Lepiej już umrzeć. Jack Reacher. Tom 26

Jack Reacher to jeden z moich ulubionych bohaterów literackich. Trudno mi powiedzieć, która to już część jego przygód, która znalazła się w moich rękach jednak widać, że mężczyzna wciąż jest w doskonałej formie. Odważny, bystry, nieustępliwy. A duet jaki stworzył razem z Michaelą? Wybuchowy! Z dreszczykiem emocji czytałam kolejne rozdziały kibicując im w poszukiwaniach czarnego charakteru i próbując przewidzieć jak cała ta historia się zakończy. To było kilka dni naprawdę dobrej zabawy, które rewelacyjnie wspominam i nie mogę się już doczekać ponownego spotkania na kartach następnej powieści z tej serii.

Jako ogromny zwolennik literatury sensacyjnej i przygodowej, nie mogłem przejść obojętnie obok tytułu "Lepiej już umrzeć". To kolejna odsłona książki z serii o Jacku Reacherze, którego wprost uwielbiam. Niesamowita dawka adrenaliny, nagłych zwrotów akcji i zawiłych sytuacji. Sama postać głównego bohatera jest wyjątkowo charyzmatyczna i doskonale wykreowana przez autora serii Jima Granta. Pisarz wykonał kawał świetnej roboty, zapewniając milinom odbiorców na całym świecie ogromną dawkę emocji. Zdecydowanie polecam tę książkę, jak i pozostałe każdemu czytelnikowi. Jak dla mnie prawdziwy majstersztyk.

Seria o nazwie Jack Reacher i książka pod tytułem Lepiej już umrzeć, czyli już 26 tom autorstwa Lee Child i Andrew Child to coś co mogę z ręką na sercu polecić dosłownie każdemu. Uwielbiam całą serię. Wielkie brawa za niesamowicie stworzoną i wykreowaną postać Jack'a. To jeden z moich ulubionych bohaterów książkowych. Twardy, jednocześnie wrażliwy i myślący mężczyzna, który na długo pozostaje w pamięci, a czytanie następnych tomu to czysta przyjemność. Dosłownie lubię o nim czytać. Bardzo lubię książki sensacyjne, a w tym przypadku cała seria jest dla mnie wyjątkowo wciągająca. Dobrze rozwinięta treść. Polecam

Kolejna powieść Lee Childa i kolejne jego dzieło, która bardzo mi się podoba. W tym dwudziestym szóstym tomie udałem się wraz z Reacherem na granice z Meksykiem i muszę całkowicie szczerzę przyznać, że była to wycieczka niezwykle udana, jak zresztą każda podróż z byłym majorem Żandarmerii Wojskowej Armii Stanów Zjednoczonych. Język, bohaterowie oraz intryga to największe plusy tej powieści, które sprawiają, że wprost nie można się od niej oderwać. Sądzę, że książka ta spodoba się każdemu fanowi Jacka Reachera. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej pozycji, to moim zdaniem zdecydowanie warto sięgnąć po ten tytuł. Gorąco polecam.

Lee Child to jeden z moich ulubionych pisarzy, po którego książki staram się regularnie sięgać. Wykreowana przez tego autora postać byłego majora Żandarmerii Wojskowej Armii Stanów Zjednoczonych, czyli Jacka Reachera jest moim zdaniem naprawdę świetna i z zapartym tchem śledzę losy tego podróżującego po całych Stanach Zjednoczonych wielkiego wojskowego, którego kłopoty zawsze same znajdują. Ten dwudziesty szósty tom przygód Reachera jest naprawdę dobrze napisany i według mnie pisarz wciąż potrafi ciekawie opowiadać o przygodach byłego wojskowego. Wszystkim polecam tę powieść, gdyż jest ona naprawdę solidnie napisana i potrafi wciągnąć.

Początek kolejnej powieści o Jacku Reacherze, niepokornym i genialnym, wciąż pakującym się w kłopoty byłym wojskowym obudził we mnie ogromną konsternację. Czyżby miała być ostatnią? Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że jego ciało spoczywa w kostnicy?

Oczywiście wyjaśnia to niesamowicie zawiła fabuła, tak charakterystyczna dla kolejnych historii o Reacherze. Czy może tym razem jednak nieco zbyt wydumana? Bo wskakujemy w prawdziwy kocioł pomieszania z poplątaniem, którego elementy nawet Jackowi trudno złożyć w całość. Ale oczywiście nasz rycerz na białym koniu nie może odmówić będącej w opałach i potrzebującej pomocy kobiecie, choćby miał umrzeć. Nie obejdzie się bez przemocy, próby wykluczenia lokalnego czarnego charakteru i krętej drogi prowadzącej do prawdy, która oczywiście okaże się zupełnie inna, niż można byłoby się spodziewać.

Czy tylko ja mam wrażenie, że w kolejnych powieściach jest coraz więcej Andrew, niż Lee? I coraz mniej Jacka w Jacku? Czy te zmiany są zamierzone, by z wiekiem bohater coraz mniej odwoływał się do własnych, kultowych już zasad? Bo choć #lepiejjużumrzeć czytało się lekko i przyjemnie, to miałam wrażenie, że Reacher nie do końca był sobą. Może jak każdy człowiek miał gorszy okres i w kolejnej powieści wróci do nas stary, dobry Reacher? Bardzo na to liczę.