Z głębi serca

Są autorzy, którzy zawsze potrafią trafić do mojego serca z siłą pocisku. Agata Przybyłek towarzyszy mi od lat i za każdym razem dogłębnie mnie porusza. Jej historie są emocjonalne, prawdziwe i opierające się na prozie życia, zatem wyjątkowe i zdecydowanie warte uwagi.

"Z głębi serca" to kontynuacja losów bohaterów poznanych w "Nic piękniejszego od miłości". Koniecznie musicie nadrobić zaległości jeśli wcześniejszy tom jest Wam nieznany, ponieważ autorka kontynuuje ciąg przyczynowo-skutkowy i podejmuje wątek po ostatnich wydarzeniach. Całość łączy się ze sobą w kompletną opowieść, natomiast emocje będą tym silniejsze jeśli będziecie w pełni poinformowani. Gwarantuje jednak, że nie pożałujecie swojego wyboru, ponieważ obie historie są nie tylko dobrze napisane, ale przede wszystkim silnie uzależniające.

Ponownie zaglądamy do życia Emilii, która powraca do nas po dwóch latach od przeżytej tragedii. To co się wydarzyło wciąż rzutuje cieniem na jej szczęśliwe życie, ale bohaterka stara się jak może, by wyrwać się z uścisku smutku. Ucieka na wieś, by pomóc w prowadzeniu ośrodka wypoczynkowego i tam poznaje Tomasza. Na początku nie są sobie przychylni, ale im więcej czasu ze sobą spędzają tym bardziej się poznają i zaczynają dostrzegać wspólne podobieństwa. Tylko czy w życiu jest miejsce na drugą prawdziwą miłość?

Czytamy o typowych ludzkich potrzebach, znanych nam z własnego doświadczenia. Bohaterowie wystraszeni tym co może ich czekać nie są pewni wartości podejmowanego ryzyka. Ich historia jest zatem przejmująca, ponieważ zaczerpnięta z prozy życia oraz w pełni autentyczna, gdyż nawiązująca do ponadczasowych wartości. Autorka stawiając na cechy powieści obyczajowej przeplata ze sobą różne wątki, by prowadzi nas powoli ku zakończeniu, które trudno przewidzieć. Tutaj los dyktuje warunki a także traumy z jakimi mierzą się bohaterowie, dzięki czemu fabuła zyskuje na emocjonalności a poruszane motywy stają się bliskie sercu czytelnika.

Agata Przybyłek porusza się na dwóch płaszczyznach – możemy obserwować ją w komedii romantycznej lub na przestrzeni powieści obyczajowej, w której miłość odgrywa kluczową rolę. "Z głębi serca" opiera się na drugim temacie, porusza ważne kwestie, żongluje emocjami oraz nawiązuje do prozy życia, która konfrontuje się z nieprzewidywalnym losem. To historia dojrzała, w pełni przemyślana, inteligentna i bardzo życiowa, czyli dająca do myślenia oraz trzymająca nas w swoich objęciach do samego końca.

Mówi się, że pierwsze wrażenie jest najważniejsze. Niestety Emilia pierwszego spotkania z Tomaszem nie może uznać za udane. Można nawet określić je bardzo niefortunnym i kłopotliwym...

Do tej pory los nie rozpieszczał Emilii. Minęły dwa lata. Kobieta nie do końca otrząsnęła się po tym co ją spotkało. Chce jednak ruszyć do przodu. Przyjmuje propozycję kuzynki i przeprowadza się na wieś, by pomóc w prowadzeniu ośrodka wypoczynkowego. To tam poznaje Tomasza. Po trudnym początku ich relacja z czasem nabiera rozpędu, ale czy uda im się wspólnie coś zbudować?

Agata Przybyłek w lekki sposób opowiada o życiu, skomplikowanych relacjach i trudnych wyborach. Za każdym razem gdy sięgam po Jej książki zatracam się w nich od pierwszych stron. Niekiedy skłaniają do przemyśleń, często wzruszają, ale również bawią i dają chwilę wytchnienia.

Polecam każdemu, kto sięga po powieści obyczajowe.

Co sprawia, że czujecie błogość?

Co sprawia, że zapominacie o tym, co niekomfortowe, uwierające i delektujecie się chwilą? :)

Dla mnie takim komfortowym i odprężającym momentem jest ten, w którym kładę się do łóżka, zatapiam w świeżej pościeli, za oknem krople deszczu uderzają w szybę, a ja bezpieczna i spokojna otwieram książkę. I nic już wtedy się nie liczy :)

To mnie odpręża, odstresowuje, relaksuje.

I ogromnie polecam Wam tę metodę odpoczynku i takiego „o się dbania” :)

A wspominam o tym komfortowym, przytulnym momencie, ponieważ przeczytałam niedawno książkę, która wywołała we mnie podobne emocje, jak ten opisany wyżej stan.

I również gorąco Wam ją polecam.

***

Mowa o niezwykle ciepłej, naładowanej pozytywnymi emocjami, dobrymi momentami, życzliwością powieści autorstwa Agaty Przybyłek, „Z głębi serca”.

Nie każda książka musi porywać, nie każda historia musi wstrząsać. Czasami potrzeba nam jedynie i „aż” ukojenia, ciepłej, pomocnej dłoni, szczęśliwego zakończenia. Oto, co w swojej książce podarowała czytelnikom autorka. Po niezwykle emocjonującym pierwszym tomie (spokojnie, możecie przeczytać je osobno - zrozumiecie), czyli „Nic piękniejszego od miłości”, przyszedł nas na otuchę, na plasterek nałożony na pęknięte serce. Tym plasterkiem jest „Z głębi serca”.

Nie znajdziecie tutaj porywów serca, tornada emocji, znajdziecie nareszcie miłość, spokój i dobro. Znajdziecie wspaniały błogi klimat. I upragnione szczęście.

Pokochałam tę piękną powieść całym sercem. Pokochałam Emilię i Tomasza.

I życzę im jak najlepiej.

A Wam życzę, byście odnaleźli w tej wyjątkowej historii ogrom pozytywnych uczuć, które odnalazłam ja :) By ukoiła Was, jak ta ciepła pościel :)

Uwielbiam!

„Z głębi serca” to kontynuacja losów głównej bohaterki, Emilii. Kobiety, która nie była szczęśliwa w małżeństwie i postanowiła odejść od męża. Emilia to ciepła, dobra i wrażliwa osoba, która jak nikt według mnie zasługuje na to by kochać i być kochanym. Pierwsza część książki zakończyła się jednak nie najlepiej dla niej. Za to druga sprawia, że jest nadzieja. Czytając zadawałam sobie pytanie ile razy w życiu można kochać? A może do miłości trzeba dorosnąć?

Emila dwa lata po wydarzeniach opisanych w „Nic piękniejszego od miłości” przeprowadza się do głuszy by wraz z kuzynka prowadzić ośrodek wypoczynkowy. Jednak samego prowadzenia tego ośrodka nie ma za wiele. Autorka skupiła się głównie na relacji głównej bohaterki z pewnym przystojniakiem. Emilia i Tomek nie od razu polubili się. Jednak gdy przełamują pierwsze lody i okazuje się, że łączy ich wiele niż myślą, zaczynają czuć się ze sobą coraz lepiej. I jak można się domyśleć zaczynają darzyć się uczuciem. Czy tym razem Emilii uda się zaznać trochę szczęścia? Czy w końcu trafiła na tego jedynego? Przekonacie się sami.

Książka zdecydowanie należy do tych lekkich i przyjemnych. Nie jest gruba, rozdziały są krótkie i ma wiele dialogów. Zabrakło mi jedynie opisów pracy w ośrodku wypoczynkowym. Czasami zapominałam gdzie w ogóle znajduje się główna bohaterka.

Książka pomimo swojej lekkości skłania do refleksji. Pokazuje, że warto walczyć o siebie i że czasami koniec czegoś jest początkiem czegoś nowego. I takie powieści lubię. Dające nadzieje.

Jeśli lubicie powieści obyczajowe to bardzo polecam „Z głębi serca”.