnić o co chodzi, wszyscy udają, a gdy są pytani o powód smutku od razu zmieniają temat i unikają konfrontacji.

Dotychczas Alzheimer kojarzył mi się z książką i filmem "Motyl" teraz będzie mi się kojarzył również z publikacją Anny Sakowicz. Napisanie powieści z perspektywy dziecka i dodatkowo w formie listów czyni tę książkę piękną, wyjątkową i uniwersalną. Jestem przekonana, że niniejsze publikacja idealnie sprawdzi się, jako lektura dla młodszych czytelników, jak i dla tych starszych czy dorosłych.

Anna Sakowicz zobrazowała odbiorcy chorobę Alzheimer w bardzo plastyczny i przejmujący sposób. Wyraziście ukazuje, że Alzheimer to nie tylko choroba, która dotyka jednej osoby, to choroba, którą przejęci są wszyscy członkowi rodziny. I chociaż jeszcze nikt nie wynalazł złotego środka, który mógłby wyleczyć ludzi cierpiących na tę przypadłość, to przede wszystkim należy pamiętać o tym, by nieustannie ćwiczyć umysł, rozwiązywać krzyżówki, czytać książki, układać puzzle, być aktywnym fizycznie i zdrowo się odżywiać.

"To taka choroba zapominania. Zapadają na nią starsi ludzie - powiedział, znów ocierając oczy. - Babcia nie pamięta, co się przed chwilą wydarzyło - dodał (...)".

"Listy do A. Mieszka z nami Alzheimer" to przede wszystkim powieść o chorobie, ale i o przemijaniu. To mądra i wartościowa publikacja, która nie pozostawia czytelnika obojętnym na chorobę Alzheimera. Serdecznie polecam!

Każda choroba bliskiej nam osoby jest tragedią, szczególnie taka, o której wiemy, że nie ma nią lekarstwa. Choroba to trudne doświadczenie dla dorosłych, ale i dla dzieci. W naturalny sposób chcemy chronić najmłodszych, przed tym co naszym zdaniem jest dla nich zbyt trudne i bolesne. Dzieci są doskonałymi obserwatorami, odczuwają emocje dorosłych, napięcie, ukrywane niepokoje, widzą ocierane ukradkiem łzy zatroskanych rodziców. Chcą wiedzieć, pragną zrozumieć, co się dzieje, chcą pomóc, wyrzucając raz na zawsze chorobę z domu, tak jak bohaterka powieści Anny Sakowicz "Listy do A. Mieszka z nami Alzheimer".

Opowieść Anny Sakowicz tworzą tytułowe listy Anielki.

Pewnego dnia do rodzinnego domu dziewczynki wprowadza się babcia, a razem z nią pan A. Niewidzialny, ale jego obecność odczuwają wszyscy domownicy. Babcia zapomina słów, myli imiona wnuczek, wlewa wodę do szuflad, myśląc że podlewa doniczki z kwiatami, w lodówce w równym rzędzie układa buty, do cukiernicy wsypuje sól. Wszyscy wokół mówią, że winę za to ponosi Alzheimer, który dla dziewczynki staje się groźnym, złym i niechcianym lokatorem. Aby się go pozbyć Anielka pisze listy, które wsuwa pod drzwi pokoju babci, w nadziei, że w ten sposób wyrzuci z domu chorobę i uleczy babcię.

"Nasza nauczycielka języka polskiego powtarza zawsze, że kiedy jet nam źle, możemy o tym napisać, bo gdy człowiek wyrzuci w słowach swoje cierpienie, staje się weselszy."

Pełne żalu listy, które pisze Anielka, stają się dla niej formą terapii, próbą odnalezienia sensu w chorobie babci, oswojeniem jej i przygotowaniem na odejście bliskiej osoby. Dziewczynka opisuje swoje uczucia, zapisuje jaka była babcia kiedy była zdrowa. Te listy pomagają jej utrwalić w pamięci najważniejsze momenty, po to by zachować je na zawsze.

Anna Sakowicz skupia się na codziennych trudnościach, kolejnych etapach choroby Alzheimera, językiem przepełnionym dziecięcą czułością portretuje utratę pamięci, powolne odpływanie, zagubienie, otępienie i bezsilność zarówno dzieci jak i rodziców, którzy obserwują pogarszający się stan babci, ale nic nie mogą z tym zrobić. Autorka wskazuje nam jak ważna w takich momentach jest rodzina, wzajemne wsparcie, troska i miłość.

"Listy dla A." to książka skierowana przede wszystkim do młodszego czytelnika, ale i dorosłych, którzy dostrzegą w niej siebie, własne zmagania z chorobą bliskich, bezsilność. Napisane z perspektywy dziecka "Listy do A" pomagają zrozumieć co dzieje się z chorym członkiem rodziny, pozwalają choć trochę oswoić chorobę i przygotować się na odejście. Dobrze, że powstają takie książki. Mądre, ciepłe, poruszające tematy, o których tak trudno rozmawiać nam co dzień. Wzruszająca i potrzebna powieść, będąca wsparciem nie tylko dla dzieci, ale i dorosłych.