Księgi krwi

Każdy człowiek chce osiągnąć coś wielkiego. Zostać zapisanym na kartach książek, które będą coś znaczyły dla innych, może i nawet obcych mu osób. Dzięki ludziom o pewnych zdolnościach jest to możliwe. Wystarczy, że ofiarują swoją krew, a mogą zamienić każdego w księgę.

Jednak w tym świecie nie tylko książki ukrywają w sobie moc. Są też lustra, a nie każdy jest w stanie znieść widok swoich oczu spoglądając na siebie z tafli.

Ta książka miała atmosfera, miała też elementy, które wyskakiwał na swoje miejsce w odpowiednich momentach, lecz czegoś w niej zabrakło. Problem na pewno nie tkwił w systemie magiczny, gdyż był on stworzony w sposób ciekawy i solidny. Pióro autorki miało w sobie ten czarn i nie jeden cytat był tak piękny, że musiałam go sobie zaznaczyć. Byłam zachywocona rozdziałami z punktu widzenia Joanny - pełne baśniowego klimatu oraz w postaci Nicholasa, który wzbudził we mnie wiele emocji. Ogólnie to czytanie jej sprawiło mi frajdę. Jednak liczyłam, że dostanę znacznie barwniejsze historię. Z postaciami o mocniejszym charakterze i akcjami, które sprawią, iż z ekscytacji moje serce będzie biło szybciej. Miała być opowieściś o zdradzie, tajemnicach oraz podtrzymywaniu dziedzictwa rodziny, a jednak nie miała zawrotnego tempa. Było kilka motywów jak np: kot, które wracała i wracały, chociaż za dużo nie wnosiły do rozwoju akcji i po jakimś czasie ich powtarzania, byłam już nimi znudzona. Opisu też czasami były dla mnie przydługie - szczególnie w pierwszej części, która, jako wprowadzenie, powinna być krótsza.

Nie mam pojęcia jak oceniać tą książkę. Drzemał w niej taki wielki potencjał, jednak jej konstrukcja zachwiała, to jak genialna mogła być. Zdecydowanie nie jest to książka o niczym i niezaprzeczalnie skrywa w sobie wiele uroku w którym słusznie zakochały się tysiące czytelników. Może to nie był na nią dobry czas. Może nie dałam sobie na tyle dużo czasu, by ją przeczytać.

Magia ma wiele kolorów. Niektóre jej odcienie bywają mroczne i przybierają krwawą barwę. Czasem dostrzega się jej prawdziwe oblicze kiedy zdaje się być za późno. Czy da się wyjść z rozgrywki z nią zwycięsko? Tego nie wie się nigdy…

Esther Kalotay od lat jest życiową nomadką. Nigdzie nie zagrzewa zbyt długo miejsca. Dokładnie po roku wyjeżdża i nie obraca się za siebie. Joanna myśli, że to wybór siostry. Prawda jest bardziej skomplikowana niż sądzi. Tajemnice rządzą także i nią, tak naprawdę ona również podporządkowała swoje życie sekretom. Rodzinna biblioteka jest czymś więcej niż zbiorem ksiąg kolekcjonowanych od pokoleń. Te konkretne są pełne magii i spisano je… ludzką krwią przez Skrybów, pozostających w cieniu. Od dekady kobiety nie widziały się, kiedyś były bardzo blisko, teraz dzielą je nie jedynie kilometry, lecz i niedopowiedzenia. Jedna z nich pozostała by chronić dziedzictwo, natomiast druga wciąż ucieka przed zagrożeniem, nie do końca pewna jakim, lecz z pewnością realnym. Upływ kolejnego roku oznacza konieczność kolejnej przeprowadzki dla Esther, jednak tym razem jest trudniej niż do tej pory. Do tego wszystkiego dostrzega niepokojące ślady, świadczące o jednym – niebezpieczeństwa tym razem uniknąć będzie bardzo trudno. Siostry muszą połączyć siły, w ten sposób ochronią siebie oraz magiczną Bibliotekę, lecz to dopiero początek odkrywania tego, co stoi za rodzinnymi sekretami!

Drogocenne książki, do których dostęp mają tylko nieliczni, a cena jest niezwykle wysoka. Bohaterowie stojący u progu poznania swojej życiowej misji. Magia, równocześnie piękna jak i niezwykle brutalna, w zależności od rzucanych zaklęć oraz tego, kto je wypowiada. Zarezerwujcie sobie czas na lekturę „Księgi krwi”, gdyż już od samego początku wciąga czytelnika nieodwołalnie, a każdy kolejny rozdział sprawia, że zapadamy się coraz głębiej w nią. Emma Törz oddaje w ręce czytelników niesamowitą opowieść, w której zaciera się granica pomiędzy rzeczywistością i magią. Pozostaje jedynie świat sekretnej Biblioteki, jej strażników oraz Skrybów, jacy własną krwią piszą nowe tytuły. Oczywiście to nie wszystkie wątki, lecz to one tworzą fundamenty nieszablonowej historii. Mrocznej i jednocześnie barwnej, pełnej czarów, ale i sekretów, jakich korzenie sięgają głębiej niż ktokolwiek przypuszcza, oplatając wszystkich i wszystko. Jej bohaterowie od samego początku intrygujący, okazują się nimi być jeszcze bardziej kiedy poznajemy ich bliżej, lecz cały czas otoczeni są nimbem tajemnic i tak naprawdę aż do samego końca są one odczuwalne.

Czy fantastyka z domieszką thrillera nie brzmi świetnie? Dla mnie zdecydowanie, bo kocham jedno i drugie.

Przyznam, że troszkę się obawiałam tej pozycji, mimo że zarówno motywy, jak i opis mocno mnie zaciekawiły. Dlaczego się tak stało, nie wiem 🤷🏼 Całe obawy wyparowały, jak się tylko zabrałam za ten tytuł.

W największym skrócie jest to książka o innych książkach, ale wcale nie takich zwykłych. Książki tutaj są magiczne i… krwawe! Każda taka magiczna księga potrzebuje do jej napisania i aktywowania krwi. Niezależnie od tego, czy zamienia ona dywan w latający, czy zapewnia nieśmiertelność. I jak możecie się domyślić, pojawi się tutaj dużo mroku, bo taka magia zawsze coś skrywa.

Pojawia się tutaj dark academia vibe. Mamy tajemną bibliotekę, która jest największym zbiorem magicznych książek na całym świecie. O jej istnieniu widzą nieliczni i tylko oni mogą zamówić własną magiczną książkę. Od pokoleń zajmuje się nią rodzina Nicolasa, który jest skrybą (osobą, która potrafi pisać magiczne książki). Całe życie trzymany jest praktycznie w zamknięciu pod pretekstem ochrony, ponieważ wielu chciałoby wykorzystać jego magiczne zdolności, ale czy rzeczywiście taka jest prawda?

Joanna i Esther są siostrami, które dzieli rodzinna tajemnica. Gdy ta druga skończyła osiemnaście lat, opuściła dom rodzinny i nigdy już nie powróciła w rodzinne strony. W dodatku co roku, tego samego dnia musi opuszczać swoje dotychczasowe miejsce i przemieszczać się przez kolejną dobę. Dlaczego? Wszystko po to, aby chronić swoją siostrę, która myśli, że ją porzuciła. Wszystko zmienia się po tajemniczej śmierci ich ojca. Joannie grozi niebezpieczeństwo i tylko Esther może ją uratować.

Pierwsza połowa książki troszkę mi się dłużyła. Zostajemy bardzo dobrze wprowadzeni w fabułę i świat stworzony przez autorkę. Akcja toczy się powoli i wraz z biegiem wydarzeń narasta napięcie i tajemniczość, by w końcu wciągnąć nas do reszty. Zostajemy wrzuceni w wir mroku, tajemnic i intryg. Rodzi nam się więcej pytań, zastanawiamy się, czy możemy ufać danemu bohaterowi. Druga połowa to masa klimatycznej akcji i jest znacznie bardziej bajronicznie.

Motyw sióstr wyszedł świetnie. Jesteśmy świadkami upadku i zmartwychwstania siostrzanej relacji. Każda z nich jest inna, a dzięki wielu perspektywom możemy, dokładnie zobaczyć, co siedzi im w głowie.

Nicolas jest moim zdecydowanym ulubieńcem. To ten typ bohatera, który używa sarkazmu jak swojej maski. Oprócz tego jest bardzo inteligentną postacią, która całe życie żyła pod kloszem, a za wzorzec miała nieodpowiednie osoby. Bardzo ciekawie obserwuje się jego zmagania ze światem i swoją psychiką. Jak poznaje przezornie proste rzeczy. Jak musi zmierzyć się, z tym że najważniejsza osoba w jego życiu okłamywała go przez ten cały czas.

Podczas lektury bawiłam się bardzo dobrze, wciągnęłam się w tę historię. Duży plus za pewną oryginalność. Nie ma zbyt wiele takich książek na rynku. Autorka ma świetne pióro, więc szybko i przyjemnie się czyta. Znajdziemy też tutaj kilka odniesień do popkultury.

Dla mnie jest to idealna książka na jesienne wieczory przez swój niepowtarzalny klimat. Idealna pozycja dla tych, którzy szukają czegoś niestandardowego, klimatycznego i mrocznego. Pilnuj swojej krwi podczas czytania, bo nigdy nie wiesz, jaką magię skrywa dana książka 😈

Z bólem serca muszę przyznać, że „Księgi krwi” to na ten moment moje największe rozczarowanie tego roku. Spodziewałam się mrocznej historii w stylu dark academia, w której coś faktycznie się dzieje, z książkami na pierwszym miejscu, a otrzymałam… Sama nie wiem. Historię z ogromnym potencjałem zmarnowaną na rzecz nudy? Obszernego wstępu?

Mamy tutaj świat, w którym istnieją ludzie słyszący książki. Ich dźwięk przypomina trochę ruch pszczół. Są też osoby, na które książki nie mają wpływu, osoby, które mogą je tworzyć własną krwią, mogą wlewać w nie magię i zamykać w nich zaklęcia. Te osoby są bardzo pożądane, te osoby bowiem poświęcając własne życie mogą uczynić kogoś innego nieśmiertelnym. Są też ludzie, którzy lubią podglądać innych przez lustra. I tacy, którzy czytają zaklęcia na głos.

Dwie siostry: jedna strzegąca domu i zbioru książek, druga tułająca się po świecie niepewna kim jest i jaki jest jej cel. Wykrwawiający się chłopak i jego ochroniarz żyjący w zamkniętej Bibliotece, których jedynym celem jest tworzenie nowych zaklęć. Jedna osoba, która pociąga za sznurki i łączy drogi całej czwórki.

Tak jak już napisałam: ta historia miała wręcz OGROMNY potencjał. Ale… no właśnie ale. Ale przez większość książki tutaj praktycznie nic się nie działo. Miałam wrażenie, że czytam kolejny TAKI sam rozdział, w którym Joanna narzeka na matkę, próbuje zachęcić kota do wejścia do jej domu (ten wątek praktycznie nie miał sensu, oprócz lekko metaforycznego przesłania, kiedy kot w końcu przekroczył próg, a ja mu za to dziękowałam) i rozmyśla o ojcu i zbiorze, który z nim kolekcjonowała. Kolejny taki sam rozdział z perspektywy Esther, która stwierdziła, że zostanie na Antarktyce i błądzi po centrum badawczym. Gdyby nie postacie Nicholasa i Collinsa porzuciłabym tę książkę po pierwszych 100 stronach, bo zwyczajnie nie mogłam się zmusić, żeby do niej wrócić. Tak właściwie nie narzekałabym, gdyby cała fabuła kręciła się tylko i wyłącznie wokół tej dwójki, bo tylko ich rozdziały trzymały mnie w jakimś napięciu i minimalnie interesowały, tylko ich rozmowy potrafiły mnie rozbawić i tylko oni przedstawiali tę historię bez zbędnego owijania w bawełnę. Dziwiłam się, że to siostry są głównymi bohaterkami, bo już dawno nie widziałam (i mówię to z bólem serca) tak nijakich i słabo wykreowanych postaci. Co do fabuły… tutaj też bywa różnie. Książka podzielona jest na kilka części i to dwie ostatnie są powiedzmy najciekawsze. Ale przez zamkniętą liczbę postaci cały wielki plot-twist był na tyle oczywisty, że nie odczułam żadnego zaskoczenia, żadnego „o wow”, kiedy dowiadywałam się co faktycznie łączy wszystkie pojawiające się tu postacie, kiedy dowiedziałam się kim tak naprawdę jest ta „Królowa Marionetek” (to moja nazwa, nie nazwa z książki). Również wątek stryja Nicholasa wydał mi się dosyć znajomy, choć wciąż nie mogę przypomnieć sobie tytułu, w którym już coś takiego widziałam. (tu lekki spojler) Szybko też został rozwiązany, mimo że liczyłam na minimalny trud w pokonaniu go, skoro cała historia dążyła tylko do tej jednej konfrontacji.

Niestety „Księgi krwi” nie porwały mnie, mimo lekkiego klimatu dark academia, czy całkiem ładnego stylu autorki. Czytałam tę książkę długo i prawdopodobnie gdyby nie to, że zmusiłam się, żeby w jeden dzień przeczytać prawie 300 stron, to dalej tkwiłaby gdzieś w kolejce „do skończenia”. Nie jest ona bardzo zła, bo na pewno trafi w gusta czytelników, którzy lubują się w wolnym tempie i ogromie opisów. Ja niestety się wynudziłam i szybko musiałam chwycić po coś innego, żeby nie wpaść w czytelniczy zastój.

Księgi krwi Pewnych ksiąg nie należy otwierać to jednotomówka osadzona we współczesności. Opowiada o losach 3 osób, które niejako są ze sobą połączone. Dwie z nich to siostry. Książka pisana jest w 3 osobie. Mogłabym tę książkę przyrównać do wina ponieważ na początku wyczuwamy tylko zapach, który nie do końca kojarzy się pozytywnie. I tutaj pierwsze 100 stron jest trudne do wejścia w świat. Natomiast gdy upijemy już łyk i nam zasmakuje, odkrywamy jak wyborny jest trunek. Tak samo jest z fabułą, po jakimś czasie odczuwamy jak bardzo nie możemy się doczekać tego co jeszcze się wydarzy i czym zostaniemy zaskoczeni przez autorkę.

"Każdy kolejny krok na ścieżce przychodzi naturalnie".

Początek historii jest trochę nudny, najbardziej dynamiczną i ciekawą osobą jest Esther jedna z głównych bohaterek. Jej życie wcale nie jest łatwe i piękne, ale czerpie z niego pełną garścią. Drugą osobą jest Joanna, która wraz z ojcem mieszka w domu i strzeże ksiąg na których opiera się znacząco fabuła. Trzecim głównym bohaterem jest Nicholas i on jest jakby drugą stroną medalu. I dzięki niemu dowiadujemy się więcej niż wcześniej. Cała historia krąży wokół magii krwi zaklętej w księgach, a także magii luster. Jak się okazuje są na świecie osoby, które potrafią słyszeć magię i z niej korzystać, a także takie które potrafią pisać zaklęcia wykorzystując do tego własną krew. A zaklęć może być bardzo wiele i jak to bywa niektórzy chcą na nich ugrać bardzo wiele.

"Jeśli z wierzchu coś jest piękne i wygodne, trudniej dostrzec brzyditę pod spodem".

Tak naprawdę akcja zaczyna się w momencie gdy drogi trójki bohaterów się ze sobą krzyżują. Na początku dostajemy trochę informacji, ale to ich wykorzystanie podoba się nam dużo bardziej. Plot twist jest bardzo zawiły i autorka zaskakuje nas jego rozwiązaniem do tego stopnia, że mamy ochotę jeszcze raz połączyć w całość to co nam umknęło podczas czytania. Jedna scena wywołała we mnie ciarki bo opisy medyczne nie są moją mocną stroną. Ale sam pomysł na fabułę jest bardzo pomysłowy, a przy tym nie do końca bo coś podobnego było już przy Magii Cierni ale tu jest w zupełnie innym wydaniu.

Tak jak wskazuje tytuł książki, jest tu krwawo. Ale tu przynajmniej krew ma ważne znaczenie dla fabuły i losów bohaterów. Idealne określenie to realizm magiczny. W książce pojawia się delikatny wątek romantyczny, który zostaje nie domknięty przy zakończeniu, więc możemy sami dopisać własne zakończenie. Choć początkowo podchodziłam sceptycznie do całej historii, bo ciężko mi się ją czytało, a małe litery wcale nie ułatwiały sprawy to po przedstawieniu bohaterów Księgi Krwi wciągnęły mnie do swojego świata. Chętnie przeczytałabym jakąś nowelkę do tej historii, bo mimo wszystko zżyłam się z bohaterami. Jestem pozytywnie zauroczona historią.

Polecam ★