Lato Sabiny

~Hanna Szamota nazywana przez innych Sabiną, po latach życia w Warszawie, na jakiś czas zostaje zmuszona zmienić swoje miejsce zamieszkania.I tak z dnia na dzień, przeprowadza się do małego miasteczka Borzęcin.

Niestety na miejscu okazuje się, że nic nie jest takie jaki kiedyś i kobieta czuje się obco w nowym otoczeniu.

Jednak z czasem zaczyna poznawać nowych mieszkańców jak i panujące tam zwyczaje.Jako nowa mieszkanka małej miejscowości pomalutku wtapia się w nową rzeczywistość i zaprzyjaźnia z tajemniczym mężczyzną Irkiem z którym po czasie połączy ja dość skomplikowana relacja...

Jaka przeszłość skrywa Hanka?Czy w nowym miejscu zamieszkania odnajdzie spokój i poczuje się bezpiecznie?

~"LATO SABINY" autorstwa Magdaleny Kopeć to słodko-gorzka, pełna wzruszeń, opowieść obyczajowa, w której nasza bohaterka na pewnym etapie swojego życia musi odciąć się od trudnej przeszłości.Jednak jak to w życiu bywa nie będzie to takie łatwe jak mogłoby się wydawać, gdyż zdarzenia z przeszłości jak i ludzie z nią związani nie pozwolą od tak o sobie zapomnieć...

~Autorka w swojej powieści poruszyła bardzo trudny wątek, który został opisany z wielką precyzją i klasa, co jeszcze bardziej wzbudziło moja ciekawość.Do samego końca byłam ciekawa, czy nasza bohaterka zdoła się uporać z przeszłością w której do tej pory funkcjonowała oraz "łatka" która została jej z góry przypisana.Nie chce tutaj za dużo wam zdradzać z fabuły i ujawniać więcej informacji niż w opisie książki,dlatego odsyłam was do lektury.

~Gwarantuje wam że cała historia wraz z małomiasteczkowym klimatem, bohaterami którzy popełniają błędy tak jak my, pochłonie was bez reszty.Do tego stopnia że będzie trzymać kciuki za Hankę jak i jej nową znajomą Ewę, która również nie ma lekkiego życia.

Cała historia którą czyta się dosłownie jednym tchnieniem, uświadamia nam, że nasze życie w dużej mierze zależy od nas samych.

"Każdy z nas jest kowalem swojego losu"

Według mnie jest to lektura idealna na błogie wakacyjne lenistwo..Polecam ja każdej kobiecie.

Czy można odciąć się od przeszłości? Zamknąć za sobą do niej drzwi, przekręcić klucz i wyrzucić go i nigdy nie próbować odszukać? Czy można pójść dalej, czując wciąż na szyi jej oddech, zwłaszcza wtedy, kiedy tak naprawdę nie wiemy, dokąd zmierzamy?

Powieść Magdaleny Kopeć to nie jest lekka wakacyjna opowieść, a tytułowe lato to pewien etap, jaki nadchodzi w życiu Hanki. Kobiety, która musiała z dnia na dzień porzucić wszystko i wyjechać do miejsca, którego nie znała. Które było dla niej niechcianym kierunkiem podróży, a w którym odnalazła więcej, niż oczekiwała. Zwłaszcza że tak naprawdę nie oczekiwała niczego… Czy można polubić główną bohaterkę? I tak i nie. To nie jest miła osoba, której uśmiech i poczynania wzbudzają sympatię. To kobieta, która niejedno ma na sumieniu. I choć początkowo możemy czuć niechęć, to autora stopniowo odkrywa karty z jej przeszłości, dając możliwość zrozumienia jej decyzji. Hanka to stanowczo kobieta po przejściach, która trafia na mężczyznę z przeszłością. Z przeszłością trudną, bolesną, która już na zawsze odcisnęła w nim swoje piętno, sprawiając, że zbudował wokół siebie mur. Choć tych dwoje zdaje się być zupełnie do siebie niepodobnych, to coś ich wzajemnie do siebie przyciąga. Być może są to rany, które zostawił na ich duszy los i ludzie, a może samotność, która jest ich codziennym towarzyszem. Są niczym dwie tratwy dryfujące po oceanie rzeczywistości. Bez wyraźnego celu ani pomysłu na życie. Co wyniknie z ich spotkania? Czy bagaż doświadczeń, które każde z nich niesie, sprawi, że się do siebie zbliżą i będą w stanie pomóc sobie nawzajem? Co wygra: duma czy emocje?

Magdalena Kopeć zabiera nas w podróż, dla niektórych sentymentalną. I ja się znalazłam w tym gronie. Uśmiechałam się pod nosem, czytając o realiach lat 90-tych, które udało się autorce oddać bardzo wiernie, nadając powieści ówczesny klimat. Szklanki w koszyczkach jako jeden z symboli tamtych czasów, sałatka jarzynowa na każdej większej uroczystości i kruche paluszki na zagryzkę. Autorka kreśli obraz małomiasteczkowej mentalności, która wyziera z każdego domostwa, sklepu spożywczego, czy pielonych grządek. Każdy niby przypadkiem wie wszystko o każdym, nie zawaha się „dyskretnie” pokazać palcem, jeśli uzna, że sąsiad robi coś niestosownego. Tutaj powiedzenie, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła zdaje się nie znajdować zastosowania.

Podsumowując:

Z przeszłością trudno się pogodzić, zwłaszcza wtedy, kiedy ma się żal. Żal do samego siebie. Kiedy nie potrafimy wybaczyć sobie, a poczucie winy za rzeczy, które świadomie lub nie stały się naszym udziałem, ciążą nam jak przysłowiowa kula u nogi. Powieść Magdaleny Kopeć to historia, która pokazuje, że każdy ma prawo popełniać błędy, jednak dopóki nie będzie w stanie stanąć z ich konsekwencjami twarzą w twarz, nigdy nie zdoła ruszyć dalej. To opowieść, która uświadamia, jak decyzje z przeszłości determinują naszą teraźniejszość, a także o tym, że czasami los stawia na naszej drodze osoby, które obarczone własnymi doświadczeniami, mogą pomóc nam w uporządkowaniu naszego świata. Przesiąknięta małomiasteczkowym klimatem lat 90-tych historia o relacjach, które nastręczają nowych problemów, ale mogą także okazać się wybawieniem, kiedy zgubimy się w zaułku życia.