Kuchnia narodowa

Narobiłem sobie apetytu, kiedy siadłem do czytania tej książki. Od wielu lat zajmuje się tym wszystkim, co można spiąć pod hasłem "Kulinaria", lubię czytać, jeszcze bardziej smakować, opowiadać. To prawdziwa moja życiowa pasja.

Kiedy przeczytałem na blurbie opinię Bartek Kieżun - Krakowski Makaroniarz , którego cenię za jego książki -albumy z podróży do krajów i miast, gdzie odkrywa szlaki kulinarne dalekie od tych turystycznych, jeszcze bardziej zapragnąłem wsiąknąć w lekturę. Kieżun napisał: "Przepadłem w tej książce jak w głębokiej studni (ja bardziej w bulgoczącym kociołku — dopisek Czytadła i czekadełka) i chwilę mnie nie było. Wróciłem jednak i powiem wam, że jeśli kochacie jedzenie, to pokochacie te historie tak jak ja!" No i ja też, zanurzyłem się w tych historiach, podążając z autorką ulicami Neapolu, mając w nosie zapach pizzy, Sewilli w poszukiwaniu prawdziwego tapasu (znakomity trafiłem tuż przy arenie corridy oraz w Toledo tuż za murami starej części miasta), Tokio w poszukiwaniu ramenu (taki znalazłem w centrum o poranku, dymiący, gorący, smakowity i syty) czy Stambułu jedząc mezze na stateczku płynącym przez Cieśninę Bosforską...

Nie mogłem nie sięgnąć po tę książkę również czytając historię autorki Anyi von Bremzen, która wyemigrowała z matką z Moskwy i żyje między Stambułem (gdzie ma swoje mieszkanie) a Stanami Zjednoczonymi. Smakosz z natury, podróżniczka z wyboru i dokumentalista — historyk wszystkiego, co wiąże się z kulinariami.

W zapowiedzi "New York Times" napisał: "Wciągający i dowcipny dziennik podróży, przyprawiony zwięzłymi lekcjami z historii, która ukazuje, jak to się dzieje, że potrawy stają się kultowe". Powiem Wam szczerze, że ja nie wiem dalej... jako smakoszowi tak bardzo uciekło to, co było celem książki odpowiedź na pytanie, jak tworzą się kuchnie narodowe, że bardziej pochłonął mnie podtytuł — osobista podróż przez kultury, historie i smaki, a także przez opowieści o ludziach, którzy tkwią w narodowych smakach i dzielą się wiedzą na ten temat.

Poruszyło mnie posłowie... to opowieść o wojnie ukraińsko-rosyjskiej, którą próbuje też zrozumieć autorka, zastanawiając się nad jej bezsensownością jako urodzona Rosjanka, opowiadając wszystko na tle historii czerwonego barszczu ukraińskiego. Szukając jego korzeni i zastanawiając się, dlaczego staje się on tak bardzo narodowy, w obliczu tragedii rozgrywających się w spowitej wojennym cierpieniem Ukrainie. "Za to, żebyśmy go (barszcz czerwony) często jedli z ludźmi, których kochamy — dorzuca mama autorki książki. Andrij unosi kieliszek napełniony polską wódką...." Oby.

Kuchnia narodowa pokazuje, jak wiele jest konfliktów, w ustaleniu co do kogo należy, a ja jako smakosz chciałbym, żeby nie spierać się o to, czyj jest schabowy czy pizza, bo w dzisiejszych czasach to nasze dobro wspólne, ale by w uszach brzmiała maksyma Anthelme Brillat-Savarin, fizjolog smaku: "Rozkosze stołu są przywilejem każdego wieku, każdej kondycji, każdego kraju, każdego dnia; mogą być w zgodzie z wszelką przyjemnością i one na ostatek są nam pociechą po utracie innych."

Smacznego!

„Kuchnia narodowa. Osobista podróż przez kultury, historię i smaki” to książka na którą składa się sześć rozdziałów osobistych podróży plus jedna duchowa. Ta w epilogu. Każdy z nich zabiera czytelnika do innego państwa a co za tym idzie i miasta. Autorka w każdym z tych sześciu miejsc prowadzi reaserch, który ma na celu wyłonienie narodowych smaków, przypraw i potraw, które ukształtowały się dziesiątki lat temu i wpłynęły najpierw na sposób ich przyrządzania na płaszczyźnie krajowej by później stać się produktem eksportowym.

Pierwszym z miast jakie odwiedza to Paryż we Francji. Kolejne miejsce na mapie smaków Any'i von Bremzen to Neapol we Włoszech. Po Europie Anya przenosi czytelnika do Japoni, do Tokio. Po Azji wracamy do Europy a tam Sewilla w Hiszpanii. Kolejna podróż zaprowadziła autorkę do Oaxaca w Meksyku. A na koniec wojaży Anya wybrała Stambuł w Turcji, by później po wybuchu wojny rosyjsko-ukraińskiej pomyśleć o potrawach z rodzimego „podwórka”, gdyż do USA trafiła z Rosji mając lat dwanaście.

I tak autorka prowadzi nas przez owe miasta, gdzie oprócz rodzimych smaków odkrywa historię ich powstawania. Tradycje z nimi związane. Rozmawia z antropologami na ich temat, kucharzami, restauratorami, dziennikarzami i bada ich genezę oraz to jak wpłynęły na rodzimy rynek żywieniowy. Bada dlaczego i kiedy stały się „towarem eksportowym”. Oprócz powyższego Anya będąc w danym kraju sama próbuje upichcić owe potrawy. Prowadzi czytelnika przez historię regionu, kraju i dzięki niej mamy okazję ją sobie przypomnieć lub zapoznać się z nią, bo nie na darmo książka nosi tytuł „(...) podróż przez kultury, historię i smaki”. Czytelnicy, którzy liczą na szereg przepisów kulinarnych nie odnajdą w niej żadnego. Natomiast dowiedzą się, że to Francja kładła w XVII w. podwaliny pod prawdziwie nowoczesną kuchnię (…). To tutaj wymyślano oraz notowano przepisy na sosy i techniki do dziś stosowane na całym świecie. Tworzono też znane nam „restauracje”. (...)”. No i bulion.

W Neapolu odkrywamy z nią pizzę margherita. Najprostsza z pizz lub jak kto woli podstawa każdej innej. Barwy podstawowej pizzy to kolory włoskiej flagi. Niby oczywiste a jednak nie zawsze zwracamy uwagę na takie detale. Jednak kuchnia włoska to również makaron. A jak makaron to przede wszystkim sos pomidorowy. To tutaj, jak pisze autorka, ukazał się po raz pierwszy drukiem w 1839 roku przepis na owy smaczny dodatek.

W momencie wspominania Ukrainy myśli również o domu sprzed emigracji i obecnej lodówce w której znajduje się barszcz.

Po rozdziale Tokio dowiemy się, że ramen to fast food a miso to prawdziwa potrawa a Ania odwiedzi również szkołę krajania ryb do sushi.

„Kuchnia narodowa” to nie fascynująca powieść, która porwie was swoją fabułą i uporacie się z nią w dwa wieczory. Książka ta JEST fascynująca. Jednak aby wydobyć z niej całą esencję, którą autorka w niej zawarła należy czytać ją powoli. Delektować się każdym słowem niczym najpyszniejszą potrawą, która wybucha w naszych ustach feerią smaków i powoduje u smakosza kulinarną ekstazę. Tak jak spożywając wykwintne danie należy cieszyć się każdym przeżuwanym kęsem, tak samo trzeba rozkoszować się tą lekturą aby nie uronić podczas czytania żadnego „smaczku”.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu [Adres usunięty].

„Kuchnia narodowa. Osobista podróż przez kultury, historię i smaki” to podróż po smakach różnych krajów, które mamy możliwość bliżej poznać dzięki lekturze tego tytułu. Autorka przybliża nam główne smaki, narodowe potrawy, ale również pokazuje historię, jak doszło do tego, że właśnie ten konkretny smak kojarzony jest przez wszystkich z tym krajem!

Ta książka to nietypowa, niemniej jednak niezwykle ciekawa podróż, która nie pokazuje nam samego kraju, ale to jak na przestrzeni lat wydarzeń społecznych, politycznych i ludzkich emocji ewoluowały smaki. Poznajemy bliżej kulinarne tradycje narodów, jako historię społeczeństwa i to jaki miało wpływ na poszczególne kraje ich kulinarne upodobania.

Z tym tytułem wyruszyłam w niezwykle ciekawą podróż, w której miałam możliwość bliżej poznać od strony kulinarnej wiele krajów. Dla mnie na szczególną uwagę zasłużyły Włochy, w których cudownie się bawiłam i które nabrałam ochoty odkryć smakowo!

Ja ten tytuł bardzo serdecznie polecam, szczególnie miłośnikom dobrego smaku!

*współpraca reklamowa*

Była to dla mnie książka niespodzianka. Szczerze mówiąc sama od siebie nie sięgam po podobne lektury, jednak zagadnienie mnie zainteresowało, i z wielkim zapałem zabrałam się za czytanie. Książka jest połączeniem reportażu i osobistego dziennika, wzbogacona o wiele ciekawostek, jednak w rezultacie nie do końca mnie przekonała.

Autorka książki interesuje się zagadnieniem kuchni narodowej, niemal każdy kraj ma swoje sztandarowe danie czy dania, które jednoznacznie nam się z nimi kojarzą, jednak biorąc pod uwagę narodowość nie zawsze są to akurat te, które mieliśmy na myśli. Autorka zabiera nas w smakowitą podróż [Adres usunięty] do Francji, Włoch, Japonii czy Turcji. Poznajemy ciekawostki dotyczące zarówno potraw, lokalnych wyrobów oraz przepisów, ale także nawiązania do historii i rozmowy z tamtejszymi mieszkańcami, dla których to co my uważamy za ich narodowość nie koniecznie pokrywa się z ich zdaniem.

Sama książka jest dość ciekawa i wartościowa, dowiadujemy się wielu rzeczy o innych krajach, ich kulturze, historii oraz sztuce kulinarnej, jednak wszystko to wydaje mi się zapisane w chaotycznej formie. Niektóre opisane w książce rzeczy są dla laika nieznajome, a autorka nie poświęca czasu na konkretne wyjaśnienie danego zagadnienia czy potrawy, mało tego pokazuje różne interpretacje lokalnych społeczności, przez co jeszcze trudniej ogarnąć o co konkretnie chodzi. Kolejna sprawa to wplątanie w tekst zwrotów w innych językach, ja w tej materii jestem dość kulawa, więc żałuję, że nie pokuszono się o przetłumaczenie tych zwrotów, czy zapisania ich poprawnej wersji czytelniczej, mi to sprawiało ogromny dyskomfort przy czytaniu.

Nie przemawia do mnie taka forma tekstu, żałuję że to wszytko nie jest uporządkowane, tak żeby zachowana była płynność i przejrzystość, ja wielokrotnie się gubiłam w tekście, autorka przeskakuje pomiędzy zagadnieniami, raz na historii, raz na kulturze, za chwilę na jedzeniu, albo także na własnych odczuciach, jakby nie można było tego jakoś logicznie ułożyć.