Lena

Barbara Wysoczańska "Lena"

Macie ochotę na powieść, która Was wciągnie od pierwszego rozdziału i nie wypuści jeszcze długo po przewróceniu ostatniej kartki?

"Lena" najnowsza powieść Barbary Wysoczańskiej będzie wyborem idealnym.

Lata 30 XX wieku. Polska to kraj, w którym nastroje radości po wygranej wojnie polsko bolszewickiej mieszają się ze skłonnościami narodowościowymi w jednym wielkim wielokulturowym i wielowyznanionym tyglu.

Paweł Leontiew właściciel stadniny koni we dworze Olsza pod Lwowem zostaje oskarżony o działania na szkodę państwu polskiemu i zamknięty w areszcie. Krótko po tym wydarzeniu do kraju, po blisko 10 latach emigracji powraca jego żona, by pomóc udowodnić iż jest niewinny. Paweł i Helena nie mieli ze sobą kontaktu przez tak długi czas, że zeznania kobiety nie wydają się wiarygodne. Małżonkowie skrywają głęboko w sercu tajemnice z przeszłości. A gdy te wyjdą na jaw ich siła może być twórcza lub niszczycielska. Przekonajcie się sami ❤️📚

Ta historia to must read dla miłośników powieść z historią w tle. Autorka ma wierne grono fanów, do którego zaliczam się i ja. I przyznaję... Już dawno nie pochłonęłam tak obszernej książki (ponad 460 stron) w tak krótkim czasie.

Dajcie się porwać tej historii, która poruszy Was dogłębnie i którą zapamiętacie na długo.

Polecam!

Wojna nie tylko niszczy miasta i domy. Niszczy ludzkie życie, pozostawiając po sobie rany, które nie goją się przez lata. I właśnie w takim świecie Barbara Wysoczańska umieszcza historię Leny – opowieść o miłości, która nie powinna była się wydarzyć, a jednak okazała się silniejsza niż wszystko inne.

Autorka przenosi czytelnika w niezwykle trudny i bolesny fragment historii. Tłem tej opowieści są napięte i pełne przemocy relacje między Polakami a bolszewikami – świat, w którym codziennością stają się przêmoc, gwåłty, strach i śmiêrć. To nie jest zwykła wojna, lecz czas niewyobrażalnego terroru, który na zawsze pozostawia w ludziach głębokie rany.

Główna bohaterka, Lena, prowadzi spokojne życie w Paryżu, gdzie poświęca się malarstwu. Przeszłość jednak nie pozwala o sobie zapomnieć. Wiadomość ze Lwowa zmusza ją do powrotu do kraju i konfrontacji z wydarzeniami, które przed laty naznaczyły jej życie. W areszcie siedzi jej mąż – człowiek, którego dziewięć lat wcześniej opuściła, a któremu jednocześnie zawdzięcza życie.

Autorka z ogromną wrażliwością pisze o sprawach trudnych i skomplikowanych – o traumach, które latami pozostają ukryte głęboko w sercu, o poczuciu winy, o konsekwencjach wojny, które nie kończą się wraz z ostatnim wystrzałem. Ale przede wszystkim jest to opowieść o miłości. Takiej, która nie zna narodowości ani pochodzenia. O uczuciu prawdziwym i czystym, które potrafi przetrwać lata rozłąki i tysiące kilometrów.

Barbara Wysoczańska ma niezwykłą umiejętność opowiadania historii w sposób poruszający i pełen emocji. Są momenty, kiedy czytając tę książkę, naprawdę czułam, jak serce ściska się z żalu i wzruszenia.

Mam jednak nieco mieszane uczucia wobec rozwiązania wątku Pawła. Przyznam, że finał tej historii mnie zaskoczył, ale jednocześnie nie do końca mnie przekonał.

Zabrakło mi również krótkiej notki od autorki na końcu książki. Bardzo lubię, gdy pisarze dzielą się kilkoma słowami o tym, skąd wziął się pomysł na historię, jakie były inspiracje do powstawania powieści.

Nie mniej jednak „Lenę” czytało mi się bardzo dobrze. To kolejna powieść Barbary Wysoczańskiej, która utwierdza mnie w przekonaniu, że po książki tej autorki można sięgać w ciemno – bo zawsze kryje się w nich historia pełna uczuć, wrażliwości i ludzkich dramatów.

. „Wojna zmieniła zasady, usunęła zakazy moralne i kazała ludziom żyć chwilą. To, co niegdyś uważano za niedopuszczalne, teraz, w świecie niepewności o jutro, nie miało już znaczenia. Podczas wojny ludzie tak samo szybko kochali, jak zabijali, i to przyzwyczajenie wciąż w nich tkwiło.”

„Na początek trzeba czegoś dokonać, żeby udowodnić swoją wartość.”

„Czas zawsze jest naszym wrogiem. Nie potrafimy go zatrzymać, nie potrafimy też spożytkować go właściwie, a później przychodzi kres i pozostaje jedynie żal, że mogliśmy tyle zrobić, tyle powiedzieć i tyle zobaczyć, ale brakowało nam czasu.”

Lena , a właściwie Helena Garlicka jest znaną ze swego surrealistycznego stylu malarką na co dzień mieszkającą w Paryżu.

Trzydziestoletnia kobieta przeżyła piekło z rąk czerwonoarmistów i do tej pory nie wróciła do pełni sił, a jej psychika jest roztrzaskana w drobny mak.

Jedyną osobą na której wsparcie może liczyć jest jej wuj - Franciszsk Jankcki.

Jednak los ponownie wystawia dziewczynę na próbę.

Przeszłość wraca jak bumerang w osobie jej teściowej Katarzyny Leontiew.

Ta zwraca się do Garlickiej z prośbą o pomoc dla jej syna i męża Leny - Pawła.

Mężczyźnie grozi wieloletnie więzienie. Wszystko z powodu jego rzekomych powiązań z komunistami.

Bohaterka choć niechętnie wraca do Lwowa by spotkać się z sędzią mającym orzec w sprawie żołnierza, który tak wiele zmienił w życiu Polki.

Roman Rzewuski choć sprawia wrażenie dość surowego namawia żonę Leontiewa na zawarcie pewnego układu.

Czy małżonkom uda się dojść do porozumienia i wspólnie zawalczą o swoje szczęście?

Jestem głęboko poruszona historią stworzoną przez Panią Barbarę.

Autorka skupiła się przede wszystkim na portretach psychologicznych postaci.

Każda z nich jest złożona i doświadczyła sowieckiego terroru.

Traumatyczne wydarzenia ukształtowały nie tylko Pawła i jego żonę, lecz odcisnęły piętno na ich najbliższych.

Mimo to bohaterowie nigdy się nie poddali i nadzieja w ich sercach nigdy nie zgasła.

Przepiękna, pełna refleksji opowieść o miłości w czasach ogromnego okrucieństwa wywarła na mnie duże wrażanie zapewniając całą gamę emocji.

Serdecznie polecam ❤️

Tytułowa bohaterka Lena jest malarką. Dziewięć lat wcześniej wyjechała do Paryża, by wyrzucić z pamięci wydarzenia związane z wojną. Pewnego dnia dziewczyna otrzymuje wiadomość z Polski, iż jej mąż został pojmany do aresztu. Lena postanawia wrócić do kraju i pomóc mu wyjść z więzienia, tym samym odwdzięczając się za uratowanie jej życia wiele lat temu. Powrót do Polski będzie trudny dla dziewczyny, przyniesie wiele przykrych wspomnień, ale także będzie odwagą by stawić czoła demonom przeszłości, które nękają Lenę.

Pani Barbaro gratulacje za kolejną fascynującą powieść. Była to trudna i przejmująca historia. Wiele w niej brutalności, ale autorka z pewnością chciała wykreować realistyczne odczucia głównej bohaterki. No i się udało. Opowieść Leny i Pawła fascynuje i sprawia, że trudno jest choć na chwilę oderwać się od czytania. Lektura na wysokim poziomie. Świetna powieść!

❓ Znacie twórczość Barbary Wysoczańskiej?

🍁 „Lena” to poruszająca opowieść o dwójce zranionych przez wojenne czasy osoby. Jest tutaj wiele bólu. I tego związanego ze stratą rodziny i siebie, ale również związanego z pragnieniem by ktoś pokochał.

🍁 „Lena” to kolejna książka Pani Basi Wysoczańskiej, która zabrała mnie do trudnych czasów. Do czasów I Wojny Światowej. Dużym plusem tej historii są bohaterowie, którzy zostali świetnie tutaj wykreowani. Miałam wrażenie, że stoją obok mnie, a ich emocje udzieliły się również mnie.

🍁 Zarówno Lena jak i Paweł mają swoje traumy. Ona doznała wielkiej krzywdy ze strony Bolszewików, on, nie potrafi podnieść się po tym co widział na froncie. Autorka pokazuje nam ich los zarówno po wojnie, jak i wraca do tego co działo z nimi w trakcie wojny. Po blisko 10 latach Lena zmieniła się. Nabrała pewności siebie i siły by stawić czoła przeszłości. A Paweł? Z nim jest nieco inaczej. Ale nie chcę za dużo zdradzać. Jest na pewno bohaterem, który na długo zostanie w mojej pamięci.

🍁Pani Basia pisze o trudnych czasach dla ludzkości, ale robi to z wyczuciem. Posiada ona lekki i przyjemny styl pisania, który sprawia, że czytelnik nie może oderwać się od lektury. A jeśli do tego dodać dość dynamiczną akcje i sporą dawkę emocji to książka staje się ta nieodkładaną.

🍁Jeśli lubicie historie, które potrafią złamać serce to bardzo polecam „Lenę”.

Tak długo, jak Barbara Wysoczańska będzie pisać, ja będę sięgać po jej powieści. Bo mało kto traktuje o kobietach z taką czułością i wrażliwością. O kobietach poranionych, poobijanych przez życie, ale idących naprzód. A Autorka potrafi opowiadać o nich tak, jakby każda z nich istniała naprawdę.

W „Lenie”, najnowszej powieści Autorki, dostajemy wszystko, co charakterystyczne dla jej twórczości. Bohaterkę z dramatyczną przeszłością, która na zgliszczach buduje swoją siłę, tło historyczne oparte na rzetelnych faktach oraz emocjonalną opowieść o walce o siebie, swoją godność i szczęście.

Tytułowa Lena jest artystką żyjącą w Paryżu. Tu odnalazła schronienie po ucieczce z Polski po wojnie polsko-bolszewickiej. Niewyobrażalne traumy, jakich doznała, wyraża przez swoją sztukę, przelewając na płótno mrok, cierpienie i śmierć. Czy jeszcze kiedyś znajdzie w sobie światło, by malować piękno, jak niegdyś w rodzinnym domu?

W kraju zostawiła nie tylko ruiny i groby najbliższych, ale i męża, z którym od lat tkwi w fikcyjnym związku. To Paweł uratował ją od niechybnej śmierci, a teraz oskarżony o sprzyjanie komunistom sam jest w niebezpieczeństwie. Lena wraca do Lwowa nie tylko po to, by mu pomóc, ale także, by rozliczyć się z traumatyczną przeszłością.

W powieści Autorka zawarła nie tylko portret trudnej relacji Leny i Pawła, ale przede wszystkim obnażyła okrucieństwo wojny, w której zawsze największą ofiarą są bezbronni cywile, kobiety. Nie sposób było czytać o tym, co spotkało Lenę, bez ściśniętego gardła i zaciśniętej pięści. Niemal równie mocno odczułam powojenną polityczną nagonkę na osoby uznane za „niewygodne”. Jak łatwo było fałszywym donosem, czy podejrzeniem zniszczyć komuś życie.

Te traumatyczne zdarzenia przeżywamy, tym bardziej że dotykają postaci, obok których nie można przejść obojętnie. Wielki talent Autorki wyraża się właśnie w tworzeniu wielowymiarowych bohaterów, z których żaden nie jest czarno-biały. Każdy z nich walczy ze swoimi demonami, ma własne obawy, plany i marzenia. Nawet dwulicowy Tadeusz, brat Leny, potrafi wzbudzić cień współczucia, Aleksandrze walczącej o godność i szczęście nie sposób nie kibicować, a wuja Franciszka po prostu nie da się nie pokochać.

Jeśli myślisz, że to „kolejna powieść historyczna z romansem w tle”, to absolutnie nie. To historia, która chwyta za serce i nie chce puścić. I przepadłam w niej zupełnie wyłączając się z codziennego życia na kilka godzin. I zdecydowanie było warto.

„Czas zawsze jest naszym wrogiem. Nie potrafimy go zatrzymać, nie potrafimy też spożytkować go właściwie, a później przychodzi kres i pozostaje jedynie żal, że mogliśmy tyle zrobić, tyle powiedzieć i tyle zobaczyć, ale brakowało nam czasu”.

Lena Garlicka jest dziś polską malarką mieszającą w Paryżu. Młodą, piękną, utalentowana kobietą. Pod tą urokliwą otoczką artystki, kryje się jednak krucha istota obciążona bagażem trudnych przeżyć. Niepozorna, ale silna osoba dźwigająca na swoich wątłych barkach potworny ciężar. Pokiereszowana przez przeszłość. Dręczona przez senne koszmary. Pełna żalu za utraconą normalnością, ale też nadziei na nowe, lepsze.. Gdy ten względnie poukładany świat Leny nieoczekiwanie burzy wiadomość z jej „dawnego życia” – kobieta staje przed trudnym wyborem, czy to jest właśnie ten moment, by spłacić dług wdzięczności wobec osoby, która dawno temu podała jej pomocną dłoń, uratowała życie i wyciągnęła z prawdziwego piekła..

„Lena” to kolejna niezwykła, chwytająca za serce powieść historyczna z dominującym wątkiem obyczajowym od Barbary Wysoczańskiej. Autorka ubrała swoją historię w poruszające obrazy, przy tym zachwycając słowem i stylem, które dotykają duszy i poruszają najczulsze struny wrażliwości. Autorka jest tu niezwykle wiarygodna w wartościach o których mówi, a wojenna rzeczywistość na której tle rozgrywa się cała opowieść wydaje się bardzo autentyczna i nieprzerysowana. Pierwszoplanowa historia kobiety z krwi i kości, skrzywdzonej, doświadczonej okrucieństwem wojny, straumatyzowanej, emocjonalnej, ale też pełnej obok tych słabości – nadziei, pragnień, spełnienia, tęsknot – pochłania, wzrusza i nie pozwala o sobie zapomnieć.

Polecam.