Księżyc w nowiu

Jest to 2 tom cyklu o Belli i 108letnim wampirze Edwardzie. Jest to również przepiękne wznowienie w nowej okładce i wielka sentymentalna podróż.

Przyznaję szczerze mam słabość do tej części. W wieku nastoletnim byłam team Jacob, a tutaj mamy go sporo. Edward przez swoją decyzję o zniknięciu z życia Belli pozostawił większe pole dla wilkołaka. Kolejną moją słabością są sceny we Włoszech. Nie tyle sam lśniący Edward co sama świadomość włoskiej ziemi dobrze na mnie działa.

Księżyc w nowiu to najciemniejsza faza księżyca. Analogicznie ten tom to najciemniejszy czas w życiu Belli- porzucona przez ukochanego, podejmuje ryzykowne decyzje narażając swoje życie.

Chociaż znam praktycznie na pamięć całą sage to uwielbiam do niej wracać. Jako nastolatka odbierałam ją inaczej i teraz też mam inne wnioski i przemyślenia.

Cieszę się, że w tym tomie bliżej można poznać Jacoba i jego watachę. Bella za to z nijakiej panienki zmienia się o 180 stopni w ryzykantkę. Edward za to jest idealnym przykładem nastoletniego złamanego i dramatyzującego serca.

Druga część sagi zmierzch i chyba najmniej lubiana przeze mnie. W tej części Edward o wiele mniej się pojawia, a jego nieobecność próbuje wykorzystać Jacob - głównie dzięki niemu ta część podoba mi się mniej 😅 Powiedziałabym, że prawie przez całą sage Jacob jest dla mnie irytującą postacią, dopiero na końcu się to normuje. Ta część strasznie mi się dłużyła i mocno zanudzała. Czułam cały czas jakby nic wielkiego się tak na prawdę nie wydarzyło. Bella cały czas rozpacza z tęsknoty za Edwardem i tak na prawdę nic więcej. Końcówka robi się dopiero ciekawsza, bo pojawia się Volturi. Książka jest w miarę przyzwoicie napisana, ale jeśli by nie należała do tej sagi to osobiście bym ją ominęła. Jeśli ciekawią was dalsze losy Edwarda i Belii to oczywiście warto przeczytać

"Księżyc w nowiu", czyli drugi tom serii "Zmierzch" autorstwa Stephenie Meyer, podobał mi się bardziej od pierwszego pod względem wątku romantycznego. Jakoś zraniona Bella, która nie radzi sobie z rozstaniem i bliska jest depresji — o ile nawet w nią nie wpada, diagnozy bowiem brak — a mimo to stara się wciąż żyć, wydała mi się bardziej ludzka, a jej historia nie kojarzyła się z bajką Disneya. Do tego więcej miejsca dano wilkołakom, które okazały się być równie fascynujące co wampiry. Akcja się nie ciągnęła, jedynie niektóre dialogi brzmiały dla mnie dość sztucznie.

Moim zdaniem najgorsza część sagi, ale i tak warto ją przeczytać, bo rozwój wydarzeń w niej przedstawiony jest bardzo znaczący dla reszty serii