Level Up 1. Re-start

Książka „Level Up” jest dla mnie pewnym nowym, ponieważ w powieściach z LitRPG nie miałam okazji się jeszcze mocniej zagłębić, a co tutaj bardziej zaskakujące, to fakt, że ta główna narracja skrywa ludzką historię o porażce stagnacji i próbie odmiany swojego losu.

Głównym bohaterem jest Phil, postać którą od początku trudno polubić czy jakkolwiek sympatyzować, bo to trzydziestoletni matołek bez ambicji, lawirujący przez życie i nastawiony na rozrywkę i wygodne życie. Książka opisując jego los, nadaje nieco depresyjny ton wydarzeniom, ponieważ rozpad małżeństwa, egzystencjalna pustka ma w sobie ciężar, który może dotknąć absolutnie każda z nas, wtedy pojawia się przełom w postaci wprowadzenia interfejsy RPG w umyśle bohatera.

Spodobało mi się, jak mechanika gry jawi się tutaj jako jedna wielka metafora rozwoju osobistego, co ciekawe książka może też być dla wielu swoistym otrzeźwieniem, bo nie jedna osoba w marnych statystykach Phila może usłyszeć nutki wprost ze swojego życia. Mozolne poprawianie statystyk, często okupione bólem i sporym wysiłkiem może podziałać motywująco na każdego.

Historia jak to z grami bywa, jest dynamiczna i przyznaje, że była w tej lekturze jakaś prostota, która sprawiała, że trudno się było oderwać, by dalej nie levelować.
Było też kilka słabszych rzeczy jak dość bezbarwne postacie drugoplanowe i niektóre wątki zostały tylko „liźnięte”, ale tutaj odniosłam wrażenie, że autor po prostu chce pewne rzeczy zostawić na kolejne części.

„Level Up” okazała się ciekawą pozycją, która pod swoją powierzchownością skrywa znacznie więcej, niż się spodziewałam. Książka mnie wciągnęła i była całkiem niezłym substytutem gry. Bardzo ciekawy eksperyment, który będę zgłębiać dalej.

Q: Gdybyście znali swoje statystyki i wiedzieli jak je ulepszać to co zaczęlibyście podkręcać w pierwszej kolejności?

Mam wrażenie, że w Polsce wychodzi zbyt mało litRPG, zważywszy na to jak dobre są te, które dane było mi czytać. Do tej pory czytałem "Drogę Szamana" i "Świat przeistoczonych" od Machanienki. Pierwszy tytuł to świetny cykl, który polecam każdemu, natomiast druga seria nieco mniej mi podeszła, ale to nadal dobra lektura. Dlatego z wielką chęcią sięgnąłem po kolejny tytuł z tego gatunku, czyli "Level Up" od Dana Sugralinova. Choć samym pomysłem na fabułę bliżej według mnie do "Świata przeistoczonych" to poziomem wykonania już zdecydowanie do "Drogi Szamana".

"Level Up" opowiada o 30-letnim Filu, bezrobotnym zapalonym graczu, który ma wielkie marzenia, ale nic z tym nie robi. Do tego odchodzi od niego żona, mająca dosyć jego stylu życia. I właśnie wtedy Fil otrzymuje dar od losu, w jego głowie pojawia się interfejs niczym z gry komputerowej, pokazujący jego statystyki, bardzo marne statystyki. Fil postanawia naprawić swoje życie, dzięki tej szansie.

Całe to naprawianie życia Fila czyta się po prostu świetnie! Fil nie pomaga tylko sobie, ale i każdemu dookoła, jeśli tylko jest w stanie. Sprawia to, że całość jest dla mnie mega satysfakcjonująca! Co prawda w toku akcji pojawia się jakoś niewiele poważnych przeszkód w dążeniu do marzeń, ale jakoś mi to nie przeszkadzało. Oprócz tego ludzkiego wątku, pojawia się jeszcze aspekt tego, skąd w zasadzie wziął się cały ten interfejs, ale w tym tomie jest to jedynie lekko zarysowane i nie chcę Wam spoilerować, czego to dotyczy.

"Level Up" ma jeszcze kilka niby drobnych, ale jak dla mnie fajnych zalet. Po pierwsze, znajdują się tutaj fajne drobne nawiązania, wiadomo do Barliony Machanienki czy Warcfrata, co oczywiste, ale również na przykład do Wiedźmina. Ponadto, jest to kolejna książka w marcu, która ma tytuły rozdziałów, które lubię, a i bardzo fajne cytaty na początku rozdziałów.

"Level Up" to świetna rozrywka dla fanów "Drogi Szamana" czy "Solo Leveling", ale i dla graczy.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Wyobraź sobie, że budzisz się rano, patrzysz w lustro i... widzisz nad sobą pasek życia. Obok – statystyki: siła, wytrzymałość, inteligencja, charyzma. Niektóre żenująco niskie. Twoje codzienne decyzje mają teraz wpływ na te liczby. Wydajesz punkty doświadczenia, trenujesz, awansujesz, odblokowujesz nowe umiejętności. Rzeczywistość staje się grą – z regułami, systemem i poziomami.

To właśnie punkt wyjścia powieści „Re-start” autorstwa Dana Sugralinowa – historii o nieudaczniku zbliżającym się do życiowego dna, który dostaje nieoczekiwaną szansę, by dosłownie podnieść się z kanapy i zrobić z sobą porządek.

Phil to trzydziestolatek, który... no cóż, zawiódł sam siebie. Bez pracy, bez celu, bez ambicji, bez żony. Jedynym jego osiągnięciem w ostatnich miesiącach było nieumieranie z głodu i regularne włączanie komputera. Żyje na autopilocie.

To, co ujęło mnie na początku, to fakt, że Phil nie zamienia się nagle w superbohatera. Nie staje się lepszym człowiekiem z dnia na dzień. Pozostaje raczej moralnie szary a jego decyzje budzą wątpliwości. Phil nadal robi głupie rzeczy, podejmuje bezsensowne działania, czasem sabotuje sam siebie. Ale zaczyna chcieć. A to już bardzo dużo.

Jednocześnie jest typem bohatera, którego albo pokochasz, albo zapragniesz nim potrząsnąć. Właśnie zostawiła go żona, ledwo ciągnie finansowo, pracuje jako freelancer „kiedy mu się chce”, a najbliższy związek emocjonalny ma… z komputerem.

Gdy nagle zaczyna widzieć świat jak w grze – z paskami statystyk, umiejętnościami i poziomami do zdobycia – człowiek aż się prostuje w fotelu. Bo oto, po raz pierwszy od dawna, Phil dostaje szansę, żeby coś w swoim życiu zmienić – dosłownie levelować.

I to jest absolutnie najfajniejszy motyw tej książki. Nie ma w tym nic głupiego – jest czytelna metafora rozwoju osobistego, która przemawia do wszystkich, którzy kiedyś czuli się „słabi, niewystarczający, przeciętni”. Phil pokazuje, że nawet z 3 punktami wytrzymałości można iść do przodu, jeśli tylko zrozumiesz zasady gry.

I powiem wam, że według mnie najciekawszą rzeczą a jednocześnie najbardziej drażniącą w tej powieści jest właśnie mechanika gry przeniesiona do rzeczywistości. I nie chodzi tylko o zabawę formą – autor naprawdę rozpisuje zasady, poziomy, punkty doświadczenia, bonusy, rozwój cech, a nawet kalkuluje, ile energii spala się przy konkretnej aktywności. Dla fanów gier – to raj. Dla reszty… cóż, może być sporym wyzwaniem.

Z jednej strony to super – bo wciąga, uruchamia wyobraźnię, sprawia, że czytelnik sam zaczyna kombinować, gdzie by „zainwestował punkty”. Z drugiej – zdarza się, że autor za bardzo odpływa w suche tabele i długie wyjaśnienia zasad, które co prawda wnoszą wiele do fabuły, ale skutecznie hamują jej tempo.

Są momenty, kiedy naprawdę nie da się oderwać – Phil robi coś szalonego, eksperymentuje z umiejętnościami, podejmuje zaskakujące decyzje, a my kibicujemy, bo serio, gość próbuje ogarnąć życie z systemem jak z gry komputerowej. I wtedy, nagle… bam. Ściana tekstu. Opis reguł, jakieś poboczne rozkminy, retrospekcje, filozofia niskiego poziomu energii.

Problem polega na tym, że... autor trochę przedobrzył. Zamiast używać systemu jako narzędzia narracyjnego, przez duże partie tekstu zatrzymuje akcję, by szczegółowo tłumaczyć, jak działa cała machina statystyk.

W takich chwilach napięcie siada, a Ty zerkasz na liczbę stron, zastanawiając się, kiedy znowu się coś ruszy. Czy to zły styl? Niekoniecznie. Ale brak tu równowagi – brakuje redaktorskiej ‘łapy’, która powiedziałaby: „Hej, Dan, może z tą tabelką to jednak niekoniecznie w tym momencie?”

Mimo tych drobnostek, które irytują sama książka nie jest zła. Wręcz przeciwnie Sugralinow pisze całkiem nieźle – zwięźle, logicznie, czasem z humorem, czasem z ironią. Styl narracji jest raczej suchy, ale pasuje do bohatera, który nie jest ani poetycki, ani przesadnie emocjonalny.

Problem pojawia się, kiedy autor zbytnio skupia się na systemach, analizach, opisie zasad, zamiast pokazać nam emocje i przemianę bohatera. Na dłuższą metę to wychładza relację czytelnika z historią.

Podsumowując Re-start Dana Sugralinowa muszę powiedzieć, że choć to całkiem dobra książka to jednak bardzo nierówna. Są fragmenty, które naprawdę trzymają za gardło. Phil nagle zaczyna coś rozumieć, podejmuje wyzwanie, eksperymentuje z mechaniką życia – i wtedy robi się wciągająco. Jesteśmy przy nim, kibicujemy, jesteśmy ciekawi, co się stanie dalej. A potem nagle autor zalewa nas suchymi faktami mechaniki gry, tabelkami i instrukcjami zabijając cały entuzjazm.

Finalnie oceniam 7/10 i choć widzę wady tej powieści, a wątek kosmitów jakoś zbytnio mnie nie porwał to z chęcią sięgnęłabym po drugi tom, żeby zobaczyć jak dalej potoczą się losy Phila i całej Ziemi.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Insignis

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

Sama nie wiem, co lubię robić bardziej - czytać czy grać. Dlaczego więc nie połączyć obu tych rzeczy i nie przeczytać książki LitRPG? 😁

Dla tych, którzy po raz pierwszy słyszą o tym gatunku - jest to książka, która zawiera elementy znane z gier. Bohaterowie mają punkty życia, zdobywają przedmioty, tracą lub zyskują reputację, punkty, umiejętności (nie mylcie z paragrafówką, w tym przypadku czytelnik nie ma wpływu na fabułę). 😅

Właśnie do tego gatunku należy "Level Up" - główny bohater, Fil, niespodziewane zyskuje pewną umiejętność: w jego mózgu uruchamia się interfejs pozwalający mu widzieć świat oczami gracza RPG. Mężczyzna może poprawiać swoje statystyki, sprawdzać stosunek, jaki mają do niego inne osoby, przeszukiwać globalną bazę danych, którą ma w głowie i robić setki innych rzeczy, o których do tej pory nikomu się nawet nie śniło. Czy te umiejętności pozwolą mu odzyskać żonę, znaleźć pracę i odnieść w życiu jakikolwiek sukces?

Kojarzycie moje zachwyty nad serią "Droga Szamana" Machanienki? Umówmy się, że do tamtej serii ciężko będzie doskoczyć jakiekolwiek innej LitRPG - jest po prostu fenomenalna. Ale "Level Up" również bardzo mi się podobało. Nie ma w niej magii, smoków czy zamków widmo - możnaby powiedzieć, że to zwykła obyczajówka, do której autor dodał elementy RPG. I, o dziwo, to niestandardowe połączenie zadziałało naprawdę świetnie! Nawet czytanie o sprzedaży kartonowych opakowań było fascynujące, serio!

Chociaż czuć, że jest to dopiero wstęp do właściwej historii i wszystkie najbardziej skomplikowane zagadnienia jeszcze przed nami, to i tak bawiłam się świetnie obserwując codzienne życie Fila (urozmaicone walką o punkty, poziomy i statystyki). Uwielbiam takie klimaty ♥️