Kwiaty grobowe

🥀Jako typowa sroka okładkowa nie mogłam się oprzeć „Kwiatom grobowym” Autumn Krause. Gdy tylko zobaczyłam wydanie tej książki, od razu byłam kupiona i wiedziałam, że musi się ona znaleźć na mojej półce. Jest zjawiskowa! I na szczęście środek także nie zawodzi.

Muszę przyznać, że gdy już zaczęłam czytać, to byłam przerażona, bo styl autorki zupełnie nie przypadł mi do gustu. Nie mogłam w ogóle się wkręcić i co dwie strony ziewałam i odkładałam tę książkę, bo chciało mi się od niej spać. Styl jest dość ciężki, trochę poetycki i pełen przeróżnych opisów. Tworzą one klimat całej historii, bo autorka dokładnie opisuje przeróżne miejsca i kotłujące się w głowie bohaterki myśli, jednak momentami czułam się tym przytłoczona. Działo się stosunkowo mało, a opisy i ten ciężki styl tylko jeszcze mocniej spowalniały mi akcję. Na szczęście gdzieś za połową w końcu wciągnęłam się i nawet polubiłam sposób pisania autorki. Ostatecznie pasował mi on do całej historii.

🔥Najlepszym elementem tej historii jest jak dla mnie jej klimat. Jest mrocznie, nieprzewidywalnie, duszno i zaskakująco. Momentami z niepokoju przez moje plecy przechodziły dreszcze i ciężko było mi się od niej oderwać, bo koniecznie jak najszybciej chciałam wiedzieć, jak dany wątek zostanie rozwiązany.

👻Jednym z moich ulubionych wątków tej historii jest ten z krwiożerczymi roślinami. Pierwszy raz spotkałam się z czymś takim i fascynowało mnie to jak autorka przedstawiła całość. Mamy tu różne, dość niepokojące kwiaty, które potrafią zaatakować czy zatruć. Funkcje mają różne, jednak łączy je jedno - są śmiertelnie niebezpieczne, a nasza główna bohaterka ma do nich słabość.

🥀Całkiem polubiłam główne postacie. Aeryk przedstawiony jest jako taki lekkoduch, który wina nie wypuszcza z ręki, ale za tą fasadą kryje się dobry i uczciwy władca, którego życie nie oszczędzało. Madalina to natomiast postać bardzo skomplikowana. Ona z jednej strony jest delikatna i nieśmiała, ale z drugiej, gdy trzeba, to potrafi kłamać, manipulować czy pozbyć się zagrożenia bez mrugnięcia okiem, z zimną krwią. Podobała mi się. Wiedziała czego chce i do tego dążyła, a przy tym nie zatraciła człowieczeństwa.

To teoretycznie romantasy, jednak sam romans jest jak dla mnie najsłabszym punktem. Sam klimat, pomysł na fabułę czy postacie robią tutaj robotę, ale wątek romantyczny pozostawia jak dla mnie sporo do życzenia. Relacja Aeryka i Madaliny rozwinęła się zaskakująco szybko, a ja nawet nie zdążyłam poczuć napięcia czy chemii pomiędzy nimi. Scen wspólnych mieli niewiele, głównie skupialiśmy się na próbie przetrwania przez główną bohaterkę w nowym miejscu i odkrycia, co się stało z jej siostrą bliźniaczką, przez co nie do końca uwierzyłam w ich miłość. Wszystko potoczyło się za szybko i bez żadnych większych emocji. No i właśnie emocji też mi trochę tutaj zabrakło. Czułam niepokój, trochę mnie zaskoczyła, ale wzruszenia, smutku czy radości nie uświadczyłam podczas lektury, nad czym trochę ubolewam, bo wydaje mi się, że nie zostanie ona w mojej głowie na długo.

🔥Podobało mi się to, że ta historia naprawdę potrafi zaskoczyć. Były co najmniej dwa momenty, gdy szczęka zjechała mi do podłogi i musiałam się dobrze zastanowić czy ja wszystko dobrze zrozumiałam. Zupełnie nie spodziewałam się takiego obrotu spraw, a dobry plot twist zawsze podnosi moją ocenę.

👻Jest to niewątpliwie kawał dobrej historii, a przy tym coś nowego i oryginalnego. Nigdy wcześniej niczego w podobnym klimacie nie czytałam i muszę przyznać, że naprawdę dobrze spędziłam z nią czas, mimo początkowych turbulencji. Myślę, że miłośnikom mrocznego, gotyckiego romantasy jak najbardziej mogę tę historię polecić. Jeśli liczycie przede wszystkim na intensywny romans, to możecie się trochę rozczarować, ale jeśli kochacie mroczny klimat, stopniowe budowanie napięcia i niepokojące motywy to zdecydowanie warto dać jej szansę.

KWIATY GROBOWE to fantastyka utrzymana w gotyckich, nieco dusznych i mrocznych klimatach, która zaskoczy czytelnika wieloma zwrotami akcji. Sama autorka przyznaje, że inspirowała się Hamletem oraz rodziną Boleynów i może o rodzinie królewskiej za wiele nie wiem, za to przyznam, że na kartach powieści czuć ten hamletowski tragizm.

Madalina i Inessa to bliźniaczki, jednak ich charaktery pozostają całkowicie odmienne. Inessa nie cofnie się przed niczym, by osiągnąć swój cel, za to Madalina zdaje się być tą słabszą, bardziej emocjonalną. Jednak w momencie gdy do królestwa docierają wieści o śmierci Inessy, to Madalina będzie musiała wykazać się odwagą i zająć miejsce siostry, zarówno u boku księcia Aeryka, jako jego narzeczona, a także jako ta, która pomści siostrę oraz dopełni planu ojca.

Czytając, ciągle czułam, że nikomu nie mogę ufać. Każdy skrywał jakieś tajemnice, miał sekretne plany. Pojawiały się zwroty akcji, a ja wszędzie doszukiwałam się drugiego dna. Podobał mi się ten wyczuwalny na stronach niepokój, bo budził w czytelniku detektywa, który chciał odnaleźć wszelkie wskazówki, zdrady, przebiegi nim prawda wyjdzie na jaw. Dodatkowo, niepokój potęgowały też tytułowe kwiaty grobowe. Ich moce były owiane nieco tajemnicą i nie pogardziłabym większą ilością informacji na ich temat w książce, ale dzięki temu wydawały się też czymś intrygującym. Cała książka zresztą zdaje się być mocno specyficzna, więc nie każdemu przypadnie do gustu, jednak ja jestem zadowolona z lektury. Brakowało mi jedynie drugiej perspektywy - mamy narrację tylko Madaliny (poza kilkoma notatkami innych bohaterów), a sądzę, że głos Aeryka mógłby wnieść wiele do historii. Przez to nie możemy go lepiej poznać i jest niczym zagadka. Ale może Wam się to spodoba?

Jeśli lubicie fantastykę w gotyckich klimatach, to zachęcam Was, byście spróbowali "Kwiatów grobowych" - może ta specyficzna powieść Was zachwyci?

Amanda.Says

– Jeśli bogowie istnieją, z pewnością mnie nienawidzą.

– W takim razie będę stać między tobą a nimi, w tym życiu i następnym.

„Kwiaty grobowe” Autumn Krause

Ta książka to czysta esencja gotyckiego fantasy, które nawiedza w snach i nie pozwala o sobie zapomnieć.

Dworska polityka na najwyższym poziomie, elementy horroru, śmiercionośne kwiaty grobowe i wyznania miłości, które zapamiętasz na zawsze. To jedna z tych historii, do których się wraca, i według mnie dokładnie ten typ książki, przy którym „im mniej wiesz, tym lepiej się bawisz”.

Miałam przyjemność czytać tę książkę dwa razy i za każdym razem byłam w pełni oddana lekturze. Za drugim razem chciałam wrócić tylko na chwilę, przypomnieć sobie ulubione momenty, ale nawet nie zauważyłam, kiedy ta historia całkowicie mną zawładnęła i bez mrugnięcia okiem przeczytałam ją ponownie. Mogę śmiało powiedzieć, że chwyciła mnie za serce tak mocno, że myślami wracam do niej niemal codziennie. Choć romans pomiędzy bohaterami skradał w większości moją uwagę, to budowa świata bardzo mnie zachwycała. Nie spotkałam się jeszcze z książką, w której kwiaty odgrywały tak ważną rolę.

Klimat hipnotyzuje swoim mrokiem i nie pozwala oderwać się od lektury. Trudno odłożyć ją choćby na chwilę, nie zastanawiając się, co wydarzy się dalej.

Jestem pod ogromnym wrażeniem stylu pisarskiego autorki. Pisze lekko, a jednocześnie w każdym zdaniu czuć emocje. Ta historia wydaje się dopracowana w najdrobniejszych szczegółach i naprawdę można odczuć, że jest owocem pasji autorki.

W tej książce doświadczycie moralnie szarych bohaterów, którzy naprawdę mają coś do powiedzenia i bagaż doświadczeń, który wpływa na całokształt historii. Każdy z nich wydaje się ludzki i autentyczny. Skłaniają do przemyśleń i analizowania swoich działań. Ja jako czytelniczka, nie zawsze potrafiłam przewidzieć kolejne kroki głównych bohaterów. Ich relacja była fascynująca, pełna napięcia i strachu.

Aeric i Madalina, oboje są w moich oczach niezwykle pokrzywdzonymi bohaterami, którzy uwikłani w intrygi próbują odnaleźć się w sytuacji wystawiającej ich uczucia na próbę, uczucia których się nie spodziewali. W końcu ona miała go zabić? Więc jak to się stało, że połączyło ich coś więcej?

„– Boisz się, że mnie kochasz.

– Czymże jest odrobina strachu między kochankami? Zapobiega znudzeniu, jak sądzę.’’

Choć ich relacja nie jest idealna, to wyznania miłości są poruszające. Z początku przepełnione frustracją, strachem i niepewnością, przeradzają się w coś z czym dłużej nie mogą walczyć.

Podczas tej lektury będziecie czuć to wszystko z nimi. To było niezwykle odświeżające doświadczenie.

patronat medialny @viktooria331 / wydawnictwo aura