Lincoln Highway

Lincoln Highway przedstawia historię dwóch braci opuszczających dom rodzinny i udających się w podróż po Ameryce, słynną autostradą zmierzają do San Francisco, by tam odnaleźć matkę, która opuściła ich wiele lat temu. Spotykając znajomych z poprawczaka ich plany ulegają zmianie, nastają pewne komplikacje ,a początkowy zamysł wyprawy okazuje się nie być wcale taki prosty w realizacji.

Podczas gdy bohaterowie odbywają wyjątkową podróż życia, my - czytelnicy, rozczytujemy się w wyjątkowej powieści drogi, w niezwykły sposób ukazującej klimat Ameryki lat 50.

Autor fenomenalnie kreuje chłopców, z lekkością ukazuje relację dwóch braci, trudy z jakimi się zmagają oraz wchodzenie w dorosłość, które atakuje ich nagle i bezpośrednio. To nieprędko tocząca się przygoda, co stanowi jej największy atut. Mamy czas na poznanie bohaterów, ich odczuć i emocji, a przede wszystkim, mamy czas, na oddanie się temu pięknemu, poetyckiemu językowi.

Bo jeśli chodzi o język - autor tworzy cuda. Maluje słowem, buduje rzeczywistość tak głęboką i wrażliwą, jak nikt inny. Ile ja razy zatrzymywałam się, by po raz kolejny przeczytać jedno, tak bardzo zachwycające zdanie. Ile tu było zdań, na pozór tak prostych, a mających tak silny wydźwięk.

Lincoln Highway to powieść dopełniona pod każdym względem. Niesamowita literatura piękna. Książka, dla której po raz pierwszy zaczęłam używać znaczników. Jedna z najlepszych w tym roku.

Trudno jednoznacznie napisać o czym jest Lincoln Highway. Z pewnością to absolutnie genialna i pochłaniająca w 100% powieść o...w sumie o życiu, tak o tym. Zdawałoby się - banał. Nic bardziej mylnego.

Owszem, wszelkie aspekty życia, problemy, wzloty, upadki, rozważania były serwowane czytelnikom chyba na wszystkie możliwe sposoby. Jednak nikt tego nie zrobił, jak Amor Towles.

Lincoln Highway pochłania od pierwszej strony. Autor zabiera nas w wyjątkową podróż po Ameryce lat 50. XX wieku. Ale to czego doświadczają bohaterowie, to co ich trapi, smuci, cieszy jest ponadczasowe. Ludzie jednak się nie zmieniają, tylko otoczenie ulega zmianom.

Dwóch braci, mocno pokiereszowanych przez życie wyrusza w podróż z Nebraski, z rodzinnej zadłużonej farmy do słonecznej Kalifornii. Tam, w miejscu wg. nich będącym oazą szczęścia i możliwości, chcą zacząć wszystko od nowa. Wtedy jeszcze pokutował mit o Ameryce, miejscach mlekiem i miodem płynących, o szansach od pucybuta do milionera etc. Oprócz nowego życia pragną odnależć także matkę, która jakiś czas temu bez słowa ich porzuciła i wyjechała chyba do San Francisco.

Plan wspaniały. Jednak los lubi płatać figle, bywa przewrotny. Wydarza się coś, co sprawia, że Emmett i Billy muszą wyruszyć w przeciwnym kierunku. Ruszają do Nowego Jorku – miasta, gdzie początek bierze legendarna autostrada Lincolna, pierwsza droga łącząca ze sobą dwa krańce Ameryki. Spotykamy miejsca znane z filmów, postaci znane z literatury, historii, atmosferę, której już nie ma. To taka prawdziwa Ameryka znana z filmów, książek. Ehhh, jak żałowałam, że nie mogę się tam przenieść na 1-2 dni. Wiem, życie nie było wtedy usłane różami, ale jednak chęć osobistego poznania we mnie pokutuje od dawna.

Trudno coś więcej napisać o treści. To książka, która wymyka się jakiejkolwiek charakterystyce. To cudowne dzieło, które pod pozorem ukazania fascynującej, całkowicie szalonej podróży prezentuje nam zdecydowanie coś więcej, dotyka najważniejszych kwestii, porusza tak wiele strun w sercu i umyśle.

Wiele osób, ba jestem przekonana, że większość, odnajdzie w treści sporo aspektów ze swojego życia, nad wieloma kwestiami się zaduma. Towles napisał książkę magiczną, ponadczasową,a odyseja przez Amerykę, jaka staje się udziałem jego bohaterów, to tak naprawdę odyseja przez życie każdego z nas.

No cóż, cokolwiek więcej napisałabym wam o tej książce, i tak byłoby to za mało. Jest po prostu cudowna, wielka, wyjątkowa.

To wyjątkowa, wspaniale ukazana podróż przez USA lat 50. XX wieku i przez życie każdego z nas. Amor Towles to jednak wielki pisarz. Polecam.

Kiedy ulubiony autor wydaje swoje książki nie częściej niż raz na pięć lat, nie dziwota, że najnowsze dzieło czyta się w nabożnym skupieniu, napawając się smakiem każdego słowa, nawet jeśli momentami jest nudno, jak przy robieniu konfitury z truskawek :) Powieść napisana przez mężczyznę, o mężczyznach i dla mężczyzn, kobiety, choć istotne, są tu zaledwie tłem. Jeżeli szukacie czegoś na Dzień Ojca, dla kogoś, kto docenia literaturę i umie z niej czerpać dla siebie, ten tytuł będzie strzałem w dziesiątkę.

Fabuła wydaje się prosta, z pozoru. Poznajemy  osiemnastoletniego Emmetta, który wychodzi z poprawczaka, jego młodszego brata Billy’ego, oraz jego dwóch znajomych z miejsca odsiadki, Duchess’a i Wolly’ego. Dla Emmetta zderzenie z rzeczywistością jest niezwykle bolesne, bo oto nagle traci rodzinny dom i ziemię, na której się wychował. Zostaje mu błękitny Studebaker Land Cruiser z 1948 roku, amerykański rekin szos, niespełnione marzenie ówczesnych chłopców. Razem z bratem zaczynają wszystko od nowa, odcinając się grubą kreską od przeszłości, tylko że przeszłość bezczelnie wgryza się w ich plany. Na dokładkę nieoczekiwani współtowarzysze podróży zmienią trochę bieg wydarzeń. Czy uda im się osiągnąć cel podróży i dotrzeć do słonecznej Kalifornii przed Dniem Niepodległości?

„Lincoln Highway” łączy w sobie drobiazgowość  „Dżentelmena w Moskwie” i niezwykły klimat Ameryki lat 50. żywcem wyjęty z „Dobrego wychowania”, wszystko doprawione mityczną nutą starożytnej Grecji, która dodaje tu nieco świeżości i pikanterii. Przed czytelnikiem nie lada wyzwanie, ocena dwuznacznych niekiedy zachowań moralnych bohaterów, którzy co krok naruszają jakieś ogólnie przyjęte kanony etyczne w imię dobra innych osób. Ta książka to też opowieść o ojcostwie, które poddawane jest ocenie, nie zawsze trafnej. Towles po raz kolejny zaskakuje przekazem, choć mógłby to zrobić na mniejszej ilości stron :) Rozdział z konfiturami OUT!

IG @angelkubrick