Leśna obietnica

"Leśna obietnica" to początek nowej sagi rodzinnej, z magią, słowiańskimi wierzeniami, czarami i przesądami, miłością, trudną relacją rodzinną... a nawet morderstwem w tle. Autorka cudownie zmieszała kilka gatunków literackich i z tej mieszanki wyszła naprawdę wspaniała historia.

Przez książkę dosłownie się płynie a szczegółowe opisy pozwalają rozwinąć się wyobraźni i poczuć się niemal uczestnikiem opisywanych wydarzeń.

Zaznaczyć jednak trzeba, że nie jest to łatwa historia, choć jest tu magia i pojawiają się zjawiska pozanaturalne, są rusałki i inne zjawy, autorka przede wszystkim skupiła się na trudnej relacji matki i córki poddając tym samym temat do rozmyślań nad tym czy dzieci zawsze muszą przyjmować spuściznę po rodzicach i wypełniać umowy, które zawarli przodkowie. Każe zastanowić się nad tym czy wszystkie własne dzieci kocha się jednakowo? Pokazuje jak były (i nadal!) są traktowane osoby z niepełnosprawnościami. Udowadnia, że nawet największa miłość pod naporem niesprzyjającego otoczenia, złych warunków, podszeptów innych nie jest w stanie przetrwać...

Patrycja Żurek wplotła w tę historię mnóstwo magii i opisała wiele słowiańskich bóstw i wierzeń, dokładnie opisała rytuały, towarzyszące ludziom jeszcze nie tak dawno, podpowiedziała, do czego stosuje się różne zioła, opisała to w taki sposób, że nieraz wyczuwałam mroczną i gęstą atmosferę, która wylewała się z przewracanych stron.

Nie będę więcej zdradzać, ale gwarantuję, że tematów do rozważań jest tu naprawdę sporo i podpowiem, byście byli przygotowania na to, że w kilku momentach wasze serca zostaną naprawdę roztrzaskane w drobny mak.

Akcja powieści dzieje się na przestrzeni kilkunastu lat. Daje to obraz tego jak ludzie radzili sobie po wojnie, jak przeżywali komunizm, a na przeciwnej szali dostajemy świat, jakby równoległy gdzie żyje się w ciszy i spokoju, trzeba tylko wypełnić swoje zobowiązania. Nie goni ona na złamanie karku, ale zapewnia naprawdę ogrom emocji, potrafi zaskoczyć i momentami naprawdę poruszyć.

Bohaterowie są wyraziści i wzbudzający skrajne odczucia, szczególnie Żaneta- choć nie wiem, jak starałam się zrozumieć jej potrzeby pragnienia i buńczuczne postępowanie, ogarnąć jej wewnętrzny sprzeciw, współczuć, nie potrafiłam jej mimo to polubić. Miałam również żal do Żelisławy, która zawarła pakt z boginią, obarczając nim wszystkie kobiety w rodzie, choć kara, która ją spotkała, okazała się straszna, nie umiałam wykrzesać w sobie współczucia, choć doskonale rozumiałam jej motywy. Postaci jest sporo, ale wszystkie one są tu po coś, dzieci z niepełnosprawnościami chwytają za każdy milimetr serca. Sama mam dziecko z głęboką niepełnosprawnością, więc ten temat jest mi niezwykle bliski. Każdy do tej historii wnosi jakiś morał, nikt tu nie jest zbędny, każdy jest po coś.

Książka bardzo wciąga i intryguje, przeczytałam ją dosłownie w jeden dzień. Zwabiła mnie do leśnej kniei, ale pokazała również różne ludzkie oblicza. Z wielką niecierpliwością czekam na kontynuację, gdzie, mam nadzieję, Żaneta odnajdzie siebie i swoje miejsce na świecie. Mam nadzieję, że na drugi tom nie będziemy musieli zbyt długo czekać.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To naprawdę piękna i głęboka historia, dla mnie to pełna emocji taka współczesna baśń, w której każdy się odnajdzie, ale każdy na tę historię spojrzy inaczej.

To chyba najlepsza książka autorki, jaką dotychczas czytałam. Wzruszająca i wstrząsająca. Pokazuje realizm czasów PRL jako tło dla przedstawionych wydarzeń, osadzonych bardzo głęboko w rzeczywistości wierzeń słowiańskich i życia jakby przed wiekami. Niezwykła opowieść!

Zachwyciła mnie! Przepełniona emocjami, ogromnie oddziałująca na czytelnika. Fabuła bardzo ciekawa, ale to nie ona wysuwa się na pierwszy plan, lecz to co niewidoczne, co przezywają bohaterki. Niesamowita!

POCZĄTEK BAŚNIOWEJ SAGI RODZINNEJ Z ODROBINĄ MAGII

Warto zacząć od pięknej okładki: zielona kolorystyka i leśne motywy oraz młoda dziewczyna z malutkim dzieckiem i wiankiem. Do głowy Czytelnika od razu przychodzi mnóstwo pomysłów na fabułę, ale myślę, że Autorka bardzo zaskoczyła i nikt nie spodziewał się do końca takiej historii.

Patrycji Żurek udało się połączyć kilka światów w jedną ciekawą dla odbiorcy całość. Jest powojenna rzeczywistość, dawne czasy, leśne życie, a do wszystkiego dołożona magia, wierzenia, przesądy, czary, tajemnicze bóstwa i postacie. Bardzo zaciekawił mnie ten świat. Znam kilka książek Autorki i chyba każda jej powieść ma swój charakterystyczny klimat i nieszablonowość. Coś świeżego, innego, dotychczas niespotykanego w książkach.

Chociaż okładka wydaje się dość sielska, a las kojarzy się ze spokojem i wytchnieniem to jednak nie zabraknie trudnych i bolesnych momentów, a główna bohaterka i inne postacie będą musiały zmierzyć się z traumatycznymi wydarzeniami. Z jednej strony narodziny, z drugiej śmierć. Walka dobra ze złem. Pojawia się temat zielarstwa oraz rola akuszerki, pomoc niepełnosprawnym powojennym sierotom, relacja matka - córka. Autorka stawia również na temat – inności, tego jak odbierane są osoby z chorobami, ze zmienionym wyglądem, nie w pełni sprawne. Chociaż znalazło się też miejsce dla wątku romantycznego, to również uczucia są tutaj dość chłodne. Dodatkowo możemy liczyć na garść wierzeń z mitologii słowiańskiej – dla wielbicieli tego motywu będzie to lektura idealna. LEŚNA OBIETNICA z pewnością spodoba się wiernym fanom pióra Autorki, ale myślę, że zaciekawi też nowych Czytelników i zachęci ich do sięgnięcia po inne tytuły Patrycji Żurek.

Moim zdaniem LEŚNA OBIETNICA wywoła w odbiorcach mieszankę emocji, z jednej strony ciekawość co wydarzy się dalej, nadzieję na lepsze jutro, a z drugiej złość, smutek, niedowierzanie. Autorce udało się świetnie pokazać magię i piękno przyrody, siłę natury i kilka tajemnic lasu. Myślę, że z pewnością możemy liczyć na kontynuację, której jestem bardzo ciekawa.

Moje pierwsze spotkanie z autorką i już wiem, że nie ostatnie.

Żelisława ucieka przed koszmarem wojny do lasu. Jej mąż i syn stracili życie, ale ma jeszcze córkę. To dla niej poświęca życie i organizuje nowe, z dala od cywilizacji. Żyją w leśnej chacie, gdzie matka wprowadza Żanetę w tajniki zielarstwa, a z czasem też w rolę akuszerki. Przyjmują pod swój dach wojenne sieroty porzucone w lesie. Dziewczyna od zawsze się buntowała, nie rozumiała, dlaczego nie może chodzić do szkoły wraz z innymi dziećmi, ani przekraczać granicy lasu. Nie rozumiała, dlaczego matka poświęca większą uwagę przybranemu rodzeństwu z niepełnosprawnością niż jej.

Życie toczy się monotonnie, do czasu, kiedy Żaneta poznaje drwala Jaromira. Uczy się od niego pisać i czytać, i z czasem zakochuje. Kiedy Żaneta zachodzi w ciążę, jest szczęśliwa. Nie wie jednak, że jej matka zawarła pakt z Dziewanną – boginią lasu- i jeśli Żaneta (i wszystkie kobiety w ich rodzie) urodzą syna- muszą go oddać bogini w ofierze.

Jak zapewne się domyślacie, to dopiero początek dramatu…

Tak, dramatu. Niech Was nie zwiedzie ta urocza okładka.

To nie jest sielankowa baśń, a historia pełna cierpienia, tajemnic, trudnych (nie zawsze dobrych) wyborów, dramatów ludzkich. Jest też dużo wierzeń i mitologii słowiańskiej. Pojawia się też wątek romantyczny, ale mężczyźni są postawieni w bardzo złym świetle, bo przecież „wszyscy są tacy sami i chcą tylko jednego”.

Jeśli mam być zupełnie szczera to główna bohaterka mnie irytowała i odpychała, a fabuła była momentami dziwna. Mimo to uważam, że to jest ciekawa i warta uwagi historia.

Otwarte zakończenie pozostawia nadzieję na kontynuację. Jestem jej ciekawa.

Nie będę ukrywać, że "Leśna obietnica" przyciągnęła mnie do siebie przepiękną nastrojową okładką. Z drugiej strony obawiałam się, że zawarty w książce motyw fantastyki - wiara w słowiańskich bogów, przesądy, czary, zioła... spowoduje, że nie będę w stanie przebrnąć przez tego typu wątki. Jednakże tak się nie stało. 

Jest to pierwszy tom sagi rodzinnej, który charakteryzuje się dość ciężkim, dusznym klimatem. Myślę iż przypisać można to umiejscowieniu akcji głęboko w lesie, gdzie nie uświadczy się żywego ducha... Już samo to budzi jakiś rodzaj niepokoju, prawda? 

Wchodząc w świat bohaterów, nawet nie spodziewałam się, że właśnie ten świat tak mnie pochłonie. Czy pragnąc ochornić najbliższych, też tak jak Żelisława potrafiłabym się odseparować? Nie mam pojęcia i nie chciałabym się o tym przekonać. 

Patrycja Żurek ukazała miłość matczyną i opiekuńczą. Znajdziemy tu również temat niepełnosprawności. Widzimy, jak społeczeństwo nie radzi sobie z tym problemem. Mimo iż był to już okres powojenny. Dzieci z różnymi dysfunkcjami były oddawane do specjalnych ośrodków lub po prostu odrzucane czy nawet ukrywane. W dzisiejszych czasach problem ten nie stracił na aktualności. W dalszym ciągu zdarzają się ludzie i rodzice, którzy w ten sposób traktują chore dzieci.

Tempo akcji toczy się nieśpiesznie. Autorka skupiła się na emocjach i uczuciach bohaterów, zwłaszcza Żanety, która jest tu główną postacią. Dziewczyna nie ma lekkiego życia, a jako dorosłej kobiecie także nie jest lżej. Ból, cierpienie, złość, bunt i trudne decyzje to jej stali towarzysze. W jakiś sposób rozumiałam jej motywację. To było ciekawe doświadczenie. 

Pod koniec książki pojawia się kilka dramatycznych sytuacji. A to tylko początek sagi rodzinnej... więc pewnie czeka nas jeszcze niejednokrotnie zaskoczenie.

"Leśna obietnica" to słodko-gorzka historia osnuta odrobiną magii, baśniowości i pięknem przyrody o tajemnicy, walce o siebie i najbliższych, popełnianych błędach, relacjach międzyludzkich, a w szczególności tych międzypokoleniowych. To powieść o przeznaczeniu, od którego nie ma drogi ucieczki. Świat rzeczywisty łączący się z mitologią słowiańską? Jeśli jesteście na tak, czytajcie! 

Chodzicie do lasu na grzyby? Ja za bardzo się na nich nie znam, jednak mamy dobrego sąsiada, który zawsze nas jakimiś uraczy.

Dziś zapraszam Was na wędrówke do lasu.

"Leśna obietnica" przykuwa wzrok już samą okładką. To historia, która powoduje szybsze bicie serca. Ciekawa, pełna emocji i przyjemna w odbiorze, mimo trudnych tematów jakie postanowiła poruszyć Autorka. Mamy tu doskonałą obyczajówke z motywem wierzeń słowiańskich, trudne wybory, bolesne wspomnienia, złość i bunt, niełatwe relacje damsko - męskie, klątwę i jej konsekwencje, stratę i śmierć bliskich, oszczerstwa i przesądy, choroby genetyczne, tajemną wiedzę i mnóstwo magii. A to wszystko dzieje się w otoczeniu leśnej scenerii.

Żelisława nakłania swoją córkę Żanetę do zamieszkania w lesie. Córka buntuje się i nie chce się na to zgodzić. Jednak matka jest nieugięta, gdyż zawarła pakt z boginią Dziewanną, w zamian za bezpieczeństwo. To kończąca się wojna i utrata bliskich przyczyniły się do tego, że trafiły do lasu, aby się schronić. W zamian za ochronę, którą zapewnia im bogini, wszystkie kobiety z rodu Żelisławy muszą oddawać w ofierze pelnosprawnego urodzonego syna właśnie Dziewannie oraz nie mogą opuszczać lasu. Matka z czasem wprowadza córkę w świat czarów, przesadow, zapachu ziół. Obie prowadzą również leśny przytułek dla po wojennych i niepełnosprawnych sierot. Wszystko ulega zmianie, kiedy Żaneta wpada w sidła miłości...

Książki Pani Patrycji od zawsze mnie urzekają. Bardzo często zawierają słowiańskie elementy i osobiście bardzo to lubię. Są pełne magii, tajemnic, baśniowej atmosfery. Jednak nigdy nie jest zbyt cukierkowo. Pisarka zawsze porusza w nich trudne tematy i zmusza do refleksji.

"Leśna obietnica" to wciągająca powieść, w której rzeczywistość miesza się ze światem słowiańskich wierzeń. Choć jest tu magia i pojawiają się zjawiska pozanaturalne, są rusałki i inne zjawy, to Autorka stopniowo wprowadza czytelnika w świat osób z niepełnosprawnością. Uwrażliwia na ludzką krzywdę. Tu liczy się człowiek i natura. Czytając można oczyma wyobraźni zakraść się w głąb lasu, poczuć jego zapach, zachwycać się nim. Wystarczy zamknąć oczy, by wyruszyć w literacką, słowiańską podróż."Leśna obietnica" to także opowieść o trudnej miłości, o różnych jej odcieniach. Znajdziemy tu wyżej wymieniony wątek miłości damsko-męskiej, która potrafi ranić, czasem ukoić oraz miłości matki do córki oraz matki do syna - lepiej lub gorzej rozumianych. To właśnie na jej podstawie uczymy się, czym jest bliskość, bezpieczeństwo i miłość. Relacja z matką kształtuje nasze poczucie własnej wartości, wpływa na rozwój emocjonalny oraz zdolność do budowania związków w przyszłości. Jest fundamentem, na którym opierają się nasze przyszłe relacje z innymi ludźmi. Dlatego ta więź, choć nie zawsze łatwa, jest jedną z najważniejszych i najbardziej znaczących w naszym życiu.To ona może dać nam siłę i pewność siebie, ale jeśli zostaje zaburzona, może prowadzić do wielu trudności emocjonalnych. Kolejna książka wywołująca wachlarz emocji, dająca do myślenia. Otwierająca oczy na różne tematy. Dająca nadzieję. To idealna lektura na jesienny czas, na łonie natury wśród drzew. Czytajcie

Żelisława z córką Żaneta mieszkają w lesie. Starsza z kobiet odbiera porody, zna się na ziołach, czarach i zawarła pakt z boginią Dziewanną. Młodsza, jak to zwykle bywa, buntuje się. Żaneta jednak dorasta i idzie w ślady matki. W międzyczasie, na drodze młodej kobiety staje drwal Jaromir...Czy Żaneta odnajdzie szczęście w lesie?

Patrycja Żurek przyzwyczaiła nas do słowiańskich elementów w swych powieściach. Siła natury, kobiet też nie jest nam obca. "Leśna obietnica" to pierwszy tom sagi rodzinnej osobliwej i wciągającej. O kobietach, jakżeby inaczej.

Zostajemy wrzuceni w sam środek lasu, w historię powojenną, a jednak jakby odległą o setki lat ze względu na czary, gusła, boginie. Historii magicznej, duszącej, budzącej duży sprzeciw. Historii brutalnej.

Autorka serwuje nam całą plejadę przeróżnych bohaterów i sieć burzliwych relacji pomiędzy nimi. Ralacji damsko-męskich, ale przede wszystkim relacji matka-córka. Porusza także tematykę trudnych chorób, stereotypów alkoholizmu czy przemocy domowej.

Patrycja Żurek w doskonały sposób ukazuje niewypowiedziane żale, ogromne emocje, bunt, walkę o swoje, złamane serca, obolałe ciała i dusze.

Autorka zaskakuje, gdyż to co nowe miesza z dobrze już nam znanym stylem i odwagą mówienia o tym, co najtrudniejsze.

To książka idealna na jesienne długie wieczory, gdy pogoda nie zachęca od spacerów po lesie. Polecam!

Współpraca reklamowa

*współpraca reklamowa*

Książka jest początkiem rodzinnej sagi łączącej w sobie świat rzeczywisty ze słowiańskimi wierzeniami i bogami. Historia łączy w sobie elementy romansu, obyczajówki oraz fantastyki.

Żaneta na polecenie matki zamieszkuje w lesie. Dopóki trwa wojna dziewczyna nie protestuje, jednak z czasem gdy dziewczynka dorasta mieszkanie w kniei zaczyna jej ciążyć i nużyć, tym bardziej, że matka na polecenie Dziewanny musi opiekować się sierotami. Żaneta zaczyna się buntować, ku złości bogini i rozpaczy matki. Młoda dziewczyna z czasem pokornieje zaznaje smaku miłości i straty, z powodu obietnicy którą złożyła jej matka. Żaneta przygotowywana jest do przejęcia roli swojej matki, jednak jej życie nie jest proste i do końca szczęśliwe mimo opieki bogini.

Autorka świetnie ich wykreowała pod względem charakterów, emocji, uczuć, czy zachowania, ale ja nie umiałam ich sobie wyobrazić. Historia skupia się na relacjach międzypokoleniowych. Można tutaj dostrzec zależność, że każde działanie przynosi szereg konsekwencji. Na przykładzie głównej bohaterki można zobaczyć jak powiela ona błędy swojej matki, a nawet popełnia ich więcej, czego konsekwencje są opłakane. Historia wzbudza wiele emocji zarówno pozytywnych jak i negatywnych.

To była magiczna i równocześnie słodko-gorzka opowieść o życiu w czasach powojennych, o codzienności i przeznaczeniu od którego nie ma ucieczki. To także świetne połączenie świata medycyny ze światem dawnych wierzeń i praktyk, które ze sobą nie kolidują ale mogą sobie pomagać.

Autorka zwraca uwagę na traktowanie osób niepełnosprawnych, pokazane jest jak na przestrzeni lat zmienia się stosunek do takich osób, a szczególności dzieci, pokazana jest tutaj brutalna rzeczywistość, z którą od zawsze mierzą się nie tylko niepełnosprawni ale i ich rodziny.

Książka ma swój klimat, w którym rzeczywistość łączy się ze słowiańskimi mitami. Książka wciągnęła mnie od samego początku i bardzo ciężko było mi się od niej oderwać. Magiczna opowieść o przeznaczeniu, którego nie da się oszukać.

*olilovesbooks2*

"Leśna obietnica” Patrycja Żurek

Las. Staje się tu niemalże żywą postacią. Jest tajemniczy, pełen cieni, ale jednocześnie oferujący schronienie i spokój. To miejsce, gdzie rzeczywistość miesza się z magią, przesądami, słowiańskimi wierzeniami i rodzinną klątwą.

Zostałam wrzucona w sam środek tego świata. Wspomniany wcześniej motyw klątwy był nie tylko ozdobnikiem, ale powiedziałabym że głównym motorem fabuły. Historia przyciągała mnie nie tylko atmosferą, ale także głęboko zakorzenionym wątkiem mitologii słowiańskiej. Zauważyłam że ostatnio dość często sięgam po takie książki, bo ta tematyka bardzo mnie ciekawi. Kolejny raz poczułam duszny klimat mrocznego lasu, gdzie za każdym drzewem czy krzakiem czaiła się tajemnica, a rzeczywistość splatała się z magią.

Autorka w mistrzowski sposób stworzyła portrety swoich bohaterów, a szczególnie kobiet z trzech pokoleń - Żelisławy, Żanety i Żywii. Miałam wrażenie, że bohaterki były uwięzione w pętli przeznaczenia, ale każda z nich próbowała znaleźć swoje miejsce w tym surowym, magicznym świecie, każda walczyła o miłość i szczęście, choć w tle nieustannie czaiła się groźba nieuniknionego poświęcenia.

Relacje matka-córka były pełne napięć, niewypowiedzianych żalów, ale też głębokiej troski i miłości. Zauważyłam też pewną ciekawostkę - wszystkie kobiety z rodziny mają imiona zaczynające się na Ż - jak nazwisko autorki. Też to zauważyliście?

Bardzo mi się podobał ten początek sagi i czekam z niecierpliwością na kolejne tomy, bo widzę, że ma ona jeszcze wiele do zaoferowania. Wam również polecam!

Pamiętam, że piętnaście lat temu czytałam sagę rodzinną i nie mogłam się od niej oderwać, najgorsze jest to, że nie mogę sobie przypomnieć, ani nie mogę znaleźć tytułu te sagi, bo z przyjemnością bym po nią sięgnęła teraz. Proszę was zatem o polecenie jakiejś dobrej sagi rodzinnej.

Z mojej strony mogę wam polecić “Leśną obietnicę” Patrycji Żurek, która łączy w sobie nie tylko ciekawą obyczajówkę, ale również wciągającą fantastykę, pełną wierzeń słowiańskich.

Saga rodzinna to cykl książek, które ukazują nam życie konkretnej rodziny, przez kolejne pokolenia.

“Leśna obietnica” to całkiem inny wymiar sag rodzinnych, które znam, jest pełna tajemnic i ma cudowny klimat. Największym plusem tej książki jest właśnie jej klimat, nie potrafiłam się od niej oderwać nawet na chwilę. Magia, słowiańskie wierzenia, w otoczce okresu powojennego, problemów z córką, która buntuje się na każdym kroku, to wszystko zapewniło mi naprawdę dobrą lekturę.

Żaneta przez wojnę straciła prawie całą rodzinę, jej matka uciekła do lasu wraz z nią i tam zamieszkała. Na początku Żaneta wiedziała, że matka, ukrywając się w lesie, uratowała im życie i zgadzała się z nią, bo jej ufała. Jednak z każdym kolejnym rokiem życia z dala od innych ludzi, nasza bohaterka zaczyna się buntować, coraz częściej sama podróżowała między drzewami, znikając na wiele godzin. Pewnego razu spotkała drwala, który ją zafascynował. Nie mogąc sobie go odpuścić, Żaneta się w nim zakochuje, wypełniając swoje przeznaczenie, którego nie rozumie. Jej matka zawarła pakt z Dziewanną, boginią lasów i przyrody, od tej chwili, każda kobieta z rodu Żanety, może przy sobie zachować tylko córkę, synów muszą oddawać Dziewannie.

Lubicie książki z wierzeniami słowiańskimi w tle? A może wolicie książki, gdzie wierzenia słowiańskie są na pierwszym miejscu?

Autorka w przepiękny sposób opisywała życie w lesie dwóch kobiet, skromne a dostatnie dzięki pomocy bogini Dziewanny. Najbardziej podobał mi się sposób, w jaki opisywała różne choroby dzieci, którymi się opiekowała Żaneta i jej matka. Nie wspominałam tego, ale od samego początku to te chore dzieci, które zrodziły się z wojennego gwałtu na ich matkach, miały bardzo duży wpływ na fakt, że Dziewanna się zajęła tymi dwoma kobietami. Autorka przedstawiła nam, jak zmieniały się przez lata, prawa do takich dzieci. Wcześniej nie interesowano się takimi dziećmi, albo nie wiedziano o nich, z czasem powstawały specjalne domy, w których szukano im odpowiedzialnych rodziców. Jednak ówczesna wiedza na temat różnych chorób genetycznych nie była zbyt duża, dlatego również chętnych na adopcję nie było dużo. Żaneta uczyła się o schorzeniach tych dzieci, odkrywała ich potrzeby i starała się je kochać.

Wydaje mi się, że fanom fantastyki książka się nie za bardzo spodoba, bo mimo magii i bogów słowiańskich, to historia opiera się na wydarzeniach tamtych czasów, na przedstawieniu przemyśleń i życia Żanety i jej dzieci. Właśnie za małą ilość tej magii obniżyłam ocenę, jednak za samą historię i fakt, że mam ogromną ochotę, na jej dalszy ciąg, ocena jest dość wysoka.

Wydaje mi się, że dla autorki nie ma trudnych tematów, w swojej książce zahacza o wiele takich tematów, ukazując nam prawdę i brud niektórych sytuacji. Możemy w tej książce poczytać o przemocy fizycznej i psychicznej, o alkoholizmie, oraz o niepełnosprawności, która jest tu ukazana w bardzo brutalny sposób, ale również na swój sposób piękny.

Autorka ukazała również macierzyństwo, jak może być ciężkie, niesprawiedliwe dla matki, ale również dla dziecka. Ukazuje jakim błogosławieństwem może być niepełnosprawne dziecko. Bardzo podobało mi się, jak autorka operowała wszystkimi skrajnymi emocjami, raz się nienawidzi Żanetę, raz się jej współczuło, tak samo jak jej córce, która nie rozumiała nic, która była chowana twardą ręką. Czekam z utęsknieniem na kolejny tom, ponieważ córka Żanety namiesza najbardziej w umowie z Dziewanną.

Dziękuję bardzo wydawnictwu Dragon za książkę, a was zapraszam na maraton #jesieńzpolskimi autorami.

Gdyby chcieć napisać o tej książce, że była dobra, to jakby nic nie napisać. Gdyby powiedzieć o Autorce, że napisała dobrą książkę, byłoby to duże niedopowiedzenie. Patrycja Żurek tę powieść po prostu stworzyła. Odkryła przed nami zupełnie inny świat, do którego nie tylko zaprosiła, ale wręcz porwała.

To książka pełna słowiańskich bóstw, wierzeń i legend i tego, jak przenikają bądź ścierają się one z chrześcijaństwem. Przesiąknięta realizmem magicznym, którym uwodzi czytelnika i pozwala na wrażenie, że przenosimy się w czasie.

Autorka wykazała się w tym niebywałą sumiennością, wręcz drobiazgowością opisywanych zdarzeń czy przeżyć bohaterów oraz doskonałym researchem.

Przez tę książkę się płynie, chłonąc każde słowo i każdy opis. Dajemy się wręcz porwać słownictwu, konstrukcji zdań i magii otoczenia. Tu słychać odgłosy natury, dźwięki lasu, czuć zapach przyrody, ziemi, ale również strachu i lęku. Bo to nie tylko magiczna opowieść, ale przede wszystkim wartościowy przekaz, który ona ze sobą niesie.

Patrycja Żurek nie boi się bowiem trudnych i niewygodnych tematów i zawsze w swoich książkach porusza wątki cierpienia, przemocy, prześladowań czy seksualności.

Tu również odnajdziemy tematykę przemocy fizycznej i psychicznej, alkoholizm, niepełnosprawność, choroby genetyczne i to jak na przestrzeni dziejów radzono sobie z nimi. Razem z główną bohaterką doświadczymy również wielu upokorzeń, których doznawały kobiety od męskiej części populacji, gdy ich pragnieniem było się rozwijać, kształcić i pracować.

U Autorki bohater zawsze jest autentyczny w przekazie, pełen zalet i wad, zbudowany z krwi i kości. Z wnikliwą obserwacją rzeczywistości potrafi Ona oddać charakter i emocje, które targają daną postacią.

Pozwala czytelnikowi na własny osąd i decydowanie o swoich wyborach i preferencjach.

Główne bohaterki, Żelisława i Żaneta, matka i córka, to zderzenie dwóch światów i żywiołów. Tu ścierają się emocje, od których aż iskrzy. Tu bunt miesza się z uległością i poddaństwem. Tu miłość przeplata nienawiść, ale pozostaje zawsze szacunek.

"Leśna obietnica" to historia, która nie pozostawia nikogo obojętnym. Porusza, skłania do refleksji i głębszego zastanowienia. Wyzwala w czytelniku wachlarz emocji i nie pozwala na oddech. Pogrąża w swym mroku, uwodzi duszną atmosferą i dzikością natury, a strach momentami aż oblepia.

I choć nie jest to książka pełna akcji, to od napięcia aż iskrzy. Gwarantuję Wam nieodkładalność i szczery zachwyt. Ja nadal w nim trwam i nie ukrywam, że z ogromną przyjemnością sięgnę po dalsze losy bohaterek i ich następnych pokoleń.