Lato wielkiej wagi

Gdybym miała skupić się przede wszystkim na wydaniu graficznym tej książki to moja ocena poleciałaby bardzo mocno w dół. Po pierwsze ze względu na to, że obietnica wakacyjnego klimatu nie stanowiła głównej treści, a po drugie i najważniejsze co wręcz mnie trochę oburza, to jak można było umieścić na okładce szczupłą kobietę (chociaż niby sprytnie ukrytą za kapeluszem), gdy główna bohaterka jest większa i to w fabule jest bardzo ważne, bo ciałopozytywność wybrzmiewa mocno. Patrząc się na okładkę, gdy już znam treść książki to mam wrażenie, jakby jej przesłanie zostało totalnie zignorowane.

Jednak moja ocena końcowa jest spora, a to dlatego, że to nie wina autorki i tłumaczki, że tak świetna w moich oczach historia dostała nietrafioną oprawę. Byłam pozytywnie zaskoczona tym ile treści do przemyślenia jest zawartych w tej niepozornej lekturze.

Ciałopozytywność, kobieca przyjaźń, influencerstwo, wpływ bogactwa na życie, zazdrość, dążenie do perfekcji. Wszystko to okraszone pokazaniem danego zagadnienia z dwóch stron. Spodobało mi się podejście do ukazania zawodu influencera, bo raczej spotykam w książkach nieprzychylną narrację, a tutaj jest on ukazany ze swoimi blaskami i cieniami, jak każdy zawód.

Jeszcze większym zaskoczeniem była dla mnie druga połowa książki, która zakręciła tak fabułą, że książka zamieniła się w kryminał. Z racji tego, że lubię takie mieszanie gatunków i zostało to wprowadzone z zagadkową pomysłowością to jestem jak najbardziej na tak. Tym bardziej, gdy wynik śledztwa sprowadza kolejne przemyślenia w kwestii tego jak niepozorne wydarzenie z przeszłości dla ciebie może mieć ogromny wpływ na czyjeś życie.

Oczekiwania co do książki były inne, ale bynajmniej nie jestem zawiedziona co do treści.

Daphne Berg prowadzi blog, który nazywa się "Sprawy wielkiej wagi". W swojej zabawie influencerki postawiła przede wszystkim na szczerość, bo dokładnie taka była. Prawdziwa, naturalna i wiarygodna w odbiorze. Oczywiście miała swoje grono odbiorców, które z przyjemnością systematycznie odwiedziło jej profil i znalazło się też kilku złośliwych trolli z okropnymi komentarzami. Kiedy dawna przyjaciółka zaprasza ja na swój ślub w charakterze druhny zamiast tryskać radością ma wiele wątpliwości. Rozstały się w wielu gorzkich słowach i nie były one wypowiedziane przez Daphne. Kobieta zgodziła się jechać na przyjęcie, by najzwyczajniej raz na zawsze zamknąć pewien etap w życiu. Lecz oczywiście wszystko lekko się skomplikuje.... gdy przyszła Panna Młoda...ginie.

Jedno co mi się ciśnie na usta po przeczytaniu tej książki to: social media to zło. Paskudne, niebezpieczne, uzależniające i nie biorące jeńców.... Zwłaszcza, kiedy pozwoli się mu pochłonąć i zatracić. Do tego portale plotkarskie ścigające się w fake newsach lub potknięciach celebrytów aby móc zasilić swoje strony kolejnym niszczącym wpisem. Nie weryfikując wartości swojej treści często nakręcają do spirali hejtu. Pokazywanie gry pozorów czy toksyczne relacje to cała tego otoczka. Czy mają jakieś granice przed osiągnięciem celu? Upokorzenie dla bycia na świeczniku, sława i blaski fleszy, układy, pieniądze... przesłaniają im dobre wartości i moralność. Najzwyczajniej sprzedają siebie w zawodach w byciu TOP. Gdzie w tym wszystkim jest nasza Daphne?

Nie spodziewałam się lektury przy która skłoni mnie do refleksji i zrelaksuje jednocześnie. Sama Daphne była kobietą jakich w naszym życiu brakuje. Przykro mi było, kiedy widziałam jak oceniają ją inni. Jak odtrącają nawet nie próbując poznać. I... jak chamscy potrafią być. Towarzyszymy jej odkrywając mocno skrywane tajemnice jej przyjaciółki (i w zasadzie całej jej rodzinki) i zgodnie stwierdzamy, że dziewczyn więcej dzieli niż łączy, a jej śmierć jest lawiną sunącą na Daphne z prędkością światła. I nie ma przy tym nudy, bo jest i zabawnie i pikantnie i nieprzewidywalnie i z czystym sumieniem mogę ją polecić, bo szukając w tym wszystkim winnego i sprawiedliwości można przepaść w lekturze.

Pozornie lekka, roztaczająca przed czytelnikiem iście wakacyjny klimat, jednak również uświadamiająca istotę relacji międzyludzkich, ich fundament i wiążące tworzywo oraz dostarczająca dogłębnych refleksji. Ta książka odzwierciedla ścianę pokrytą grubą warstwę farby, którą zdrapuje się paznokciem, dostrzegając coraz to nowe odcienie emocji, coraz to inne namalowane słowami wzory fabularne, by dostać się do podłoża, które wprawia w stupor i obezwładnia zmysły osadzonymi na niej motywami. „Lato wielkiej wagi” to zaskakujący, a przede wszystkim nietuzinkowy mariaż gatunkowy otulony autentyzmem, z którym nieczęsto można się zetknąć – splatający zabawną historię z nutą kryminału obnażającego duszące myśli karmione brakiem pewności siebie. To także złożona kompilacja tematyczna portretująca blaski i cienie życia w sieci, w rewelacyjny sposób nakreśloną ciałopozytywność, toksyczną przyjaźń, doskwierającą samotność, skrywaną pod pancerzem permanentnych kłamstw, i siłę, która buduje dorosłe życie poprzez pełne miłości dzieciństwo – przekrój iluzorycznie oderwanych od siebie zagadnień, które w spójny, ale i poruszający sposób spleciono, tym samym tworząc osobliwą powieść dotykającą strun wrażliwości, o których dźwięku w pędzie dnia, toczącego się także wirtualnie, się nie pamięta. Stopniowo nasączana smutkiem oraz niespiesznie definiująca podstawowy przekaz, przestaje relaksować, a zaczyna intrygować, zakleszczając pazury na czytelniku, nie pozwalając mu odłożyć książki, dopóki nie pozna wstrząsającego, tkwiącego w głowie jeszcze długo po odłożeniu egzemplarza na półkę biblioteczki, zakończenia. Naszpikowana bolesnymi traumami, wymykająca się poza granice powieści obyczajowej, a niewątpliwie także letniej komedii sugerowanej obliczem okładki, osnuta na nieustannym zmaganiu się z kompleksami, wszczepionymi boleśnie pod skórą przez innych w okresie życia najmocniej łaknącym akceptacji. Jennifer Weiner wykreowała jedną opowieść na filarze dwóch współczesnych historii podzielonych kartką papieru, którą nieświadomy odbiorca przekłada, i ze strony na stronę topi się pod falami nieprzewidywalnych, okrytych podejrzeniami uczuć, które nie negują, ale uzmysławiają emocje innych. „Lato wielkiej wagi” to lektura o słodko-gorzkim smaku, podkreślająca możliwość zmian, przewartościowania swojego życia i zmodyfikowania priorytetów, ale… Ale na myśl przychodzi mi dobitnie melancholijne powiedzenie, że „ten, kto sieje wiatr, zbiera burzę”. Dla mnie największe zaskoczenie tego roku!