Zagubiona księżniczka. Kroniki Rosewood. Tom 3

“Zagubiona księżniczka” Connie Glynn to już trzecia część “Kronik Rosewood”. No cóż, mimo że seria skierowana jest do młodszych odbiorców, śmiem sądzić, że i po kolejny tom z radością sięgnę. Ale nie uprzedzajmy faktów. ;-)

“Zagubiona księżniczka” - kilka słów wstępu

Jak już zapewne wiecie, główne bohaterki to Ellie Wolff i Lottie Pumpkin. Jedna z nich jest księżniczką Maradawii, a druga się za nią podaje. Tak, żeby zmylić ewentualnych łowców plotek i innych nieprzyjemnych typów. Obie dziewczyny uczęszczają do elitarnej szkoły Rosewood Hall. Taki układ trwa już dwa lata i obie dziewczyny są z tego zadowolone. Niestety, do czasu. Ellie martwi się, że przyjaciółce grozi niebezpieczeństwo ze strony tajemniczej organizacji Lewiatan. Niespodziewanie Lottie i Ellie opuszczają mury Rosewood i lecą do Japonii, uczestnicząc w czymś w rodzaju wymiany uczniowskiej. Biorą udział w zajęciach w szkole Takeshin Gakuim.

Wprawdzie towarzyszy im ich partyzan (coś jakby ochroniarz), więc powinny czuć się bezpiecznie, ale Lewiatan depcze im po piętach nawet daleko od domu. Czy i tym razem dziewczyny będą mogły polegać na swoich przyjaciołach? Czy powinny ich sobie dobierać ostrożniej?

“Zagubiona księżniczka” - recenzja książki

Każdy tom “Kronik Rosewood” zaskakuje mnie czymś innym. To wspaniale widzieć (właściwie to czytać), jak bohaterowie dorastają. Lottie, Ellie i Jamie to wspaniała ekipa. Ich rozterki wewnętrzne mimo młodego wieku są takie... dorosłe? Może inaczej - dojrzałe. Bardzo podoba mi się, jak autorka kreuje postaci.

Razem z naszymi bohaterami wybieramy się do Japonii. Dla mnie kultura japońska jest zupełnie obca, toteż bardzo się cieszyłam z przedstawianych w książce ludowych opowieści. Autorka wplątywała wiele japońskich zwrotów i słówek. Na szczęście na końcu książki znajduje się słowniczek oraz parę słów na temat japońskich imion i zwrotów grzecznościowych. Bardzo fajny zabieg.

Cieszę się, że sięgnęłam po tę książkę, bo daleko jej do cukierkowatej księżniczkowości. Autorka trzyma poziom i jak wspomniałam wcześniej - z pewnością przeczytam kolejny tom tej serii. To po prostu bardzo przyjemna, lekka książka!

I owszem - w dalszym ciągu mam ten diadem, który dostałam z okazji premiery pierwszej części! :-)

„Zagubiona księżniczka” to książka napisana przez brytyjską youtuberkę Connie Glynn. Pierwsza część serii Kroniki Rosewood przez wiele tygodni gościła na listach bestellerów drugi tom nosił tytuł „Księżniczka debiutuje”, miałam możliwość jego przeczytania i napisanie dla Was recenzji. Kiedy Wydawnictwo poinformowało mnie o ukazaniu się trzeciego tomu wiedziałam, że chcę spotkać się z bohaterkami po raz kolejny. Tak oto „Zagubiona księżniczka” do mnie dotarła. Muszę przyznać, że czytając pierwszy tom tego cyklu autorka wzbudziła we mnie ciekawość, była ona tak wielka, że zdecydowałam się na to, aby przeczytać kolejne tomy cyklu Kroniki Rosewood. Zastanawiałam się, czego mona się spodziewać w tej kontynuacji?

Nadszedł kolejny rok nauki w Rosewood Hall, a wraz z nim nowe wyzwania, a także problemy. Niestety nie rozpoczyna się ON radośnie, okazuje się bowiem, że Lottie nie zdała egzaminów, co było przykrym zaskoczeniem. Dziewczyna jest inteligentna, zaradna, jak mogła to oblać? Ktoś musiał sfałszować wyniki. Innego wyjaśnienia nie ma, tylko, kto mógłby się posunąć do czegoś takiego? Czyżby to Lewiatan i jego członkowie mogli maczać w tym palce? Tym razem autorka pokusiła się o zmianę scenerii i bohaterki wybierają się do Japonii. Mieści się tam pewna szkoła Takeshin Gakuim, która także ma pewną tajemnicę, czy dziewczynom uda się ją odkryć? Program nauczania jest bardzo rozbudowany i wymagający, jednak, jeśli go ukończą otrzymają dodatkowe punkty przy końcowych egzaminach. To także sposób, dzięki, któremu Lottie może się nieco zrehabilitować. Ellie stara się być samodzielną, ale nie jest to proste. Ma swoje wzloty i upadki, jednak stara się dojrzeć i lepiej radzić sobie z rzeczywistością. Obie dziewczyny są starsze i bardziej doroślejsze niż w poprzednich tomach. Kim jest grasujący na ulicach Tokio Różowy Demon? Czy Lottie i Ellie są tam bezpieczne? Co przyniesie ta wymiana uczniowska?

„Zagubiona księżniczka” jest trzecią książką autorstwa Connie Glynn. Muszę przyznać, że zmiana scenerii i podróż do Japonii mnie tutaj zaskoczyła, byłam przyzwyczajona do murów Rosewood Hall, a tutaj trafiłam do jej filii. Wraz ze zmianą miejsca fabuły poznajemy nowych bohaterów, ale czekają także nowe problemy. Autorka potrafi sprawić, że książka jest ciekawa, ciągle coś się dzieje, nie ma miejsca na nudę. Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autorka potrafi rozrysować wątki romantyczne, jest mało wyczuwalny, niewidoczny, ale wisi w powietrzu. W końcu bohaterowie to bardzo młode osoby i dopiero wkraczają w ten świat, nie może, więc się to dziać szybko i gwałtownie. Myślę, że cykl Kroniki Rosewood nadaje się dla czytelników młodszych i starszych, każdy znajdzie w nim coś dla siebie. Przy książce można się zrelaksować, odpocząć, a także dobrze bawić. Jeśli znacie wcześniejsze tomy to ten tym bardziej powinniście nadrobić, a jeśli historia jest dla Was nowa, to może warto się na nią skusić?

Ta część była nieco inna, głównie za sprawą zmiany szkoły oraz skrócenia czasu akcji. Dzięki temu czytelnicy dostają coś nowego, sporą dawkę kultury japońskiej, barwnych opowieści i kolejne wciągające zagadki. Podobało mi się jak autorka posługiwała się opisami, dzięki którym czułam się dokładnie tak jakbym była na miejscu wydarzeń wraz z bohaterami. Odniosłam wrażenie, że w tej części zrobiło się trochę poważniej, momentami mrocznie. Postacie są tu już dojrzalsze, ich problemy rosną razem z nimi, a więc i oni muszą być silniejsi aby im sprostać. Podoba mi się w tej książce też to jak autorka rozwiązuje konflikty pomiędzy trójką przyjaciół i jak nieco wodzi nas za nos w sprawach uczuciowych. Uważam natomiast, że sprawy z Lewiatanem wymknęły się spod kontroli, że nie wszystko jest tu tak jak powinno, a niektóre sytuacje pachną absurdem. Jednakże jeszcze dwie części przede mną, a w nich wszytko może się zdarzyć.

3.75 / 5 ⭐

To był jak dotąd chyba najlepszy tom! Bardzo podoba mi się rozwój postaci, zarówno głównych, jak i pobocznych. Zmiana głównego miejsca akcji też była świetnym pomysłem! Do tego nowe intrygi, postacie no i stopniowe odkrywanie tajemnicy, jestem pod wrażeniem, jak ta seria się rozwija. Oczywiście autorka znów trzyma czytelnika w napięciu a przy punkcie kulminacyjnym przyprawia o przyspieszone bicie serca. A zakończenie sprawiło, że chcę od razu wiedzieć co dalej! Dobrze, że jest już wydany 4 tom!

Każdemu z nas zdarza się popełniać jakiś błąd i przez to zawieść kogoś bliskiego. Czasami to jakaś mała rzecz, którą można naprawić lub która po prostu została wybaczona. Lecz czasami może być to już o wiele poważniejsza sprawa, o której nie tak łatwo zapomnieć. Niekiedy nawet nie jest to możliwe, choć czasami czas i starania mogą zabliźnić niektóre rany. Jednak bez wątpienia to długa i ciężka droga, gdzie niekoniecznie można spodziewać się dobrego zakończenia.

Lottie i Ellie czuję się zmęczone ostatnim rokiem w Rosewood. Ich traumatyczne przeżycia nie pozwalają im normalnie żyć, a widmo Lewiatana sprawia, że noce pozostają nieprzespane. Na domiar złego Jamie nie chce z nimi rozmawiać, z każdym dniem wydaje się coraz bardziej nieobecny w ich życiu. Wypełnia wyłącznie swoje obowiązki, ale relacja między tą trójką wisi na włosku. Dziewczyny nie wiedzą, jak sobie z tym poradzić. Na szczęście, nieszczęście okazuje się, że Lottie nie zaliczyła rocznych egzaminów. Rozwiązaniem tego problemu jest wakacyjna wymiana ze szkołą w Japonii. Dziewczyna uważa, że to ich szansa na odpoczynek, naprawienie relacji i swoich własnych błędów. Czy im się to uda? Czy może to tak naprawdę wyłącznie ucieczka od problemów? I czy przede wszystkim będą tam bezpieczni?

Nie będę udawać – czytam tę serię wyłącznie dla okładek. Są tak piękne, słodkie i cukierkowe, że mimo niekoniecznie mojej tematyki musiałam się zapoznać z cyklem, choć to może zbyt duże słowa, gdyż przeczytałam tylko tom drugi i teraz miałam... nieprzyjemność przeczytać tom trzeci, czyli właśnie "Zagubioną Księżniczkę". Po poprzedniej części spodziewałam się, że powieść nie zachwyci mnie i na pewno nie będzie tym, czego początkowo oczekiwałam. Natomiast nie spodziewałam się, że może być jeszcze gorzej i to jeszcze gorzej mimo minimalnych oczekiwań... Wiem, że dużo czytelników ceni "Kroniki Rosewood", ale ja widzę w nich prawie same wady – poza genialnymi okładkami.

Styl... Mam wrażenie, że już tutaj przesadnie zaczynam narzekać, ponieważ jest całkiem przyjemny, bardzo łatwy w odbiorze i całą powieść niesamowicie szybko się czyta. Czasami można w języku wyczuć pewien nienaturalny infantylizm. Co mi nie odpowiada? Brak jakichkolwiek cech charakterystycznych dla pisarki. Dla mnie to po prostu kolejna osoba, która umie pisać, ale niekoniecznie wyróżnić się czymś unikatowym. Zdaję sobie sprawę, że to książka z dziedziny literatury młodzieżowej, ale przecież w żaden sposób to nie oznacza, że musi być banalnie i schematycznie.

Co do fabuły to jest jeszcze gorzej – nudno i monotonnie. Jakbym miała wymienić teraz wydarzenia z tej historii czy napisać streszczenie, to byłabym w stanie zrobić to całkiem sprawnie, lecz żadne z tych zdarzeń czy mniemanych zwrotów akcji nie wywołało we mnie głębszych emocji. Wydaje mi się, że zakończenie tego tomu miało być swojego rodzaju przełomem, ponieważ czytelnicy wreszcie mogą dowiedzieć się ważnych faktów dotyczących wszystkich tomów. To powinno robić wrażenie i zachęcać do czytania kolejnych części, tylko że większość odpowiedzi poznałam o wiele wcześniej, ponieważ były one podane na tacy. Zamiast dyskretnych wskazówek, które co wnikliwszym czytelnikom pozwoliłyby dojść do rozwiązania, a tym trochę mnie dałyby szansę zaobserwować logiczne powiązania, to tu wszystko było przesadnie wyolbrzymione. A to wszystko w atmosferze przedramatyzowania... Troszkę teraz ja wyolbrzymiam, ale towarzyszyło mi przez większość czasu poczucie, że małe, nieistotne sprawy nabierają wielkich rozmiarów, a te naprawdę istotne nikną gdzieś pomiędzy... Właśnie, pomiędzy czym?

Teraz przejdźmy do zalet? Nie, choć na pewno nie jest tragicznie w przypadku kreacji bohaterów. Osobowości postaci wydają się poharatane. Wygląda to tak, jakby pisarka wiedziała, że bohaterowie powinni mieć głębokie wnętrze i wiele różnorodnych cech, ale nie do końca jej to wychodziło. Ewidentnie się starała to uchwycić i przy okazji stworzyć też ciekawe relacje między nimi, ale było to mocno nierównomierne i ogólny efekt ginął. Choć może to wynika z faktu, że nie lubię ani Lottie, ani Ellie. Lottie wydaje mi się przeidealizowana, same zalety, a jak już pojawiają się wady to i tak okazują się szlachetne – jakkolwiek nietypowo to brzmi. Dominuje w niej zbytnia słodycz. Natomiast w przypadku Ellie widzę potencjał, tylko brakuje mu logiki. Pisarka pobieżnie wytłumaczyła cel jej działań i przyczyny.

"Zaginiona Księżniczka" niestety też nie zachwyca sferą tematyczną. Zawsze staram się z każdej książki, nawet tej, która bardzo nie przypadła mi do gustu lub ewidentnie jest źle napisana, wyciągnąć coś wartościowego, coś dla samej siebie. W tym przypadku miałam problem, choć akurat nie chodzi o brak wartościowych treści, gdyż one są, ale również jest ich wiele, a pobieżnie. Można przemycić treści o prawdziwej i lojalnej przyjaźni, o dojrzewaniu i pierwszych w teorii niewinnych miłościach. Ale czy to nie kolejny schemat? Bardziej do gustu przypada mi spojrzenie, które starałam się ukazać we wstępie. Czasami się popełnia błędy i niekiedy nie da się ich naprawić. To smutna rzeczywistość, ale w powieści można też zaobserwować, że można na siebie brać błędy kogoś innego lub po prostu wydarzenia wynikające z samego losu, a poczucie winy może przejąć nad człowiekiem kontrolę.

Myślę, że ta recenzja jest już moim pożegnaniem z "Kronikami Rosewood". Mimo mojego dość dziecinnego zamiłowania do tych okładek nie planuję powracać do pierwszego tomu, ani zapoznać się z niedawno wydanym czwartym. W "Zagubionej Księżniczce" brakuje akcji i dobrze osadzonych w fabule tajemnic. Nie odnalazłam też żadnych sympatii wśród bohaterów... Niestety czuję się niesamowicie rozczarowana.