"Nie mam żalu do nikogo", do żadnej "niebogi", a nawet do siebie samego.
Byłem absolutnie lojalny wobec postanowień podejmowanych przez Matkę i – dopóki żył – Ojca. Jak rozumiem, nie chodziło im tylko o oszczędzenie mi bękarckiego losu: uszczypliwości, wyzwisk i manifestowania wobec mnie wyższości, w czym specjalizuje się spora część bliźnich. Moi nowi rodzice pragnęli, bym miał normalne, rodzinne dzieciństwo, a następnie tyle jeszcze, ile się da, spokoju osobistego. (…)
Myślę, że tymi samymi intencjami, co moi przybrani rodzice, powodowała się też moja bio-matka. W jej wypadku mogło jeszcze dochodzić pragnienie uniknięcia przykrego – również za sprawą bliźnich – losu "panny z dzieckiem". Nie mam o to do niej żalu w dużym stopniu dzieliłbym z nią taki los. Przeciwnie: również i do niej żywię głęboki szacunek i szczerą wdzięczność za to, że powierzyła mnie rodzinie o niepospolitych walorach i ujmującym uroku.
WACŁAW SADKOWSKI – krytyk literacki, historyk literatury, tłumacz z języków angielskiego i francuskiego – ur. w 1933 roku w Toruniu. Absolwent filologii polskiej Uniwersytetu Warszawskiego (1955), w którym wykładał literaturę światową oraz historię przekładu literackiego w Polsce. Gościnnie prowadził wykłady także w kilku uniwersytetach europejskich i amerykańskich. Długoletni (1972 – 1993) redaktor naczelny Literatury na Świecie, prezes i redaktor naczelny Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik" (1988 – 1990). Autor książek: Literatura katolicka w Polsce (1963), Penetracje i komentarze (1969), Drogi i rozdroża literatury Zachodu (1969, wyd. II poszerz. 1978), Kręgi wspólnoty (1972), Od Conrada do Becketta (1989), Mój sposób na życie (1998), Proza świata (1999), Odpowiednie dać słowu słowo (2004, pierwszy w polskim piśmiennictwie i jak dotychczas jedyny zarys dziejów przekładu literackiego w Polsce wyd. drugie, skorygowane i uzupełnione 2013), Precz! Jesteś tyranem (w cyklu „Po co nam: Poezja”, 2004), W drzwiach do Europy. Szkice o polskiej kulturze umysłowej i literackiej (2006), Notebook leworęcznego (2011), Rozdroża miłości Guillaume`a Apollinaire`a (2014). Przełożył kilkadziesiąt książek (powieści, eseistyki, studiów historiograficznych oraz biografii i wspomnień) z literatury angielskiej, amerykańskiej, australijskiej, południowoafrykańskiej i francuskiej. Przewodniczył zespołowi opracowującemu dwukrotnie wydawany Leksykon pisarzy świata. Wiek XX (1992, wyd. II popraw. i rozszerz. 1997), w którym pomieścił wiele haseł własnego pióra (podobnie jak w Małym słowniku pisarzy angielskich i amerykańskich, 1969) oraz zespołowi opracowującemu polską wersję oksfordzkiej Encyklopedii sztuki (1998).
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii biografie i autobiografie
Jakie główne tematy porusza książka "Ktoś taki jak ty spowiedź bastarda wieku dwudziestego"?
Książka Wacława Sadkowskiego to głęboko osobista spowiedź autobiograficzna, skupiająca się na kwestii tożsamości autora oraz jego relacjach z rodzicami - zarówno biologicznymi, jak i adopcyjnymi. Sadkowski dzieli się refleksjami na temat swojego losu, podkreślając brak żalu i głęboką wdzięczność wobec wszystkich, którzy ukształtowali jego życie. Przedstawia perspektywę dziecka wychowanego w miłości, co pozwala mu na unikalne spojrzenie na trudne doświadczenia. Czytelnik znajdzie w niej opowieść o lojalności, szacunku i poszukiwaniu osobistego spokoju w burzliwym XX wieku.
Kim jest Wacław Sadkowski i jakie są jego najważniejsze osiągnięcia zawodowe?
Wacław Sadkowski to wybitny polski krytyk literacki, historyk literatury oraz tłumacz z języka angielskiego i francuskiego, urodzony w 1933 roku. Jest absolwentem i wykładowcą Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie prowadził zajęcia z literatury światowej i historii przekładu. Przez wiele lat pełnił funkcję redaktora naczelnego prestiżowego magazynu "Literatura na Świecie" oraz prezesa Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik". Jego dorobek obejmuje kilkadziesiąt przetłumaczonych książek oraz autorstwo wielu istotnych publikacji z dziedziny literatury i kultury.
Jaką rolę w narracji odgrywa tytułowa "spowiedź bastarda wieku dwudziestego"?
Tytułowa "spowiedź bastarda wieku dwudziestego" to klucz do zrozumienia intencji autora, który w książce rozlicza się ze swoim życiem, nie popadając w sentymentalizm ani oskarżenia. Jest to świadome przyjęcie roli osoby, której los naznaczony został pewnym piętnem społecznym, ale jednocześnie opowieść o przezwyciężaniu trudności poprzez miłość i szacunek. Sadkowski używa tego określenia, aby podkreślić swoją unikalną perspektywę i drogę życiową, która mimo początkowych wyzwań, doprowadziła go do wewnętrznego spokoju. Pozwala to na głęboką analizę osobistych przeżyć i ich wpływu na kształtowanie tożsamości.
Czy książka porusza kwestie historyczne lub społeczne związane z XX wiekiem?
Choć jest to przede wszystkim osobista autobiografia, życie Wacława Sadkowskiego ściśle splata się z wydarzeniami i kontekstem społecznym XX wieku w Polsce. Autor, jako wybitny intelektualista i osoba aktywna w życiu kulturalnym, siłą rzeczy odnosi się do realiów epoki, w której żył i tworzył. Jego wspomnienia i przemyślenia stanowią pośrednie świadectwo epoki, ukazując, jak zmieniały się wartości, społeczeństwo i kultura. Czytelnik może odnaleźć w niej subtelne refleksje na temat przemian, które towarzyszyły Polsce na przestrzeni dekad.
Jakie jest przesłanie lub główna myśl, którą autor chce przekazać czytelnikom?
Głównym przesłaniem, jakie Wacław Sadkowski przekazuje w swojej "spowiedzi", jest idea akceptacji własnego losu i wybaczenia, a przede wszystkim głęboka wdzięczność wobec ludzi, którzy go ukształtowali. Autor pokazuje, że nawet w obliczu trudnych okoliczności życiowych, takich jak adopcja i związane z nią społeczne stygmaty, można odnaleźć spokój i spełnienie. Podkreśla wartość miłości i wsparcia rodzinnego, które pozwoliły mu osiągnąć sukcesy zawodowe i osobiste. To hołd dla jego rodziców oraz refleksja nad siłą ludzkiego ducha w obliczu wyzwań i wyrozumiałości.
